بر اساس مطالعه جانبی کارآزمایی تصادفیLook AHEAD[1] (اقدامی برای سلامت در دیابت)، یک مداخله سبک زندگی فشرده (ILI) که برای جلوگیری از پیشرفت و عوارض دیابت نوع 2 طراحی شده بود، با افزایش نرخ اشتغال همراه بود.

دکتر پیتر هاکفلد و همکارانش از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه مینه سوتا در مینیاپولیس، گزارش دادند که در میان مجموع 3091 بزرگسال، نرخ اشتغال 2.9 درصد برای افرادی که در برنامه ی مداخله سبک زندگی فشردهشرکت داشتند در مقایسه با گروه کنترل که آموزش دیابت گروهی دریافت کردند، افزایش یافت.

این اثر متناسب با اثرات مداخله سبک زندگی فشردهبر وزن (8٪ کاهش در سال اول آزمایش)، آمادگی جسمانی (10٪ افزایش در معادل های متابولیک در 4 سال اول آزمایش) و از دست دادن تحرک[2] (کاهش 48درصدی در 4 سال اول آزمایش) بود، این نتایج در JAMA Internal Medicine Opens منتشر شد.

محققان توضیح دادند: تحلیل قبلی در مورد مقرون به صرفه بودنLook AHEAD (متمرکز بر خدمات بهداشتی و هزینه های مراقبت های بهداشتی)، شواهد متفاوتی را مبنی بر اینکه آیا مزایای مداخله سبک زندگی فشرده، هزینه ها را توجیه می کند یا خیر، ارائه داد. یافته‌های ما نشان می‌دهد که مداخله سبک زندگی فشردهاز نظر اشتغال و پرداخت مزایای از کارافتادگی دارای مزایایی است که در چارچوب‌های هزینه اثربخشی معمول در نظر گرفته نمی‌شوند، اگرچه اثرات کلی بر درآمد و پرداخت ها به افراد ناتوان، از نظر آماری ناچیز بود.

دکتر هاکفلد، گفت: نکته کلیدی این مطالعه برای پزشکان این است که مدیریت بهتر دیابت ممکن است به طور گسترده‌تری بر سلامت بیماران تأثیر بگذارد، در مطالعه ی ما افزایش توانایی کار بیماران بود. ما نمی‌دانستیم که از این مطالعه چه انتظاری داشته باشیم، زیرا طبق دانش ما، هیچ‌کس تأثیر مداخله موفق سبک زندگی فشرده در دیابت نوع 2 را بر نتایج بازار کار مطالعه نکرده بود – موفق بودن مداخله ی سبک زندگی به این معنا بود که باعث کاهش وزن و بهبود کنترل دیابت می‌شود.

محققان گفتند: به نظر می رسد که ارتباط بین مداخله سبک زندگی فشرده با اشتغال توسط افرادی ایجاد می شود که مدرک دانشگاهی ندارند. نرخ اشتغال افراد بدون مدرک دانشگاهی که در مداخله ی سبک زندگی فشرده شرکت کردند، 5.2 درصد بیشتر از افراد بدون مدرک در گروه کنترل بود. در این گروه همچنین به طور قابل توجهی دریافت مزایای ناتوانی (2.2- درصد) و پرداخت های از کارافتادگی(365- دلار) کاهش یافت.

در حالی که نرخ اشتغال برای کسانی که در ILI شرکت کردند، بالاتر بود، درآمد کلی بین گروه ها تفاوتی نداشت. محققان خاطرنشان کردند: درصد افرادی که مزایای ناتوانی دریافت می کردند، نیز بین گروه ها تفاوت معنی داری نداشت.

هیچ یک از این نتایج - اشتغال، درآمد، یا دریافت کمک های مالی برای افراد ناتوان یا از کارافتاده - بین گروه‌ها برای افراد دارای حداقل مدرک دانشگاهی متفاوت نبود.

برنامه ی سبک زندگی فشرده یاILI ، شامل ترکیبی از مشاوران سبک زندگی، متخصصان تغذیه، متخصصان ورزش، و درمانگران رفتاری، شامل جلسات هفتگی با هر یک از این متخصصان برای 6 ماه اولیه بود. پس از آن مرحله، شرکت کنندگان جلسات ماهانه داشتند، که تا سال چهارم ادامه یافت، که سپس به جلسات سالانه تبدیل شد. هدف دستیابی و حفظ حداقل 7 درصد کاهش وزن بود. کاهش وزن 5 درصد آستانه ای است که از نظر بالینی قابل توجه است. گروه کنترل در 4 سال اول سه جلسه گروهی و سپس جلسات سالانه داشتند.

این تجزیه و تحلیل به عنوان یک مطالعه ی فرعی از کارآزمایی بالینی تصادفیLook AHEAD ، که شامل افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و اضافه وزن یا چاق بود، انجام شد. گروه هاکفلد داده‌های کارآزمایی را با سوابق سازمان تامین اجتماعی مرتبط کرد، تا نتایج را در نتایج بازار کار در طول دوره مداخله و پس از آن اندازه‌گیری کند.

در مجموع 1559 بزرگسال درILI شرکت کردند و 1532 نفر در گروه کنترل بودند. میانگین سنی 58 سال، شاخص توده ی بدنی افراد در ابتدای تحقیق 36 کیلوگرم بر متر مربع و میانگین مدت زندگی با دیابت 6.5 سال بود. حدود 43 درصد فارغ التحصیل دانشگاه بودند.

محققان پیشنهاد کردند: هنگام ارزیابی مداخلات برای کنترل بیماری‌های مزمن، بهره‌وری بازار کار باید در نظر گرفته شود.

منبع:

https://www.medpagetoday.com/endocrinology/diabetes/105873