۹ ژوئن ۲۰۲۶ - یک تحقیق جدید که در مجله Diabetes Care منتشر شده است، ارتباط مثبتی را بین افزودنی‌های رنگ خوراکی که به طور گسترده استفاده می‌شوند و بروز دیابت نوع ۲ نشان داده است. به گفته ی محققان، مطالعات اپیدمیولوژیک و تجربی طولانی مدت بیشتری برای روشن شدن مکانیسم‌های اساسی مورد نیاز است. در صورت تأیید، این یافته‌ها ممکن است ارزیابی مجدد مقررات حاکم بر افزودنی‌های رنگ خوراکی در صنعت غذا و نوشیدنی را برای محافظت بهتر از سلامت عمومی ضروری سازد.

محققان در این مطالعه داده‌های ۱۰۸,۷۲۳ بزرگسال شرکت کننده در گروه NutriNet-Santé فرانسه بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۳ را تجزیه و تحلیل کردند. از این شرکت‌کنندگان، تقریباً ۸۰ درصدزن بودند و میانگین سنی آنها در زمان ثبت نام ۴۲.۵ سال بود. در طول یک دوره پیگیری متوسط ​​کمی بیش از ۸ سال، ۱۱۳۱مورد جدید دیابت نوع ۲، شناسایی شد.

محققان در این مطالعه بررسی کردند که آیا قرار گرفتن طولانی مدت در معرض افزودنی‌های رنگ خوراکی، که به طور گسترده برای بهبود ظاهر غذاها و نوشیدنی‌های فرآوری شده استفاده می‌شوند، می‌تواند بر خطر ابتلا به دیابت تأثیر بگذارد یا خیر. این مطالعه، سوابق غذایی ۲۴ ساعته مکرر را جمع‌آوری و آنها را با پایگاه‌های داده دقیق ترکیبات غذایی، از جمله اطلاعات مربوط به برندهای خاص مواد غذایی صنعتی، مطابقت داد. همچنین، تجزیه و تحلیل‌های آزمایشگاهی برای بهبود دقت تخمین‌های مواجهه با افزودنی‌ها انجام شد.

محققان با استفاده از مدل‌های آماری پیشرفته که طیف وسیعی از عوامل سبک زندگی و رژیم غذایی را در نظر می‌گرفتند، ارتباط معناداری بین مصرف بیشتر چندین افزودنی رنگ خوراکی و افزایش بروز دیابت نوع ۲ یافتند.

از جمله قوی‌ترین ارتباط‌ها، ارتباط با کل افزودنی‌های رنگ خوراکی بود که با ۳۸ درصد افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در بین مصرف‌کنندگان بیشتر در مقایسه با افراد کمتر یا غیرمصرف‌کننده مرتبط بود. قرار گرفتن در معرض رنگ کارامل با ۴۳ درصد افزایش خطر و کارامل ساده با ۴۶ درصد افزایش خطر مرتبط بود.

قرار گرفتن بیشتر در معرض کاروتنوئیدها، از جمله بتاکاروتن، به ترتیب با ۳۹ درصد و ۴۴ درصد افزایش خطر همراه بود. سایر افزودنی‌های مرتبط با بروز بیشتر دیابت شامل عصاره‌های پاپریکا، لوتئین، کورکومین، آنتوسیانین‌ها و رنگ‌های مشتق شده از کوچینیل[1] بودند. در حالی که برخی از این افزودنی‌ها به دلیل ریشه‌های طبیعی‌شان معمولاً بی‌ضرر یا حتی مفید تلقی می‌شوند، این مطالعه نشان می‌دهد که اثرات متابولیکی طولانی‌مدت آنها ممکن است نیاز به بررسی دقیق‌تری داشته باشد. این مطالعه به جای روابط علت و معلولی مستقیم، ارتباطات را شناسایی کرد. مکانیسم‌های بیولوژیکی که می‌توانند پیوندهای مشاهده شده را توضیح دهند، هنوز مشخص نیستند و نیاز به تحقیقات بیشتر دارند.

به طور کلی، این مطالعه بر اهمیت بررسی نه تنها محتوای تغذیه‌ای، بلکه مواد غیرتغذیه‌ای که معمولاً در رژیم‌های غذایی مدرن یافت می‌شوند، نیز تأکید می‌کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/study-links-common-food-coloring-additives-to-higher-type-2-diabetes-risk-study-172082