نکات کلیدی:

·  بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع یک در مراحل اولیه که یک ایمونوتراپی هفتگی دریافت کردند، هیچ نگرانی ایمنی در گزارش‌های مربوط به عوارض جانبی نشان ندادند.

·  میانگین سطح زیر منحنی پپتید  Cدر بزرگسالانی که دوز 12.5 میلی‌گرمی این دارو را دریافت کردند، افزایش یافت.

15 ژوئیه 2026 - بر اساس داده‌های فاز اول یک کارآزمایی که در نشست‌های علمی انجمن دیابت آمریکا ارائه شد، یک ایمونوتراپی جدید مبتنی بر پلاسمید در بزرگسالان دارای اتوآنتی‌بادی‌های دیابت نوع یک ایمن بوده و به خوبی تحمل شد.

دارویNNCO361-0041 (محصول نوو نوردیسک) یک ایمونوتراپی است که در آن یک پلاسمید به عنوان حامل پیش‌پروانسولین و سه سیتوکین عمل می‌کند. به گفتۀ پروفسور رابین گولند، استاد دیابت بالینی در دانشگاه کلمبیا، این دارو طراحی شده است تا از پاسخ خودایمنی که سلول‌های ترشح‌کننده انسولین در لوزالمعده را تخریب می‌کند، جلوگیری کند. پروفسور گولند یافته‌های کارآزمایی فاز 1 موسوم بهTOPPLE را ارائه کرد که تحمل‌پذیری و ایمنی این درمان را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع یک در مراحل اولیه ارزیابی می‌کرد.

پروفسور گولند در طی این سخنرانی، گفت: علاقه زیادی به رویکردهای آنتی‌ژن-اختصاصی، چه به تنهایی و چه به صورت ترکیبی، برای به تاخیر انداختن دیابت نوع یک در مراحل اولیه بیماری و پس از تشخیص بالینی برای حمایت از تحمل ایمنی پس از درمان با سلول‌درمانی وجود دارد. پلاسمید جدیدی که بیانگر پیش‌پروانسولین، اینترلوکین-2، IL-10  و فاکتور رشد تغییردهنده بتا[1](TGF-beta) است، ایمن بوده و به خوبی تحمل شد. شواهد فارماکودینامیک از اثر درمانی از طریق نشانگر اینترفرون وابسته به دوز و اثر فارماکوکینتیک از طریق شناسایی دی‌ان‌ای پلاسمید در دو گروه با بالاترین دوز، می‌تواند مسیر مطالعات آینده را مشخص کند.

پژوهشگران از 47 بزرگسال 18 تا 45 ساله را که از نظر اتوآنتی‌بادی‌های دیابت نوع یک مثبت بودند و پپتید سی آنها در شروع مطالعه حداقل 0.2 پیکومول بر میلی‌لیتر بود، ثبت نام کردند.

شرکت‌کنندگان به چهار گروه تقسیم شدند. در هر گروه، بزرگسالان به صورت تصادفی به نسبت 3 به 1 برای دریافت دارویNNC0361-0041  به صورت زیرجلدی هفتگی یا دارونما، انتخاب شدند. گروه اول دوز 1 میلی‌گرم، گروه دوم 5 میلی‌گرم، گروه سوم 12.5 میلی‌گرم و گروه چهارم دوز 25 میلی‌گرم ایمونوتراپی را دریافت کردند. ایمونوتراپی به مدت 12 هفته تجویز شد و شرکت‌کنندگان به مدت یک سال تحت پیگیری قرار گرفتند.

همه شرکت‌کنندگان در مطالعه حداقل یک عارضه جانبی را تجربه کردند. اکثر عوارض جانبی از نظر شدت درجه 1 یا 2 بودند. یک عارضه جانبی درجه 3 در یک شرکت‌کننده در گروه 1 میلی‌گرم ایمونوتراپی، یک بزرگسال در گروه دریافت کنندۀ دوز 12.5 میلی‌گرماین دارو، یک شرکت‌کننده در گروه دریافت کنندۀ دوز 25 میلی‌گرم و دو بزرگسال دریافت‌کنندۀ دارونما، رخ داد. پروفسور گولند گفت که هیچ عارضه جانبی درجه 4 یا 5 در طول مطالعه مشاهده نشد.

او افزود: سطوح سرمیIL-2 زیر حد تشخیص باقی ماند و هیچ تغییری در سطوح سرمیIL-10 یاTGF-beta با این ایمونوتراپی ایجاد نشد.همچنین هیچ تغییری در سلول‌های تی یا سلول‌های کشنده طبیعی با دارویNNCO361-0041 رخ نداد. این موضوع قابل توجه است، زیرا افزایش هر دو نوع سلول در کارآزمایی‌های قبلیIL-2 مشاهده شده بود.

پرفسور گولند، گفت: از نظر ایمنی در فاز اول یک کارآزمایی، هیچ نگرانی ایمنی بر اساس گزارش‌های عوارض جانبی وجود نداشت. هیچ اثر متابولیک نامطلوب و هیچ اثر ایمنی نامطلوبی مشاهده نشد.

مقدار HbA1c در هیچ یک از مراحل پیگیری بین گروه‌های درمانی تفاوتی نداشت. بزرگسالانی که 12.5 میلی‌گرم از این ایمونوتراپی را دریافت کردند، در مقایسه با گروه دارونما، میانگین سطح زیر منحنی پپتید سی بالاتری در هفته 24 و یک سال داشتند. هیچ تفاوتی در میانگین سطح زیر منحنی پپتید سی بین سایر گروه‌های دوز و دارونما مشاهده نشد.

پروفسور گولند، گفت: به دلیل اینکه این یک کارآزمایی فاز 1 با تمرکز بر تحمل‌پذیری و ایمنی بود، مطالعه برای بررسی اثربخشی طراحی نشده بود. با این حال، داده‌های ایمنی، حرکت به سمت جلو با این درمان برای ارزیابی اثربخشی در مطالعات آینده را تایید می‌کند.

منبع:

https://www.healio.com/news/endocrinology/20260715/novel-immunotherapy-deemed-safe-for-adults-with-earlystage-type-1-diabetes