اختلال پرخوری با چالشهای کاهش وزن ارتباط دارد
5 دسامبر 2017- به گفتهی محققان، میزان موفقیت افراد دارای اضافه وزن یا چاق که به اختلال پرخوری مبتلا هستند و در برنامه ی کاهش وزن شرکت کرده اند، نصف افرادی است که به این اختلال مبتلا نیستند یا پرخوری را در خود مهار کردهاند.
افرادی که به اختلال پرخوری مبتلا هستند مقادیر زیادی غذا را بدون کنترل مصرف میکنند. این حالت میتواند بطور هفتگی برای چندین ماه رخ دهد، که به آن اختلال پرخوری میگویند. حال این اختلال چه تأثیری بر افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و دارای اضافه وزن که در تلاش هستند بطور فعال از وزن خود بکاهند، بر جا می گذارد؟ سوالی است که محققان دانشگاه پنسیلوانیا به آن پاسخ دادند.
بر اساس یافتههای جدید محققان دانشگاه پنسیلوانیا که در مجلهی Obesity منتشر شده است، این اختلال مانع قابل توجهی در سر راه کاهش وزن است، دکتر Ariana Chao از دانشکدهی پرستاری دانشگاه پنسیلوانیا میگوید: افراد مبتلا به اختلال پرخوری در کاهش وزن خود کمتر موفق هستند بطوریکه میزان کاهش وزن آنها نسبت به افرادی که به این اختلال مواجه نیستند 50 درصد کمتر است.
دکتر chao به مطالعهی رفتارهای تغذیهای اعتیادآور بر اثربخشی درمانهای کاهش وزن در جمعیتهای مختلف پرداخته است. او و همکارانش برای درک بهتر تأثیر اختلال پرخوری بر کاهش وزن از اطلاعات مطالعهی Look AHEAD[1] استفاده کردند، در این کارآزمایی تصادفی چند مرکزی، بیش از 5000 فرد 45 تا 76 سال با نمایهی تودهی بدنی بالاتر از 25 ( یا 27 برای افراد تحت درمان با انسولین) و مبتلا به دیابت نوع 2 شرکت داشتند.
در مطالعهی AHEAD سالانه اختلال پرخوری افراد از طریق پرسشنامههایی ارزیابی میشود. محققان با آنالیز تأثیرات پرخوری بر کاهش وزن دریافتند که در طی چهار سال، افرادیکه به اختلال پرخوری مبتلا نبودند و یا تمایل خود را به خوردن بیش از حد غذا کنترل کرده بودند، نسبت به افراد مبتلا به اختلال پرخوری، وزن بیشتری را از دست داده اند( 4.6 درصد از وزن اولیه نسبت به 1.9 درصد).
دکتر chao میگوید: یافتههای ما نشان می دهد که افراد مبتلا به اختلال پرخوری پس از ورود به یک برنامهی کاهش وزن، به دریافت درمانهای اضافهتر نظیر "رفتار درمانی شناختی" که یکی از موثرترین درمانها برای اختلال پرخوری است، نیاز دارند.
دکتر chao گفت: چنین درمانهایی شامل تشخیص ارتباطات افکار، احساسات و رفتارها میباشد، برای مثال اگر کسی بخواهد با استرس مقابله کند، رفتار درمانی شناختی میتواند علت و چگونگی تغییر این رفتار را هدف قرار دهد.
اگر چه در این مطالعه گروه خاصی از افراد شرکت داشتند اما دو سوم جمعیت بالغ آمریکا به اضافه وزن یا چاقی مبتلا هستند. به همین دلیل محققان معتقدند که غربالگری افراد برای اینگونه اختلالات تغذیهای برای شناسایی و درمان افراد مبتلا به اختلال پرخوری از اهمیت خاصی برخوردار است و بهتر است افراد دارای سابقه اختلال پرخوری در درمانهای رفتاری برای کمک به کاهش وزن شرکت کنند و باید بر این رفتارها در طی برنامه کاهش وزن نظارت شود.
منبع و سایت خبر:
Obesity, 2017; 25 (11): 1830 DOI: 10.1002/oby.21975
www.sciencedaily.com/releases/2017/12/171205115949.htm