روزه‌داری از طریق تغییر میکروبیوم به سوزاندن چربیها کمک می‌کند

26 اکتبر 2017- یک مطالعه‌ی جدید نشان داد که روزه‌داری متناوب( یک روز در میان)، ترکیب میکروبیوم روده را به نحوی تغییر می‌دهد که موجب افزایش تعداد میتوکندریها در بافت چربی موش می‌گردد. تحقیقات اخیر نشان داد که روزه‌داری متناوب روشی امن و قابل تحمل برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 برای بهبود ترکیب بدنی و تثبیت قندخون این افراد است.

در این مقاله، محققان موسسه‌ی ملی سرطان در موسسه‌ی ملی بهداشت و سلامت (NIH) یک محور "میکروبیوتا- چربی" را که با تغییرات میکروبی ناشی از روزه داری ارتباط دارد، شرح دادند، این محور با پدیده‌ای به نام beiging(بژ شدن) در چربیهای سفید ارتباط دارد.

 Beigingیک مرحله‌ی میانی از تبدیل چربیهای سفید به چربیهای قهوه‌ای است که منجر به افزایش تعداد میتوکندریها در بافت چربی و افزایش میزان سوزاندن کالری برای تولید گرما(ترموژنز) می‌شود.

محققان به بررسی بژ شدن چربیهای سفید و تغییر در ترکیب میکروبیوم روده در پاسخ به محدودیت زمانی تغذیه از طریق روزه‌داری متناوب به مدت یک ماه در گروهی از موشها پرداختند. در مقایسه با گروه کنترل که تغذیه‌ای منظم عادی داشتند، در گروه موشهای آزمایش (روزه داری یک روز در میان) مقدار بافت چربی سفید کاهش یافته و توده‌ی چربی قهوه‌ای افزایش یافت. شاخص‌های ترموژنز نظیر دمای مرکزی بدن و مصرف انرژی نیز در گروه روزه‌داری متناوب، افزایش یافته بود.

علاوه بر این، بر اساس تغییرات ضریب تنفسی[1] (respiratory quotient) که نشان می‌دهد کدام سوخت ترجیحاً متابولیزه شده است، میزان سوزانده شدن چربیها در موشهای روزه‌دار، بوضوح افزایش یافته بود.

همچنین افزایش شدیدی در بیان ژن Ucp1 مشاهده می‌شود که نشان دهنده‌ی فعال شدن فرآیند قهوه‌ای شدن چربیها تنها چند روز پس از روزه‌داری متناوب و شواهدی از تغییر چربیهای سفید به چربی بژ است.

برخی مطالعات نشان داده‌اند که باکتریهای روده‌ای ممکن است نقش مهمی در هماهنگ‌سازی تغییرات در بافت چربی قهوه ای و بژ داشته باشند، درحالیکه سایر مطالعات نشان داده‌اند که روزه‌داری می‌تواند بطور قابل  توجهی ترکیب میکروبیوتای روده را تغییر دهد.

 هم راستا با یافته‌های مطالعات قبلی، محققان شاهد تغییراتی در گونه‌های باکتریایی روده و متابولیت‌ها در موشهای گروه روزه‌دار بودند. آنها نشان دادند که پیوند میکروبیوتای موشهای روزه‌دار به موشهای گروه کنترل، موجب افزایش بیان ژن Ucp1 و تبدیل چربیهای سفید به چربیهای بژ می‌‌شود.

 پس از انجام آنالیزهای بیشتر بر روی میکروبیوم موشهای روزه‌دار، محققان دو متابولیت استات و لاکتات را که در این موشها افزایش یافته بود، مشخص کردند. تحقیقات قبلی نشان داده است که این دو متابولیت القاء کنندگان تبدیل چربی سفید به چربی بژ هستند.

 علاوه بر این در موشهای روزه‌دار، بیان ژنی بنام Mct1 افزایش یافته بود، این ژن یک رسپتور را بر روی سلولهای چربی سفید کد می‌کند که باعث انتقال استات و لاکتات از عرض غشاء این سلولها می‌‌شود. به طورکلی تمامی این یافته‌ها حاکی از اینست که روزه‌داری ممکن است از طریق تغییرات میکروبیوم روده، مزایایی را در ترکیب بدنی اعمال کند.

یافته‌های این تحقیق در مجله‌ی Cell Metabolism منتشر گردید.

منبع:

www.diabetes.co.uk/news/2017/oct/fasting-exerts-fat-burning-effects-through-changing-the-microbiome,-study-finds-94489935.html