20 اوت 2022- مطالعه ی اخیراً منتشر شده در Diabetes Therapy ادعا می کند که تغییر از دوز کم به دوز زیاد امپاگلیفلوزین (از مهارکننده های SGLT2)، مزایای بالینی قابل توجهی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 دارد.

این مطالعه نشان داد که افزایش دوز امپاگلیفلوزین به طور قابل توجهی باعث بهبود شاخص توده بدن(BMI)، وزن بدن (BW)، گاما-گلوتامیل ترانس پپتیداز(GGT)  و تری گلیسیرید (TG) و افزایش هماتوکریت (Hct) در بیماران مبتلا بهدیابت نوع 2 شد. همچنین، تری گلیسیرید و فشار خون دیاستولیک(DBP)  بیماران در ابتدای تحقیق، به طور مستقل بهبود HbA1c را پیش‌بینی کردند.

دکتر تاکشی ماتسومورا، از گروه پزشکی متابولیک در دانشکده علوم زیستی دانشگاه کوماموتو، در ژاپن و همکارانش، در این باره نوشتند: هنگام در نظر گرفتن افزایش دوز مهارکننده‌های SGLT2 در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که کنترل قند خون ناکافی دارند، این یافته‌ها ممکن است اطلاعات مفیدی ارائه دهد.

گزارش شده است که مهارکننده‌های کو‌ترانسپورتر 2 گلوکز وابسته به سدیم (SGLT2) با مهار بازجذب گلوکز از کلیه ها، سطح گلوکز خون را در دیابت نوع 2 بهبود می‌بخشند و در نتیجه دفع گلوکز از طریق ادرار را افزایش می‌دهند. گزارش شده است که اکثر مهارکننده های SGLT2 اثرات وابسته به دوز دارند. با این حال، اطلاعات زیادی در مورد مزایای افزایش دوز مهارکننده های SGLT2 در استفاده بالینی وجود ندارد.

با توجه به پیشینه ی فوق، هدف محققین بررسی اثر افزایش دوز مهارکننده SGLT2 امپاگلیفلوزین در دیابت نوع 2 بود.برای این منظور، محققان از 52 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 با کنترل ضعیف قند خون برای شرکت در این مطالعه ثبت نام کردند. دوز امپاگلیفلوزین از 10 به 25 میلی گرم افزایش یافت، یک بار در روز مصرف شد و تغییرات در کنترل قند خون و چندین پارامتر بالینی دیگر مورد ارزیابی قرار گرفت.

محققان دریافتند که:

·        افزایش دوز امپاگلیفلوزین به طور قابل توجهی کنترل قند خون را بهبود می بخشد.

·        علاوه بر این، وزن بدن (BW)، شاخص توده بدنی (BMI)، تری گلیسیرید(TG) و گاما-گلوتامیل ترانس پپتیداز (GGT) به طور قابل توجهی کاهش و هماتوکریت (Hct) افزایش یافت.

تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک چند متغیره نشان داد که فشار خون دیاستولیک پایه (با نسبت شانس 1.093) وTG پایه[1] (با نسبت شانس 1.012) به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل برای بهبود سطوح هموگلوبین A1c هستند.

علاوه بر این، تجزیه و تحلیل رگرسیون گام به گام چند متغیره نشان داد که تغییرات در کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا(β یا ضریب رگرسیون لگاریتمی= 0.264) و هموگلوبین A1c ( β= 0.302) به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل برای تغییرات در BMI هستند.

نویسندگان نتیجه گیری نمودند که این نتایج ممکن است اطلاعات مفیدی را هنگام بررسی افزایش دوز مهارکننده‌های SGLT2 در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که کنترل قند خون ناکافی دارند، ارائه دهد.

منبع:

Matsumura, T., Makabe, T., Ueda, S. et al. Clinical Benefit of Switching from Low-Dose to High-Dose Empagliflozin in Patients with Type 2 Diabetes. Diabetes Ther (2022). https://doi.org/10.1007/s13300-022-01296-y

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/increasing-empagliflozin-dose-provides-significant-clinical-benefits-in-type-2-diabetes-study-97598?infinitescroll=1