28 اوت 2023- مدیریت نقرس یک تهدید جدی است، اگرچه چندین رژیم دارویی مؤثر در دسترس است، بسیاری از بیماران مبتلا به نقرس همچنان عودهایی از شعله ور شدن نقرس[1] را تجربه می کنند. مهارکننده های کوترانسپورتر-2 سدیم-گلوکز (SGLT2i) با خطر کمتر ابتلا به نقرس مرتبط هستند. دستورالعمل‌های روماتولوژی کنونی توصیه می‌کنند که بیماران مبتلا به نقرس برای کاهش غلظت اورات(ULT)  و حل شدن کریستال ها، درمان طولانی‌مدت دریافت کنند تا در نهایت از عود نقرس جلوگیری شود.

در یک مطالعه کوهورت روی 5931 بیمار مبتلا به نقرس و دیابت نوع 2، شروع درمان SGLT2i با 19 درصد کاهش عود نقرس و 29 درصد مرگ و میر کمتر نسبت به شروع سایر درمان‌ها در یک مقایسه ی فعال، همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که SGLT2i یک راه موثر برای کاهش بار عودهای شعله ورشدن نقرس و کاهش فاصله ی مرگ ‌و میر بین بیماران مبتلا به نقرس و جمعیت عمومی است. یافته های این مطالعه در JAMA Network منتشر شده است.

برای بررسی این ارتباط، محققان یک مطالعه ی جمعیتی را طراحی کردند که در آن تاثیرSGLT2i در مقابل مقایسه‌کننده‌های فعال(یعنی آگونیست‌های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون[ GLP-1 RA] یا مهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز-4[DPP-4i]) بر خطر عود نقرس و مرگ و میر ناشی از همه ی علل در بیماران مبتلا به نقرس و دیابت نوع 2 بررسی گردید.

این مطالعه همگروهی گذشته نگر مبتنی بر جمعیت از 1 ژانویه 2013 تا 31 مارس 2022 با استفاده از پایگاه داده مراقبت های اولیه انگلستان انجام شد. شرکت کنندگان شامل بیماران مبتلا به نقرس و دیابت نوع 2 بودند که سابقه ی پزشکی آنها توسط پزشکان عمومی آنها ثبت شده بود. پیامد اولیه تعداد عودهای شعله ور شدن نقرس بود که با استفاده از کدهای ثبت شده و سوابق تجویزی مشخص شد. پیامدهای ثانویه، اولین عود شعله ور شدن نقرس و مرگ و میر به هر علتی بود. ارتباط SGLT2i در مقایسه با مقایسه‌کننده‌های فعال با خطر شعله‌ ور شدن های مکرر نقرس، اولین عود و مرگ‌ومیر ناشی از همه علل با استفاده از رگرسیون پواسون یا مدل مخاطرات متناسب کاکس با وزن‌دهی همپوشانی نمره تمایل ارزیابی شد.

یافته های کلیدی مطالعه عبارتند از:

· در مجموع 5931 بیمار وارد این تجزیه و تحلیل شدند. میانگین سن آنها 66.0 سالبا انحراف استاندارد 11.6سال و 4604 نفر مرد(77.6 درصد) بودند. برای 1548نفر درمان باSGLT2i  و برای 4383 نفر درمان با مقایسه کننده های فعال در طول دوره مطالعه آغاز شد.

· نرخ نسبی عود دوره ی شعله ور شدن نقرس باSGLT2i در مقابل مقایسه کننده های فعال، 0.79 بود(فاصله ی اطمینان 95%، 0.65 تا 0.97)

· نتایج مشابهی در مورد ارتباط درمان باSGLT2i با نرخ عود دوره ی شعله ور شدن نقرس در مقایسه باDPP-4i  یاGLP-1 RA مشاهده شد.

· تفاوت نرخ اولین عود شعله ور شدن نقرس برای افراد تحت درمان باSGLT2i در مقابل مقایسه‌کننده‌های فعال، 8.8 در هر 1000 نفر-سال(فاصله ی اطمینان 95%، 17.2- تا 0.4-) و نسبت خطر 0.81 (فاصله ی اطمینان 95%، 0.65 تا 0.98) بود.

· مرگ و میر ناشی از همه علل در گروه تحت درمان با SGLT2iبه ازای هر 1000 نفر-سال 18.8 و برای مقایسه کننده های فعال به ازای هر 1000 نفر-سال 24.9 بود، با اختلاف نرخ 6.1 در هر 1000 نفر-سال(فاصله ی اطمینان 95%، 10.6- تا 1.6-) و نسبت خطر 0.71 (فاصله ی اطمینان 95%، 0.52 تا 0.97).

بر اساس یافته‌های این مطالعه کوهورت، محققان نتیجه گیری کردند که SGLT2i در مقایسه با مقایسه‌کننده‌های فعال آن در بیماران مبتلا به نقرس و دیابت نوع 2، با خطر کمتر عود نقرس و مرگ‌ومیر مرتبط است. این یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که SGLT2i می‌تواند به کاهش بار عودهای شعله ور شدن نقرس کمک کند و همچنین می‌تواند شکاف مرگ و میر بین بیماران مبتلا به نقرس و جمعیت عمومی را کاهش دهد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitors-reduce-burden-of-recurrent-gout-flares-in-diaberes-patients-jama-116422