۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶ – یک پژوهش جدید در کانادا نشان داد که محل زندگی افراد، تأثیر شدیدی بر خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ دارد. این نتایج در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) در میلان، ایتالیا (۲۸ سپتامبر تا ۲ اکتبر) ارائه شد.

مشخص شده است که سطح فقر در محله‌ای که افراد سکونت دارند بر خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ تأثیر می‌گذارد؛ اما این موضوع که آیا «تغییر محله» اهمیت دارد یا خیر، تاکنون مشخص نبود. آیا اگر فردی از یک محله فقیرتر به محله‌ای با فقر کمتر نقل مکان کند، احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ او کاهش می‌یابد؟

برای پاسخ به این پرسش، شارمین ماجومدر از موسسه سیاست‌گذاری، مدیریت و ارزیابی سلامت در دانشگاه تورنتو و همکارانش در سایر موسسات تورنتو، داده‌های مربوط به نزدیک به ۲ میلیون بزرگسال در انتاریو، کانادا را مورد بررسی قرار دادند.

پژوهشگران ۱,۹۳۲,۸۶۹ زن و مرد را تا مدت ۲۱ سال تحت نظر گرفتند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۴۲.۱ سال بود، حدود ۵۱٪ آن‌ها زن بودند و همگی در شروع مطالعه، فاقد دیابت بوده و در مناطق فقیر زندگی می‌کردند (مناطقی که در آن ۳۰٪ یا بیشتر از خانوارها، پایین‌تر از «حد پایین درآمد (LICO)» پس از کسر مالیاتِ اداره آمار کانادا قرار دارند).

افرادی که از یک منطقۀ فقیر به منطقه‌ای با فقر کمتر نقل مکان کرده بودند، با کسانی که به منطقۀ فقیرتر دیگری رفته بودند و همچنین با کسانی که اصلاً نقل مکان نکرده بودند، مقایسه شدند. از آنجایی که افراد نقل مکان‌کننده ممکن است با افراد ساکن متفاوت باشند، پژوهشگران از یک روش آماری به نام «وزن‌دهی احتمال معکوس [1]» استفاده کردند تا گروه‌ها از نظر ویژگی‌های اندازه‌گیری‌شده مانند سن، جنسیت، پیشینه مهاجرتی، قابلیت پیاده‌روی محله و اندازه شهر، به هم شبیه‌تر شوند.

تحلیل‌ها نشان داد افرادی که از یک محله پر فقر به محله‌ای با فقر کمتر نقل مکان کرده بودند، در طول دوره پیگیری، با نرخ ۲۴٪ کمتر از کسانی که به یک محله پر فقر دیگر رفته بودند، به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. همچنین، نرخ ابتلا در آن‌ها نسبت به کسانی که اصلاً نقل مکان نکرده بودند (یعنی در همان محله پر فقر باقی مانده بودند)، ۵۷٪ کمتر بود.

این نتایج همچنین نشان داد که افرادی که در همان محله پر فقر باقی مانده بودند، نسبت به کسانی که از یک محله پر فقر به محله پر فقر دیگری رفته بودند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت بودند؛ با این حال، مطالعه برای تبیین این تفاوت طراحی نشده بود.

دکتر ماجومدر، گفت: «افرادی که نقل مکان می‌کنند ممکن است از جنبه‌هایی با کسانی که نقل مکان نمی‌کنند متفاوت باشند که اندازه‌گیری کامل آن‌ها دشوار است؛ بنابراین این یافته باید با احتیاط تفسیر شود و نیازمند بررسی‌های بیشتر است.»

پژوهشگران نتیجه گرفتند که نقل مکان از یک محله پر فقر به محله‌ای با فقر کمتر، با کاهش قابل توجه خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ همراه است. دکتر ماجومدر توضیح داد: «محله‌های کم‌فقر ممکن است از جنبه‌های متعددی با محله‌های پر فقر متفاوت باشند که بر سلامت تأثیر می‌گذارد؛ از جمله حضور خرده‌فروشان مواد غذایی سالم و مقرون‌به‌صرفه، فرصت‌هایی برای فعالیت بدنی (مانند قابلیت پیاده‌روی محله و فضاهای سبز) و سرمایه‌گذاری در مراقبت‌های بهداشتی و سایر منابع اجتماعی.»

وی همچنین افزود: «این محله‌ها ممکن است از نظر شرایط محیطی که بر استرس و سلامت تأثیر می‌گذارد، مانند آلودگی صوتی و هوای ناشی از ترافیک، و همچنین فرصت‌هایی که ساکنان برای برقراری ارتباطات اجتماعی دارند، متفاوت باشند. مطالعه ما برای تعیین اینکه کدام یک از این عوامل باعث کاهش خطر دیابت می‌شود، طراحی نشده بود و شناسایی این مسیرها، گام مهم بعدی است.»

در پایان، دکتر ماجومدر اشاره کرد که درک بهتر این موضوع برای برنامه‌ریزی شهری و به تبع آن، برای سلامت اهمیت دارد. او توضیح داد: «یافته‌ها نشان می‌دهند که محل زندگی افراد پیامدهای مهمی برای سلامت بلندمدت آن‌ها دارد. درک اینکه کدام شرایط محله‌ای با سلامت بهتر مرتبط است، می‌تواند به بهبود تلاش‌های بازسازی شهری و طرح‌های ارتقای جوامع محروم کمک کند؛ برای مثال از طریق مسکن بهتر، محیط‌هایی با امکان پیاده‌روی بیشتر، فضاهای تفریحی ایمن و دسترسی بهتر به منابع اجتماعی.»

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2026-09-neighborhood-diabetes.html