۱۴ اکتبر ۲۰۲۵- دیابت به‌ طور قابل توجهی پیامدهای بالینی را در بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک (HCM) وخیم ‌تر می ‌کند؛ یافته‌ های یک متاآنالیز جدید نشان داده است که دیابت با افزایش خطر مرگ، نارسایی قلبی و فیبریلاسیون دهلیزی به‌ ویژه در افراد زیر ۵۰ سال، همراه است.

بر اساس یک مطالعه ی جدید که در نشریه Heart از مجموعه BMJ منتشر شده است، بزرگسالانی که همزمان به کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک (HCM) و دیابت شیرین (DM) مبتلا هستند، نسبت به افراد فاقد دیابت، با پیامدهای بالینی بسیار وخیم ‌تری مواجه می شوند. این یافته‌ ها حاصل یک متاآنالیز مبتنی بر چارچوب GRADE است که توسط دکتر سیده‌-ترلان میرزهره و همکارانش در مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز انجام شده است.

بر اساس این تحلیل، دیابت در بیماران HCM با افزایش خطر مرگ‌ومیر کلی، نارسایی قلبی و فیبریلاسیون دهلیزی (AF) همراه است. خطر AF به‌ ویژه در بیماران زیر ۵۰سال به‌ طور چشمگیری بالاتر بود، که نشان می‌ دهد دیابت ممکن است روند پیشرفت بیماری را در این گروه تسریع کند. این مرور سیستماتیک و متاآنالیز، داده ‌های هشت مطالعه مشاهده ‌ای را با مجموع حدود ۴۷۵۹۲ بیمار بزرگسال مبتلا به HCM تجمیع کرد و نتایج زیر را اراﺋه داد:

·  خطر مرگ‌ومیر کلی در بیماران مبتلا به HCM و دیابت، ۴۳درصد بیشتر از بیماران فاقد دیابت بود(OR=۱.۴۳).

·  خطر ابتلا به نارسایی قلبی در این گروه ۳۴ درصد افزایش داشت(OR=۱.۳۴).

·  احتمال بروز فیبریلاسیون دهلیزی ۴۱ درصد بیشتر بود(OR=۱.۴۱).

·  این ارتباط در بیماران زیر ۵۰ سال بسیار شدیدتر بود(OR=۲.۵۵).

·  در بیماران با شاخص توده بدنی(BMI)  بالای ۳۰، خطر AF کمتر بود.

·  بیماران HCM مبتلا به دیابت حجم انتهای دیاستولی بطن چپ کمتری داشتند(SMD:۰.۲۶-).

·  همچنین کاهش در کرنش طولی جهانی[1](SMD:۰.۵۸)مشاهده شد که نشان ‌دهنده اختلال تحت ‌بالینی در عملکرد سیستولی است.

این تغییرات ساختاری و عملکردی نشان می ‌دهند که دیابت ممکن است با افزایش فیبروز و سفتی میوکارد، شدت HCM را تشدید کند. نویسندگان اشاره کردند که شواهد مربوط به سایر پارامترهای اکوکاردیوگرافی مانند کسر جهشی، جرم بطنی و ضخامت سپتوم به دلیل داده‌های محدود و ناهمگون، قطعی نبود. با این حال، نتایج کلی در تحلیل ‌های حساسیت پایدار باقی ماند و سطح اطمینان شواهد برای پیامدهای اصلی مانند مرگ‌ومیر و نارسایی قلبی بالا بود.

پژوهشگران توصیه کردند که دیابت به‌ عنوان یک نشانگر خطر بالینی مهم درHCM  شناخته شود. آن ‌ها پیشنهاد نمودند که وضعیت دیابت در مدل‌ های ارزیابی خطر لحاظ شود و پایش منظم ریتم و عملکرد قلبی در این بیماران مورد تأکید قرار گیرد. تشخیص زودهنگام آریتمی ‌ها و کنترل بهینه متابولیک می ‌تواند در کاهش عوارض حیاتی باشد.

با وجود استحکام یافته ‌ها، نویسندگان به محدودیت ‌هایی نیز اذعان کردند؛ از جمله تعداد کم مطالعات واجد شرایط، ماهیت مشاهده ‌ای بیشتر آن‌ ها، مدت‌ های پیگیری متغیر و نبود اطلاعات کامل درباره مدت ابتلا به دیابت، سطحHbA1c  و BMI.همچنین، تنوع در روش‌ های تصویربرداری و فقدان تفکیک بین انواع انسدادی و غیرانسدادی HCM، نتیجه ‌گیری‌ های دقیق ‌تر را محدود کرد.

با وجود این محدودیت‌ ها، این مطالعه تأکید می ‌کند که دیابت به‌ طور قابل توجهی پیامدهای بیماران مبتلا به HCM را وخیم‌ تر می ‌سازد. به گفته‌ ی پژوهشگران، مطالعات آینده‌ نگر و وسیع ضروری است تا اثربخشی مداخلات متابولیک هدفمند در تغییر مسیر بیماری و ارتقاء بقاء و کیفیت زندگی بیماران مبتلا بهHCM  و دیابت بررسی شود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/diabetes-significantly-worsens-outcomes-in-hypertrophic-cardiomyopathy-meta-analysis-finds-156790