تغییر قدرت استخوان کورتیکال و تغییر توده ی عضلانی در زنان جوان با ابتلای طولانی مدت به دیابت نوع 1

برای بررسی سلامت استخوان و ترکیب بدنی در زنان جوان با ابتلای طولانی مدت به دیابت نوع 1در مقایسه با گروه کنترل، از 23 زن سوئدی 19.2 تا 27.9 ساله، با ابتلای به دیابت به مدت10سال یا بیشتر از ثبت ملی دیابت سوئد (NDR) ثبت نام گردید. محققان یک گروه کنترل را که از نظر سن، جنس و جغرافیا با گروه آزمایش همسان بودند، انتخاب کردند.

توده ی استخوانی و ترکیب بدنی این افراد توسط جذب سنجی اشعه ایکس با انرژی دوگانه و توموگرافی کمّی محیطی مورد بررسی قرار گرفت. داده ها از ثبت NDR و SWEDIABKIDS بازیابی شدند. افراد مبتلا به دیابت نوع 1 در گروه مطالعه بطورمتوسط ​​به مدت 19 سال به این بیماری مبتلا بودند. توده بدون چربی(عضلات) افرادمبتلا به دیابت نوع 1 کمتر بود و این افراد کوتاهتر بودند، اگرچه شاخص توده بدنی آنها با گروه کنترل مشابه بود. افراد مبتلا به دیابت نوع 1،دارای عضلات کمتری بودند. هیچ تفاوتی از نظر نرخ شکستگی استخوان؛ فعالیت بدنی؛ تراکم مواد معدنی استخوان در ناحیه ستون فقرات کمری یا استخوان ران در گروه دیابت نوع 1 نسبت به گروه کنترل مشاهده نشد. شاخص کرنش قدرت استخوان کورتیکال[1] برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 1  کمتر بود.

نتایج این تحقیق نشان داد که قدرت استخوان کورتیکال در زنان جوان با ابتلای طولانی مدت به دیابت نوع 1، کاهش می یابد، همچنین periosteal circumferenceو endosteal circumference کاهش یافته و ترکیب بدنی آنها تغییر می کند. این عوامل منجر به مضرات بیشتردیابت نوع یک بر سلامت این افراد می گردد، که توجه بیشتر به بهبود سلامت استخوان در زنان مبتلا به T1D را ضروری می کند.برای مطالعه ی متن کامل این مقاله به آدرس منبع مراجعه کنید.

منبع:

https://www.nature.com/articles/s41598-020-78853-7