27 مه 2025 - بیمارانی که انگ اجتماعی را تجربه می کنند، بیشتر مستعد ابتلا به رفتارهای ناسالم هستند. انگ اجتماعی به نگرش ها و تصورات منفی اشاره دارد که یک جامعه درباره ی گروهی از افراد یا یک ویژگی خاص، دارد. خود-انگ زدن(Self-Stigma) زمانی اتفاق می افتد که فرد باورهای منفی و تبعیض آمیز جامعه را درباره ی یک وضعیت یا ویژگی شخصی، درونی سازی می کند. در این حالت، فرد احساس شرم، کاهش عزت نفس و عدم پذیرش خود را تجربه می کند و ممکن است از تعاملات اجتماعی اجتناب کند یا مراقبت‌های لازم را دریافت نکند.اگرچه جامعه منبع اصلی این انگ است، اما خود-انگ زدن، زمانی شکل می گیرد که فرد تحت تأثیر این باورهای منفی، آنها را بپذیرد و علیه خودش به کار ببرد. این وضعیت در برخی بیماری های مزمن مانند دیابت، چاقی یا مشکلات روانی دیده می شود، و می تواند بر رفتارهای ارتقای سلامت و تصمیم گیری های فردی اثر منفی بگذارد. کاهش خود-انگ زنی، نیازمند حمایت اجتماعی، آگاهی بخشی و تغییر نگرش عمومی نسبت به این شرایط است.
از آنجایی که همبستگی بین انگ اجتماعی و رفتارهای ارتقاء سلامت در بیماران دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به دیابت نوع 2 نامشخص بود، محققان در این مطالعه به بررسی ارتباط بین این دو در یک جمعیت خاص در چین پرداختند.
این مطالعه ی مقطعی که از ژوئیه ۲۰۲۲تا ژوئیه ۲۰۲۳در بخش غدد درون ریز و متابولیسم یک بیمارستان عمومی سطح سوم در شهر چنگدو در استان سیچوان چین انجام شد، از روش نمونه گیری در دسترس برای ثبت نام بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲دارای اضافه وزن یا چاقی استفاده کرد. یک پرسشنامه ی ساختارمند برای جمع آوری اطلاعات مربوط به ویژگی های جمعیت شناختی و بالینی شرکت کنندگان به کار گرفته شد. پاسخ دهندگان با استفاده از مقیاس های [1] SSCI و T2DHPS[2] برای ارزیابی انگ اجتماعی و رفتارهای ارتقای سلامت مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه ی ۲۷.۰تحلیل شدند و سطح معناداری آماری p < 0.05 در نظر گرفته شد.
در این مطالعه میانگین BMI بیماران 27.27 ± 3.11 (کیلوگرم بر متر مربع) و میانگین هموگلوبین A1cآنها8.36 ± 1.81 (میلی مول بر مول) بود. نمره کلی انگ بیماران دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به دیابت نوع 2، 4.19 ± 8.69 و نمره کلی رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت، 87.75 ± 16.75 بود.
تجزیه و تحلیل همبستگی پیرسون، نشان داد که سطح بالاتر انگ زدن به خود با کاهش رفتارهای ارتقای سلامت ارتباط دارد. به ویژه، مدیریت استرس و لذت بردن از زندگی، بیشترین تأثیر منفی را از خود-انگ زدن دریافت کردند.تجزیه و تحلیل رگرسیون خطی چند گانه نشان داد که بروز هیپوگلایسمی، منشأ بیمار(محل زندگی یا ویژگی‌های جمعیت شناختی آن ها)، استفاده از GLP-1RA و مدیریت استرس، 23.9٪ از احساس انگ بیماران را توضیح می دهد.
محققان نوشتند: سطح بالاتر خود-انگ زدن با کاهش رفتارهای ارتقای سلامت در بیماران دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به دیابت نوع 2 ارتباط دارد. به ویژه، مدیریت استرس و لذت بردن از زندگی بیشترین تأثیر منفی را از خود-انگ زدن دریافت کردند. همچنین، عوامل مختلفی مانند درآمد پایین، سابقه هیپوگلایسمی، بستری شدن در بیمارستان و استفاده از درمان GLP-1RAبه طور قابل توجهی انگ اجتماعی را در بین بیماران دارای اضافه وزن یا چاق پیش بینی کردند.
محققان تاکید کردند که ارائه دهندگان خدمات درمانی باید رویکردهای یکپارچه ای را برای مقابله با انگ اجتماعی از طریق حمایت روانی، مشارکت خانواده و ارتباطات حساس به انگ اجتماعی اتخاذ کنند تا پیامدهای نامطلوب را کاهش دهند. تحقیقات آینده باید بررسی کنند که آیا عوامل واسطه ای بین انگ اجتماعی و رفتارهای بهداشتی وجود دارد، همچنین باید بین انگ اجتماعی مربوط به وزن و انگ اجتماعی مربوط به دیابت تمایز قائل شوند و مداخلات هدفمندی را برای کاهش انگ اجتماعی تدوین کنند.
منبع:
https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1155/jdr/9142949
[1] مقیاس SSCIیاStigma Scale for Chronic Illnesses : یک ابزار ارزیابی است که برای اندازه گیری میزان انگ اجتماعی در افراد مبتلا به بیماری های مزمن استفاده می شود. این مقیاس به بررسی تأثیر انگ بر سلامت روانی، رفتارهای خود مراقبتی و کیفیت زندگی بیماران می پردازد.
[2] مقیاس T2DHPSیاType 2 Diabetes Health-Promoting Behaviors Scale : برای ارزیابی رفتارهای ارتقای سلامت در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲طراحی شده است. این ابزار میزان پایبندی بیماران به سبک زندگی سالم، مدیریت استرس، تغذیه مناسب و فعالیت بدنی را بررسی می‌کند. این مقیاس در مطالعات مرتبط با دیابت و بیماری های مزمن برای تحلیل تأثیر عوامل روانی و اجتماعی بر سلامت بیماران به کار می روند.