20 اوت 2024- در یک پیشرفت قابل توجه برای درمان دیابت نوع 1(T1D)، محققان یک کارآزمایی بالینی تصادفی را برای آزمایش یک درمان ترکیبی شامل مهارکننده‌های SGLT2 و آنتاگونیست‌های گیرنده ی گلوکاگون انجام دادند. هدف این رویکرد نوآورانه بهبود مدیریت قند خون و کاهش بالقوه ی خطر عوارض مرتبط با این بیماری است.

این مطالعه که در ژورنال Diabetes Care منتشر شد، نشان داد که مهارکننده‌های کوترانسپورتر سدیم-گلوکز 2(SGLT2)  به همراه آنتاگونیست‌های گیرنده ی گلوکاگون (GRAs) ممکن است مصرف انسولین را کاهش دهند، کنترل قند خون را بهبود بخشند و خطر کتوژنز را در مقایسه با مهارکننده‌هایSGLT2  به تنهایی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 کاهش دهند.

محققان نشان دادند که آنتاگونیسم گلوکاگون، اثرات درمانی مهار SGLT2 را در T1D افزایش می دهد.

مهارکننده‌های SGLT2 معمولاً برای درمان دیابت نوع 2 با مسدود کردن بازجذب گلوکز در کلیه‌ها استفاده می‌شوند و در نتیجه باعث افزایش دفع از طریق ادرار می‌شوند. از سوی دیگر، آنتاگونیست های گیرنده ی گلوکاگون با مسدود کردن عملکرد گلوکاگون، هورمونی که سطح قند خون را افزایش می دهد، کار می کنند و در نتیجه سطح کلی گلوکز خون را کاهش می دهند.

دکتر جرمی اچ. پتوس، و همکارانش از دانشگاه کالیفرنیا، به بررسی اثرات یک درمان کمکی ترکیبی شامل یک مهارکننده SGLT2 به همراه یک GRA در کنار انسولین درمانی بر قند خون، میزان نیاز به انسولین و کتوژنز در طول انسولینوپنی در دیابت نوع 1 پرداختند.

برای این منظور، محققان یک کارآزمایی متقاطع تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما را برای ارزیابی اثرات درمان کمکی مهارکنندهSGLT2 (داپاگلیفلوزین 10 میلی گرم روزانه) به تنهایی و در ترکیب باGRA (70 میلی گرم volagidemabدر هفته) بر روی 12 فرد بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 1 انجام دادند.

پایش مداوم قند خون، آزمایش‌های قطع درمان با انسولین((IWT[1] و دوزینگ انسولین برای اندازه‌گیری کتوژنز و قند خون در دوره ی انسولینوپنی در طول دوره‌های درمانی با مهارکننده SGLT2 به تنهایی، انسولین به تنهایی (پایه) و درمان ترکیبی(مهارکننده SGLT2 و GRA) انجام شد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

•  میانگین قند خون و درصد زمان های قند خون در محدوده ی هدف (70-180 میلی گرم در دسی لیتر) با درمان ترکیبی در مقایسه با انسولین به تنهایی و مهارکننده ی SGLT2 به تنهایی(به ترتیب 131 در مقابل 150 و 138 میلی گرم در دسی لیتر و 86 درصد در مقابل 70 درصد و 78 درصد) بدون افزایش هیپوگلایسمی، بهبود یافت.

•  کل مصرف روزانه انسولین با درمان ترکیبی در مقابل انسولین به تنهایی و مهار کننده ی SGLT2 به تنهایی کاهش یافت (0.41 در مقابل 0.56 و 0.52 واحد بر کیلوگرم در روز).

•  حداکثر سطوح بتا-هیدروکسی بوتیرات در طول IWT با درمان ترکیبی کمتر از مهارکننده ی  SGLT2 به تنهایی بود( 2.0در مقابل 2.4 میلی مول بر لیتر) و مشابه سطوح بدست آمده در طول دوره ی درمان با انسولین به تنهایی (2.1 میلی مول در لیتر) بود.

•  شرکت کنندگان افزایش پذیرش و رضایت از درمان ترکیبی را گزارش کردند.

نویسندگان نوشتند: «این نتایج بر نقش حیاتی گلوکاگون در متابولیسم T1D و پتانسیل مسدود کردن عملکرد گلوکاگون تأکید می‌کند، که می‌تواند استفاده ایمن از مهارکننده‌های SGLT2 را تسهیل کند. در نتیجه، درمان ترکیبی مهارکننده SGLT2 و GRA یک استراتژی درمانی کمکی امیدوارکننده برای دیابت نوع 1 است».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/breakthrough-combo-therapy-for-type-1-diabetes-sglt2-inhibitors-gras-boost-control-cut-insulin-use-study-reveals-133077