12 ژانویه 2023- یک مطالعه در زندگی واقعی که اخیراً درCardiovascular Diabetology  منتشر شده است، تأثیر مهارکننده‌های PCSK9 را بر کنترل قند خون و دیابت جدید در بیمارانی که حداقل به مدت سه سال تحت درمان قرار گرفته‌اند، روشن کرد.

محققان افزایش قابل توجهی را در دیابت قندی تازه آغاز شده (NODM) در گروه تحت درمان با [1]PCSK9i، به ویژه در بیماران مبتلا به پیش دیابت پیدا نکردند. به طور کلی، این یافته‌ها نشان می‌دهد که اثر مهارکننده‌های PCSK9 بر متابولیسم گلوکز، ممکن است نگرانی قابل‌توجهی در کار بالینی نباشد.

کارآزمایی‌های بالینی، مطالعات تصادفی‌سازی مندلی و متاآنالیزها اثر دیابت‌زایی استاتین‌ها را نشان داده‌اند. طبق آزمایش‌های بالینی بزرگ، مهارکننده‌هایPCSK9 ، هیچ تأثیر نامطلوبی بر متابولیسم گلوکز ندارند. با این حال، مطالعات کمی در زندگی واقعی اثرات بلندمدت این داروها را بر هموستازی گلوکز و تأثیر آنها بر بروز دیابت جدید را ارزیابی کرده اند.

برای پر کردن این شکاف اطلاعاتی، دکتر Ana M. González-Lleó  و همکارانش از اسپانیا، اختلال در متابولیسم گلوکز و بروز دیابت جدید را در بیماران مبتلا به کلسترول بالا که تحت درمان با مهارکننده‌های PCSK9 بودند، بررسی کردند.

برای این منظور، محققان 218 بیمار تحت درمان با الیروکوماب (alirocumab) یا اوولوکوماب (evolocumab)، که 70 درصد از آنها به هایپرکلسترولمی خانوادگی مبتلا بودند را برای حداقل سه سال(گروه PCSK9iG) مورد مطالعه قرار دادند. آنها نرخNODM  را در گروه غیردیابتی در ابتدا (168)؛ و کنترل کلی متابولیسم گلوکز را در کل گروه، مطالعه کردند.

مقایسه ی بروز دیابت ملیتوس با دو گروه انجام شد. افراد اولین گروه، پس از انطباق امتیاز تمایل (PSM) از پایگاه داده های بیمارانی انتخاب شدند که به واحد چربیReus (Metbank، 745 نفر) مراجعه کرده بودند و تحت درمان با PCSK9i نبودند(PSMG). دومین زیرگروه با محدوده سنی مشابه(563 نفر) از مطالعهDi@bet.es (مطالعه آینده نگر اسپانیایی در مورد ابتلا به دیابت  با حضور5072 شرکت کننده-  (D@Gانتخاب شدند. بروز دیابت قندی تازه آغاز شدهبه صورت "درصد موارد NODM در سال" تعیین شد.

محققان یافته های زیر را گزارش کردند:

· افزایش سطح گلوکز ناشتا (FG) در افرادی که در ابتدای مطالعه دارای قند خون طبیعی بودند(نورموگلایسمی)، از 91 به 93 میلی گرم در دسی لیتر مشاهده شد.

· تعداد 14 مورد NODM در گروهPCSK9i (2.6% در سال) ثبت شد که همگی در بین افرادی شناسایی شد که در ابتدای مطالعه به پیش دیابت مبتلا بودند.

· بروز NODM در گروه های PSMG وD@G ، در مقایسه با گروه PCSK9i برابر با 1.8% در سال بود.

· بروز دیابت جدید در میان افراد مبتلا به پیش دیابت در گروه  PCSK9iبرابر با 5.1درصد در سال، در گروهPSMG  برابر با 4.8 درصد در سال و در گروه برابر با D@G 3.9درصد در سال بود.

· در تجزیه و تحلیل چند متغیره، تنها سطحقند خون ناشتابا توسعه NODM در گروه PCSK9i(نسبت شانس= 1.1) مرتبط بود.

· هیچ تغییر قابل توجهی در سطوح قند خون ناشتا یا هموگلوبین A1c در بیمارانی که در ابتدای مطالعه به دیابت مبتلا بودند، مشاهده نشد.

این مطالعه نشان داد که در گروه تحت درمان با PCSK9i، افزایش غیر قابل توجهی در دیابت قندی تازه آغاز شده، به ویژه در بیماران مبتلا به پیش دیابت، در مقایسه با گروه‌هایPSMG  و D@G رخ داد. سطح پایه FG متغیر اصلی مرتبط با توسعه ی دیابت بود. در شرکت کنندگانی که در ابتدا به دیابت قندی مبتلا بودند، هیچ تغییری در کنترل قند خون مشاهده نشد.

محققان نوشتند: «یافته‌های ما از تأثیر بالینی مرتبط با PCSK9 بر خطر دیابت پشتیبانی نمی‌کند، در هر صورت، تأثیر PCSK9i بر هموستازی گلوکز، در صورت وجود، نباید فرآیند تصمیم‌گیری بالینی در مورد تجویز این درمان‌ها را تغییر دهد».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/no-impact-of-pcsk9-inhibitors-on-glucose-metabolism-among-patients-of-hypercholesterolemia-with-prediabetes-122910