۲۸ نوامبر ۲۰۲۵- پژوهشگران در یک مطالعه‌ ی جدید دریافتند که تماس جسمانی صمیمانه سطح کورتیزول را کاهش می‌ دهد و همراه با اکسی ‌توسین، روند ترمیم زخم را بهبود می ‌بخشد. این نتایج نشان می‌ دهد که ادغام رویکردهای مبتنی بر روابط و مسیرهای نوروهورمونی می‌ تواند سلامت را ارتقا داده و به بهبود بیماری ‌ها کمک کند.

این کارآزمایی بالینی تصادفی در مجله‌ یJAMA Psychiatry  منتشر شد. در این مطالعه به رهبری دکتر اکاترینا اشنایدر از مؤسسه‌ ی روان‌ شناسی پزشکی در بیمارستان دانشگاه هایدلبرگ، بررسی گردید که چگونه رفتار اجتماعی و مسیرهای هورمونی بر ترمیم جسمانی اثر می ‌گذارند. اگرچه مدت‌ هاست که پیوند های اجتماعی قوی با سلامت بهتر و طول عمر بیشتر مرتبط دانسته می ‌شوند، اما سازوکارهای زیستی پشت این فواید همچنان در حال بررسی هستند.

هدف این مطالعه بررسی تاثیر مصرف مکرر اکسی‌ توسین استنشاقی، همراه با تعاملات مثبت زوجین و صمیمیت جسمانی روزانه، بر ترمیم زخم ‌های پوستی و پاسخ‌ های نورواندوکرین بود.

این کارآزمایی شامل ۸۰زوج بود که در یک پروتکل آزمایشگاهی کنترل ‌شده شرکت کردند؛ در این پروتکل چهار زخم کوچک ناشی از مکش تاول[1] روی ساعد آن‌ ها ایجاد شد. پس از اولین جلسه، شرکت ‌کنندگان وارد یک دوره‌ ی ارزیابی یک‌ هفته‌ ای شدند که شامل جلسات آزمایشگاهی و ارزیابی‌ های لحظه‌ ای محیطی بود. طی این دوره، افراد موظف بودند دو بار در روز اکسی‌ توسین داخل‌ بینی یا دارونما را خودشان مصرف کنند و بسته به گروه تخصیص‌ یافته، در تعاملات مثبت ساختارمند مانند «وظیفه‌ ی قدردانی از شریک(Partner Appreciation Task, PAT)» شرکت کنند.

در طول هفته، زوج‌ ها چندین بار در روز نمونه ‌ی بزاق برای تحلیل کورتیزول ارائه دادند و سطح استرس و تعاملات خود با شریکشان را گزارش کردند. ترمیم زخم ۲۴ ساعت پس از آسیب و دوباره در روز هفتم ارزیابی شد. در مجموع، مطالعه بیش از ۵۷۰۰ داده‌ ی لحظه ‌ای در مورد استرس، صمیمیت و تجربیات روزانه جمع ‌آوری کرد.

یافته ‌های اصلی این مطالعه:

·  زوج ‌هایی که اکسی ‌توسین همراه با فعالیت تعامل مثبت دریافت کردند، نشانه‌ هایی از بهبود ترمیم زخم داشتند، هرچند این اثر در همه‌ ی تحلیل‌ ها به‌ طور یکنواخت قوی نبود.

·  فواید ترمیمی بارزتر زمانی مشاهده شد که اکسی ‌توسین با تماس جسمانی محبت ‌آمیز روزانه یا فعالیت جنسی همراه بود.

·  شرکت‌ کنندگانی که سطح بالاتری از صمیمیت جسمانی داشتند، سطح کورتیزول پایین ‌تری تجربه کردند که نشان ‌دهنده‌ ی کاهش استرس فیزیولوژیک بود.

·  اکسی ‌توسین یا وظایف تعامل مثبت به‌ت نهایی به بهبود قابل‌ توجهی در ترمیم زخم منجر نشدند.

·  ترکیب اکسی ‌توسین با صمیمیت طبیعی و خودجوش، فواید ترمیمی قابل ‌اندازه‌گیری بیشتری ایجاد کرد.

·  این یافته‌ ها نشان می‌ دهند که اکسی ‌توسین بیشتر به‌ عنوان یک «تسهیل ‌کننده» عمل می ‌کند که اثرات مثبت روابط حمایتی را تقویت می ‌کند، نه اینکه خود به ‌عنوان یک عامل درمانی مستقیم باشد.

محدودیت ‌ها و نتیجه ‌گیری

پژوهشگران به محدودیت ‌های مهمی اشاره کردند، از جمله دامنه ‌ی سنی محدود شرکت ‌کنندگان، تمرکز صرف بر زوج ‌های دگرجنس ‌گرای سالم، و تعداد محدود نقاط زمانی برای ارزیابی ترمیم. همچنین، تفاوت در پایبندی به وظایف رفتاری و نبود معیارهای استاندارد برای سنجش صمیمیت، تفسیر نتایج را محدود می ‌کند.

با این وجود، این مطالعه با ارائه ی شواهد اولیه ‌نشان داد که ترکیب تعدیل نوروهورمونی با رفتارهای ارتباطی می ‌تواند از بهبود جسمانی حمایت کند. نویسندگان تأکید کردند که اکسی‌ توسین احتمالاً به‌ عنوان یک «تقویت ‌کننده‌ ی اجتماعی» عمل می‌ کند نه یک درمان مستقل، و بر اهمیت مطالعات بزرگ ‌تر و متنوع ‌تر برای بررسی بیشتر این مسیر تأکید کردند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/dermatology/news/physical-intimacy-and-oxytocin-aid-stress-reduction-and-enhance-wound-healing-jama-158697