۲۳ اوت ۲۰۲۵ - یک مطالعه ی گسترده که در نشریه Diabetes Research and Clinical Practice منتشر شده است، دیدگاه رایج درباره دیابت در افراد لاغر را به چالش کشیده است. این پژوهش نشان می‌ دهد که دیابت لاغر[1] یک نوع مجزا از این بیماری نیست، بلکه نمایانگر یک انتها از طیف دیابت نوع ۲(T2D) است. این تحقیق به رهبری دکتر ویسواناتان موهان از بنیاد تحقیقات دیابت مدرس و مرکز تخصصی دیابت موهان در چنای هند، به بررسی شیوع، ویژگی‌های بالینی و الگوهای عوارض در افراد لاغر مبتلا به دیابت پرداخته تا مشخص کند آیا این وضعیت به‌ عنوان یک موجودیت جداگانه قابل تعریف است یا خیر.

در این مطالعه، پرونده‌ های سلامت الکترونیکی ۳۹۸۲۵۸فرد مبتلا به دیابت نوع ۲که به یک مرکز درمانی تخصصی دیابت در جنوب هند مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. بیماران بر اساس شاخص توده بدنی (BMI) به پنج گروه تقسیم شدند: لاغر (کمتر از ۱۸.۵کیلوگرم/متر مربع)، وزن نرمال (۱۸.۵–۲۲.۹)، اضافه ‌وزن (۲۳.۰–۲۴.۹)، چاقی خفیف (۲۵.۰–۲۹.۹)، و چاقی شدید (۳۰.۰ یا بیشتر). دیابت لاغر ۱.۵ درصداز کل موارد را تشکیل می‌ داد (۵۸۶۵ نفر).

یافته‌ های برجسته این مطالعه عبارتند از:

· دیابت لاغر در سنین پایین ‌تری تشخیص داده شد و اکثراً مرد بودند.

· کنترل قند خون در این گروه ضعیف ‌تر بود؛ با سطح بالاتر گلوکز ناشتا و پس از غذا، و همچنین HbA1c بیشتر نسبت به سایر گروه‌ های دیابت نوع ۲.

· سطح C-پپتید در این بیماران به ‌طور قابل توجهی پایین‌ تر بود که نشان‌ دهنده کمبود شدید انسولین است.

· سطح کلسترول سرم در بیماران دیابت لاغر کمتر از سایر گروه ‌هایBMI  بود.

· شیوع عوارض میکروواسکولار در این گروه بیشتر بود: رتینوپاتی در ۴۲ درصد، نفروپاتی در ۳۹ درصد، و نوروپاتی در 73 درصد از بیماران دیده شد- که به‌ طور قابل توجهی بالاتر از سایر گروه‌ های دیابت نوع ۲بود.

· بیش از نیمی از بیماران دیابت لاغر (۵۵.۶ درصد) تحت درمان با انسولین قرار داشتند، که نسبت بالاتری نسبت به سایر گروه‌ های BMI بود.

به گفته نویسندگان، این یافته‌ ها نشان می ‌دهد که دیابت لاغر یک نوع جداگانه از بیماری نیست، بلکه یک فنوتیپ شدید از دیابت و با کمبود شدید انسولین در طیف دیابت نوع ۲است. ترکیب شروع زودهنگام بیماری، کنترل ضعیف قند خون و نرخ بالای عوارض، نیاز به تشخیص زودهنگام و مدیریت تهاجمی در این زیرگروه را برجسته می ‌کند.

دکتر موهان و همکارانش تأکید کردند که این بزرگ ‌ترین مطالعه تاکنون در مورد دیابت لاغر در جمعیت جنوب هند است و بینش ‌های مهمی درباره ویژگی ‌های بالینی آن ارائه می ‌دهد. نتایج این تحقیق بر تنوع دیابت نوع ۲و اهمیت در نظر گرفتن فنوتیپ ‌های مرتبط باBMI ، در طراحی راهبردهای درمانی تأکید دارد.

این مطالعه پیامدهای بالینی مهمی دارد. با توجه به شیوع بالای عوارض میکروواسکولار و وابستگی به درمان با انسولین، بیماران دیابت لاغر نیازمند پایش دقیق و مداخله زودهنگام هستند تا از بروز ناتوانی ‌های بلندمدت در این افراد جلوگیری شود. نویسندگان خواستار افزایش آگاهی در میان پزشکان برای شناسایی سریع این زیرگروه و تنظیم درمان متناسب با آن شدند.

در پایان، نویسندگان نتیجه گیری نمودند که «دیابت لاغر نباید به ‌عنوان نوع جداگانه ای از دیابت در نظر گرفته شود، بلکه یک نمود شدید از دیابت نوع ۲است که با کمبود شدید انسولین و خطر بالای عوارض همراه است. این یافته ‌ها نیاز به رویکردهای درمانی فرد محور و تحقیقات بیشتر درباره مکانیسم ‌های زیربنایی این فنوتیپ را تقویت می‌ کند».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/indian-study-confirms-lean-diabetes-as-high-risk-type-2-diabetes-phenotype-with-more-microvascular-complications-153546