20 آوریل 2022 - محققان مطالعه ای را که در این خلاصه آورده ایم در researchsquare.comبه عنوان یک مقاله ی پیش چاپ منتشر کرده اند، که هنوز مورد بازبینی داوران یک ژورنال علمی قرار نگرفته است.

بطورکلی نتایج این مطالعه نشان داد که بین تغییرات گلوکز پلاسمای ناشتا (FPG) و نرخ ابتلا به دیابت در گروهی از افراد چینی از چند مرکز، ارتباط معناداری وجود دارد.تغییراتFPG ، یک شاخص ثابت از بروز دیابت بود. نرخ ابتلا به دیابت برای افرادی کهگلوکز پلاسمای ناشتایآنها بیشتر از حدود 1 میلی مول در لیتر افزایش یافته بود، به طور قابل توجهی بالاتر بود.ارتباط بین تغییرات FPG و بروز دیابت قوی تر از چندین نشانگر متابولیک کاندید دیگر از جمله سطح تری گلیسیرید(TG)، FPGدر ابتدا(بر خلاف تغییر در FPG)، شاخص توده بدنی، نسبتTG به کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا(HDL-C) و شاخص تری گلیسیرید-گلوکز ناشتا (TyG)، بود.ارتباط تغییرات FPG با بروز دیابت غیرخطی بود و یک رابطه ی مشخصه[1] را نشان داد که بدون توجه به توزیع چندین متغیر از جمله سن، جنس، تری گلیسیرید (TG) و فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، ثابت بود.

چرا این مطالعه مهم است

حساسیت و ویژگی مدل پیش‌بینی‌کننده بر اساس تغییرات FPG بالاتر از نسبت TyG و TG:HDL-C ناشتا بود، پارامترهایی که اخیراً به‌عنوان روش‌های مفیدی برای پیش‌بینی بروز دیابت تأیید شده‌اند.

طراحی مطالعه

این مطالعه بر روی داده های 116816 بزرگسال ساکن چین متمرکز شد که در یک پایگاه داده(تهیه شده توسط گروه مراقبت بهداشتی Rich) شامل بیش از 200 هزار ساکنی که در سال های 2010-2016 تحت ارزیابی های پزشکی قرار گرفتند، گنجانده شده بودند.محققان بروز دیابت را نسبت به چندین نشانگر متابولیکی تجزیه و تحلیل کردند:  FPG، TG، کلسترول تام، HDL-C، تغییر در FPG، تغییر در TyG، و تغییر در نسبت TG:HDL-C.تغییر FPG به تفاوت در سطوح اندازه گیری شده یگلوکز پلاسمای ناشتا در ویزیت اولیه و نهایی اشاره دارد.

نتایج

·        طی یک پیگیری متوسط ​​3.1 ساله، 2669 نفر به دیابت نوع 2 مبتلا شدند (788 زن و 1881 مرد). بروز کلی دیابت استاندارد شده بر اساس سن، 12.87 در 1000 نفر- سال و 11.04 در 1000 نفر- سال در زنان و 14.69 در هر 1000 نفر- سال در مردان بود.

·        تقریباً همه منحنی‌های برازش احتمال دیابت نسبت به میزان تغییر در FPG غیرخطی بودند و این ارتباط به شکل یک الگوی "قلاب مانند" بود. به این معنی که در کمترین سطوح تغییر در FPG، افزایش در تغییر FPG با کاهش بروز دیابت همراه بود، به دنبال آن افزایش شدید در بروز دیابت با نرخ‌های بالاتر تغییر FPG، و در نهایت با افزایش آهسته ی بروز دیابت در بالاترین نرخ تغییر FPG دنبال می شد. نرخ تغییر در FPG به طور خلاصه، ارتباط تغییر در FPG و میزان بروز دیابت به سه مرحله ی مجزا تقسیم شد و شامل دو نقطه ی عطف واضح بود.

·        علاوه بر این، زنان و مردان با سطح پایه یFPG  مساوی یا بیش از5.6میلی مول در لیتر (مساوی یا بیش از 100 میلی گرم در دسی لیتر) نسبت بالاتری از افراد مبتلا به دیابت را در مقایسه با افرادی با سطح پایه FPG کمتر از 5.6 میلی مول در لیتر، تشکیل می دادند.

محدودیت ها

•         محققان فقط بروز دیابت را نسبت به FPG در ابتدا و در پایان پیگیری ارزیابی کردند.

•         داده هایی برای نتایج آزمایش تحمل گلوکز خوراکی، سطح گلوکز پلاسما پس از غذا، یا A1c در دسترس نبود.

•         برای بسیاری از افراد در پایگاه داده، داده هایی در مورد مصرف سیگار و الکل وجود نداشت، و بنابراین تأثیر تغییرات FPG برای این عوامل تنظیم نشد.

•         درصد نسبتاً کمی از افراد در مطالعه (کمتر از 10٪) افزایش بسیار زیادی در FPG داشتند (نرخ هایی که فراتر از نقطه عطف دوم منحنی بود)، که تعمیم یافته ها را برای افراد در این محدوده، محدود می کند.

•         تشخیص دیابت افراد در پایگاه داده بر اساس گزارش خود یا سطح FPG در ارزیابی پیگیری نهایی، بود.

این خلاصه ای از یک مطالعه تحقیقاتی پیش از چاپ با عنوان "ارتباط غیرخطی بین تغییرات در گلوکز پلاسمای ناشتا و بروز دیابت در یک گروه چینی غیر دیابتی" است که توسط محققان بیمارستانBishan  در چونگ کینگ، چین، و همکاران آنها نوشته شده است و هنوز مورد بررسی داوران قرار نگرفته است. متن کامل این تحقیق را می‌توانید در سایت researchsquare.com مشاهده کنید.

منبع:

https://www.medscape.com/viewarticle/972441?src=