18 جولای 2025- یک مطالعه‌ ی جدید که در ژورنالScientific Reports  منتشر شده است، نشان داد که افزایش شاخص پروتئین واکنشی  C- تری ‌گلیسیرید-گلوکز(CTI)  به‌ طور چشمگیری با افزایش خطر مرگ‌ و میر کلی و مرگ ‌و میر قلبی ‌عروقی در افرادی که به ‌طور همزمان مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب(CHD)  و دیابت نوع ۲(T2DM)  هستند، ارتباط دارد. این یافته‌ ها،CTI  را به‌ عنوان یک نشانگر زیستی امیدوار کننده برای شناسایی بیماران پرخطر معرفی می ‌کنند که ممکن است از نظارت دقیق ‌تر و مداخلات هدفمند سود ببرند.

محققان در این مطالعه از داده ‌های ۷۵۹ فرد بزرگسال شرکت‌ کننده در نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه ایالات متحده (NHANES) بین سال‌ های ۱۹۹۹تا ۲۰۱۰،استفاده کردند. شرکت ‌کنندگان تشخیص همزمانCHD  و T2DM را داشتند و تا دسامبر ۲۰۱۹برای نتایج مرگ‌ و میر مورد پیگیری قرار گرفتند.

شاخص پروتئین واکنشی  C- تری ‌گلیسیرید- گلوکز (CTI[1])، یک شاخص ترکیبی است که نشان‌ دهنده التهاب سیستمیک و مقاومت به انسولین می باشد. در این مطالعه شاخص  CTIبرای همه شرکت ‌کنندگان محاسبه شد و به چهارک ‌هایی تقسیم گردید. این مطالعه با استفاده از چند روش آماری از جمله منحنی ‌های بقای Kaplan-Meier، مدل ‌های خطرات نسبی کاکس و تحلیل تابع مکعب محدود (RCS)، بررسی کرد که چگونه سطح CTI با نتایج مرگ ‌و میر مرتبط است.

یافته‌ های این مطالعه به شرح زیر بودند:

• در طول دوره پیگیری با میانگین بیش از ۹سال، ۵۲۰ شرکت‌ کننده بر اثر تمام علل فوت کردند و ۲۱۳ مورد مرگ به شرایط قلبی ‌عروقی نسبت داده شد.

• سطوح بالاترCTI  به ‌طور معناداری با افزایش خطر مرگ ‌و میر کلی و قلبی‌ عروقی ارتباط داشتند.

• نسبت ‌های خطر کاملاً تعدیل ‌شده برای مرگ ‌و میر کلی برابر با ۱.۶۸،و برای مرگ ‌و میر قلبی‌ عروقی ۱.۷۰بود که حاکی از ارتباط قوی بودند.

• تحلیل RCS وجود رابطه خطی روشن بین دوز CTI و خطر مرگ‌ و میر را تأیید کرد این ارتباط‌ ها در زیرگروه ‌های بالینی مختلف ثابت ماندند که اعتبار CTI را به‌ عنوان یک شاخص پیش‌بینی‌ کننده نشان دادند.

• خطر مرگ‌ و میر در بیماران جوان ‌تر و افرادی با سطح HbA1c کمتر از ۷ درصد حتی بارزتر بود، که نشان‌ دهنده ی آسیب ‌پذیری بیشتر این گروه‌ ها است.

• شاخص CTI همچنین با شاخص‌ های متابولیکی و التهابی متعدد ارتباطی قوی داشت که استفاده از آن را به ‌عنوان یک نشانگر جامع برای خطر قلبی ‌متابولیکی تقویت می ‌کند.

با وجود نقاط قوت مطالعه، نویسندگان به چندین محدودیت اشاره کردند؛ از جمله طراحی مشاهده ‌ای مطالعه، تکیه بر اطلاعات خوداظهاری سلامت، و عدم اندازه‌ گیری ‌های مکررCTI  در طول زمان. افزون بر این، از آنجایی که NHANES عمدتاً نماینده جمعیت ایالات متحده است، نتایج ممکن است به‌ طور کامل قابل تعمیم به سایر مناطق یا گروه ‌های قومی نباشد.

محققان در پایان نتیجه‌ گیری کردند که CTI می‌ تواند به‌عنوان یک نشانگر زیستی ارزشمند برای طبقه‌ بندی خطر در بیماران مبتلا به CHD و T2DM مورد استفاده قرار گیرد. نویسندگان خواستار انجام تحقیقات آینده ‌نگر بیشتری برای تأیید کاربرد بالینی CTI و بررسی این موضوع شدند که آیا مداخلات هدایت ‌شده بر اساس این شاخص می ‌تواند به بهبود نتایج بلند مدت در این جمعیت آسیب‌ پذیر کمک کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/cti-linked-to-higher-mortality-in-people-with-both-heart-disease-and-type-2-diabetes-study-151680