بر اساس کوتاه شدن طول تلومر DNA می توان بیماران دیابتی در معرض خطر بالای بیماری قلبی عروقی را شناسایی نمود

11 اوت 2020 - یک مطالعه ی کوهورت بزرگ که توسط محققان دانشکده پزشکی دانشگاه چین در هنگ کنگ(CU Medicine) با همکاری محققان دانشگاه سیدنی در استرالیا انجام شده است، نشان داد که کوتاه شدن طول تلومرDNA یک بیومارکر مفید برای شناسایی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 با خطر بالای ابتلا به بیماری های قلبی عروقی است.

 تیم غدد درون ریز و دیابت دانشکده یپزشکی CU، این بیومارکر را در بیش از 5300 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 طی یک دوره پیگیری 13 ساله ارزیابی کردند. آنها دریافتند که طول نسبی تلومر لکوسیت خون (rLTL[1])بیمارانی که در ابتدای تحقیق به بیماری قلبی و عروقی مبتلا بودند یا بیمارانی که در طول این پیگیری به بیماری قلبی و عروقی مبتلا شدند، نسبت به افرادی که هرگز بیماری قلبی عروقی نداشتند، کوتاهتر است. برای هر واحد کاهش نسبیrLTL ، خطر ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی 25٪ افزایش یافته بود. این نتایج در Diabetes Careمنتشر شده است.

کوتاه شدن دم انتهایی رشته هایDNA (تلومر) با پیری سلولی همراه است

بیماران مبتلا به دیابت دو تا چهار برابر بیشتر از بیماران فاقد دیابت در معرض خطر بیماری های قلبی عروقی هستند. افزایش قند خون، فشار خون، و چربی خون و همچنین چاقی، سیگار کشیدن و کاهش عملکرد کلیه ها، عوامل اصلی خطر بیماری قلبی عروقی در بیماران دیابتی هستند. محققان CU Medicine  گزارش دادند که 15٪ از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که به کلینیکهای بیمارستان وابسته به این دانشگاه مراجعه کرده بودند، دارای سابقه ی قبلی برای بیماری های قلبی و عروقی بودند، 15٪  از این افراد بعد از میانگین 6.7 سال پیگیری، به بیماری قلبی و عروقی مبتلا شدند.

رشته یDNA ، حاوی کدهای ژنتیکی یک فرد است که خصوصیات و ویژگیهای منحصر به فرد وی را نسبت به شرایط مختلف بهداشتی تعیین می کند. تلومر که درانتهای رشته های DNA قرار دارد شامل یک توالی از کدهای تکراری است که با هر تقسیم سلولی کوتاه تر می شود. از دست دادن این توالی های تکراری با کوتاه شدن طول تلومر همراه است که نشان دهنده پیری سلولی است.

دیابت، محیط داخلی بدن را غیرطبیعی می کند و خطر پیری سلولی و بیماری قلبی عروقی را افزایش می دهد. برای ارزیابی نقش کوتاه شدن طول تلومر DNA در پیش بینی خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی در آینده در بیماران مبتلا به دیابت، تیم غدد درون ریز و دیابت در دانشکده یپزشکی CU، داده های 5349 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 از مرکز ثبت دیابت هنگ کنگ- که در سال 1995 تاسیس شده بود-، را بررسی کردند.

این تیم تحقیقاتی اندازه ی rLTL را در DNA استخراج شده از گلبول های سفید خون (لکوسیت ها) این افراد در شروع مطالعه اندازه گیری کرده و ارتباط آنها را با وقوع حوادث بالینی تا ژوئن سال 2017 مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. در ابتدای تحقیق، 808 بیمار با سابقه قبلی بیماری قلبی عروقی وجود داشتند و در طی 13 سال، 1140 بیمار دیگر به بیماری قلبی عروقی مبتلا شدند. در مقایسه با کسانی که هرگز بیماری قلبی عروقی نداشتند، rLTL در بیمارانی که در ابتدای تحقیق به بیماری قلبی عروقی مبتلا بودند، پس از تعدیل سایر عوامل خطر، کوتاه تر بود. نتایج این مطالعه نشان داد که rLTL برای 808  فردی که در ابتدای تحقیق دارای سابقه ی بیماریهای قلبی عروقی بودند، برابر با 12 ± 4.3 و برای 4541 فردی که در ابتدای تحقیق بدون سابقه ی قلبی عروقی بودند برابر با 12 ± 4.6 بود، پس از دوره ی پیگیری، rLTL در افراد مبتلا به بیماریهای قلبی عروقی(تعداد 1140 نفر) برابر با 12 ± 4.3 بود، در حالیکه برای افراد بدون بیماری قلبی عروقی(تعداد 3401 نفر) برابر با 12± 4.7 گزارش شد. محققان اظهار داشتند که به ازای هر واحد کاهش درrLTL ، خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی 25٪ افزایش یافته بود.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2020-08-shortened-dna-telomere-length-patients.html