مهارکننده ی DPP-4 در بیماران دیابتی مبتلا به COVID-19 با میزان مرگ پایین تری ارتباط دارد

28 سپتامبر 2020- محققان گزارش دادند که در میان بیمارانمبتلا به دیابت نوع 2 که به دلیل COVID-19 بستری بودند، درمان با سیتاگلیپتین (Januvia) با مرگ و میر پایین تر در بیمارستان ارتباط داشت.

به گفته ی پرفسورPaolo Fiorina ، از بیمارستان کودکان بوستون و همکارانش، در یک مطالعه ی گذشته نگر با بررسی 338 بیمار بستری شده در شمال ایتالیا، مشخص گردید که احتمال مرگ در بیمارستان برای کسانی که در زمان بستری شدن علاوه بر استاندارد مراقبتی انسولین،تحت درمان با مهارکننده دی پپتیدیل پپتیداز 4 (DPP-4) بودند، نسبت به افرادی که تنها تحت درمان با انسولین بودند، به طور قابل توجهی پایین تر بود.[1]

آنها اظهار داشتند: میزان مرگ و میر در میان بیماران COVID-19 مبتلا به دیابت نوع 2 تحت درمان با سیتاگلیپتین 18 درصد و در میان بیماران تحت مراقبت استاندارد به تنهایی 37 درصد بود.

درمان با سیتاگلیپتین، همچنین به میزان قابل توجهی نیاز به تهویه مکانیکی راکاهش داد، همچنین سبب کاهش خطر نیاز به مراقبت های ویژه به میزان 49 درصد در مقایسه با بیماران تحت درمان با مراقبت استاندارد شد.[2]

علاوه بر این، گستره ی بهبود بالینی بیماران تحت درمان با سیتاگلیپتین با کاهش دو نقطه ای یا بیشتر، بر اساس معیار طبقه بندی 7 نقطه ای، بیشتر بود. به طور کلی ، در 52٪ از بیماران تحت درمان با سیتاگلیپتین این میزان بهبود بالینی مشاهده شد در مقابل فقط در 34٪ از کسانی که تحت مراقبت استاندارد بودند، این میزان بهبود بالینی دیده شد.

از 169 بیمار ، 120 فرد تحت درمان با سیتاگلیپتین پس از 30 روز از بیمارستان مرخص شدند،در مقابل از همین تعداد در گروه درمان استاندارد به تنهایی، 89 مورد پس از 30 روز از بیمارستان مرخص شدند (P=0.0008).

با این حال، هیچ تفاوتی بین گروه ها در نیاز به اکسیژن رسانی غشایی برون پیکری یا extracorporeal membrane oxygenation وجود نداشت[3].

پرفسور Fiorina، در بیانیه ای گفت: ما فکر می کنیم که اگر یک بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 وCOVID  در بیمارستان بستری شود، امتحان کردن سیتاگلیپتین منطقی است. من از این یافته ها هیجان زده هستم، زیرا هنوز گزینه های درمانی بسیار کمی برای بسیاری از بیماران دیابتی مبتلا به COVID داریم.

نویسندگان داده های هفت بیمارستان در شمال ایتالیا را هنگام موج اول شیوع COVID-19 از 1 مارس تا 30 آوریل 2020 ارزیابی کردند. همه بیماران (میانگین سنی 69 سال؛ اکثریت مرد) از قبل به دیابت نوع 2 مبتلا بودند و به دلیل ذات الریه در بیمارستان بستری شدند. میزان اشباع اکسیژن آنها هنگام تنفس هوای محیط یا هنگام پشتیبانی با اکسیژن، زیر 95٪ بود.

پس از پذیرش، همه بیماران تحت درمان استاندارد یعنی انسولینIV یا زیر جلدی قرار گرفتند که طبق پروتکل انسولین اصلاح شده Yaleتجویز می شد، و هدف قند خون بین 140 تا 180 میلی گرم در دسی لیتر بود. در میان نیمی از بیمارانی که علاوه بر انسولین به آنها سیتاگلیپتین داده شده بود، دوز سیتاگلیپتین سپس برای تنظیم سطح eGFR،تعیین و تجویز شد: اگر eGFR  برابر با 45 میلی لیتر در دقیقه / 1.73 متر مربع یا بالاتر بود، 100 میلی گرم سیتاگلیپتین یک بار در روز یا فقط 50 میلی گرم اگر eGFR کمتر از 45 بود. دو گروه از نظر سن و جنس با هم همسان بودند.

در این مدت هیچ دارو یا عامل کاهنده گلوکز دیگری تجویز یا استفاده نشد.

محققان به چندین مکانیسم بالقوه  برای توضیح این نتایج اشاره کرده اند. آنها گفتند علاوه بر بهبود کنترل قند خون با مهار کننده ی DPP-4، سیتاگلیپتین همچنین دارای خواص ضد التهابی و تنظیم کننده ی سیستم ایمنی است. این شامل مهار تولید سیتوکین IL-6، می شود که پتانسیل طوفان سیتوکین را کاهش می دهد.

پرفسور Fiorina با اشاره به اینکه "ما اکنون باید یافته های خود را در یک مطالعه آینده نگر با کنترل دارونما تأیید کنیم"، افزود: گروه ما همچنین امیدوار است که اثرات سیتاگلیپتین را در بیماران  COVID-19  که به دیابت مبتلا نیستند، آزمایش کنند.

منبع:

https://www.medpagetoday.com/infectiousdisease/covid19/88871

 



[1](odds ratio 0.37, 95% CI 0.23-0.62, P=0.0001)

[2]HR 0.51 95% CI 0.27-0.95, P=0.03)

[3](HR 1.15, 95% CI 0.41-3.17, P=0.77)