۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ – یافته‌های یک مطالعه بزرگ در ایالات متحده که امروز در مجله The BMJمنتشر شد، نشان می‌دهد که داروهای آگونیست گیرنده گلوکاگون‌-مانند پپتید-۱ (GLP-1) و مهارکننده‌های کوترانسپورتر ۲ سدیم-گلوکز (SGLT-2) ممکن است به کاهش سرعت افت عملکرد کلیه در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ و آلبومینوری (سطح بالای پروتئین در ادرار) کمک کنند.

با این حال، نویسندگان این مطالعه بیان کردند که برای افرادی که فاقد آلبومینوری هستند، استفاده از داروهای دیگر دیابت (سولفونیل‌اوره‌ها) منجر به افت سریع‌تر عملکرد کلیه شده است؛ این امر اهمیت در نظر گرفتن وضعیت آلبومینوری را هنگام تصمیم‌گیری برای انتخاب نوع درمان برجسته می‌کند.

مطالعات قبلی نشان داده بودند که آگونیست‌های گیرنده  GLP-1و مهارکننده‌های SGLT-2 می‌توانند خطر پیشرفت بیماری مزمن کلیوی (CKD) را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش دهند، و همچنین پیشنهاد می‌کردند که این اثر ممکن است در افرادی که درجه آلبومینوری بالاتری دارند، مشهودتر باشد. اما هنوز مشخص نبود که آیا افرادی که بدون آلبومینوری این داروها را مصرف می‌کنند نیز از سطح مشابهی از محافظت در برابر CKD برخوردار می‌شوند یا خیر.

برای پاسخ به این سوال، محققان سوابق سلامت و داده‌های بیمه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ را که در معرض خطر متوسط بیماری قلبی-عروقی بودند، تحلیل کردند. این افراد پس از درمان با متفورمین، بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۲ درمان خود را با یکی از گروه‌های زیر آغاز کرده بودند: آگونیست گیرنده GLP-1، مهارکننده SGLT-2، سولفونیل‌اوره‌ها، یا مهارکننده دی‌پپتیدیل پپتیداز-۴ (DPP-4).

در مجموع ۷۵,۴۵۵ فرد در این تحلیل شرکت کردند (میانگین سنی ۶۰ سال؛ ۴۸٪ زن) که از این میان، ۶۱,۵۸۳ نفر (۸۲٪) فاقد آلبومینوری بودند. این افراد به مدت میانگین ۳۲ ماه تحت نظر قرار گرفتند و در این مدت، افت عملکرد کلیه با استفاده از آزمایش‌های خون استاندارد ارزیابی شد.

یافته‌ها:

·  برای افراد دارای آلبومینوری:خطر تخمینی پنج‌ساله افت عملکرد کلیه برای گروه آگونیست‌های GLP-1 یا مهارکننده‌های  SGLT-2معادل ۳.۲٪، برای سولفونیل‌اوره‌ها ۴.۶٪ و برای مهارکننده‌های  DPP-4معادل ۵.۴٪ بود. این نشان‌دهنده ۴۰٪ کاهش خطر تخریب کلیوی در افرادی است که با آگونیست‌های  GLP-1یا مهارکننده‌های  SGLT-2درمان شده‌اند، در مقایسه با مهارکننده‌های DPP-4.

·  برای افراد فاقد آلبومینوری:خطر تخمینی پنج‌ساله افت عملکرد کلیه برای گروه آگونیست‌های  GLP-1یا مهارکننده‌های  SGLT-2معادل ۲.۴٪، برای سولفونیل‌اوره‌ها ۲.۸٪ و برای مهارکننده‌های  DPP-4معادل ۲.۱٪ بود. این نشان‌دهنده ۳۱٪ افزایش خطر تخریب کلیوی در افرادی است که با سولفونیل‌اوره‌ها درمان شده‌اند، در مقایسه با مهارکننده‌های DPP-4.

نویسندگان ضمن اذعان به چندین محدودیت مطالعه، خاطرنشان کردند که اگرچه روش «شبیه‌سازی کارآزمایی هدفمند[1]» یکی از دقیق‌ترین رویکردها برای تحلیل داده‌های مشاهده‌ای است، اما مصون از سوگیری نیست و بنابراین یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند.

آن‌ها همچنین به محدودیت‌هایی نظیر دوره پیگیری نسبتاً کوتاه و احتمال تأثیر سایر عوامل اندازه‌گیری‌نشده بر نتایج اشاره کردند. با این حال، تأکید کردند که این مطالعه از داده‌های بالینی غنیِ جمعیت بزرگی در ایالات متحده بهره برده و از روشی استفاده کرده که منابع رایج سوگیری در تحلیل‌های مشاهده‌ای را به حداقل می‌رساند.

در نهایت، آن‌ها نتیجه‌گیری کردند: «در مقایسه با مهارکننده‌های DPP-4، داروهای آگونیست گیرنده  GLP-1و مهارکننده‌های  SGLT-2خطر تخریب عملکرد کلیه را در افراد دارای آلبومینوری کاهش می‌دهند. در طول دوره پیگیری مطالعه، شواهد اندکی مبنی بر مزیت کلیوی در افراد فاقد آلبومینوری مشاهده شد.»

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20260917/GLP-1-drugs-and-SGLT-2-inhibitors-linked-to-slower-kidney-decline.aspx