اختلال در ترمز سیستم ایمنی ابتلا به دیابت نوع 1 را در موشها توضیح می دهد

29 اوت  2018 - واکنش های ایمنی معمولا راهی برای از بین بردن باکتری های مضر و سایر پاتوژن ها در بدن هستند،اما بدن ما همچنین دارای "ترمزهای مولکولی" یا ایستگاه های بازرسی برای کنترل سیستم ایمنی و جلوگیری از حمله ی این سیستم به سلول ها و ارگان های خودی و بروز بیماری های خود ایمنی است.محققان دانشگاه جان هاپکینز در تحقیقات خود بر روی موش ها کشف کردند که در جوندگان مبتلا به دیابت نوع 1، سلول های ایمنی خاصی قادر به پاسخ به یکی از این مولکول های بازرسی نیستند، و همین موضوع موجب می شود که سیستم ایمنی بدن بیش از حد فعالیت کرده و به سلول های تولید کننده انسولین حمله کند.
نتایج این مطالعه، که در مجله ی Frontiers in Immunology منتشر شد به شواهد روزافزون درباره مکانیسم های خود ایمنی در بروز دیابت نوع 1 افزوده گردید. این نتایج به طور بالقوه درمان های جدیدی را برای کنترل سیستم ایمنی و جلوگیری از این اختلال ارائه می دهد.

 نویسنده ی ارشد این مقاله دکترGiorgio Raimondi  استادیار پلاستیک و جراحی ترمیمی در دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز گفت: ما در موش، یک مسیر جدیدی را که در آن یک پاسخ التهابی قوی می تواند سیستم ایمنی بدن را گمراه کرده و منجر به بیماری مزمن گردد، کشف کردیم.

در افراد مبتلا به اختلال اتوایمیون، پانکراس توانایی خود را برای تولید انسولین مورد نیاز برای کنترل قند خون از دست می دهد.این بیماری با تزریق انسولین بطور مادام العمر کنترل می شود که دوز آن باید دقیقا کالیبره شود و روزانه چند بار تزریق گردد. محققان بر این باورند که دیابت نوع 1 ناشی از تعامل عوامل ژنتیکی و عوامل محیطی است؛ شواهد اخیر نشان می دهد که عفونت های ویروسی ممکن است بعضی از موارد این بیماری را سبب شوند.
دکتر Raimondi و همکارانش در حال بررسی این موضوع هستند که چگونه سیستم ایمنی بدن می تواند مشکلاتی را در گیرندگان پیوند اعضا ایجاد کند، محققان به بررسی یک گروه از مولکول ها به نام اینترفرون های نوع I یا TI-INFعلاقمند شدند.این فعال کننده های ایمنی کمک می کنند که سیستم ایمنی به ویروس ها، باکتری ها و دیگر پاتوژن ها پاسخ دهد و در صورت وجود آنها ، کنترل رد ارگان های پیوند شده بسیار مشکل تر می شود.مطالعات قبلی همچنین نشان داده اند که سطحTI-INF در بسیاری از بیماران قبل از اینکه به دیابت نوع 1 مبتلا شوند، افزایش می یابد.
دکتر Raimondi می گوید: ممکن است درک نقش این مولکول ها در دیابت بتواند اطلاعاتی در مورد نقش آنها در رد پیوند در اختیار ما بگذارد.
برای این مطالعه، محققان از یک سويه ی موش های دیابتی غیرچاق به عنوان یک مدل برای دیابت نوع 1 و سلول های جدا شده از سراسر بدن این حیوانات استفاده کردند.آنها دریافتند که سطوحTI-IFN در همه ی سلولهای بدن بالاتر از حد نرمال نمی باشد، اما در بافتی خاص، یعنی گره های لنفاوی روده بالاتر از حد طبیعی می باشد.
با بررسی دقیق تر سلول های سیستم ایمنی بدن موش ها، محققان نشان دادند که در لنفوسیت های T(یک زیرمجموعه از گلبول های سفید خون) سطح بالایی ازTI-INF  سبب بلاک یک مولکول بازرسی ایمنی، به نام اینترلوکین 10 (IL-10) می شود و از نظارت آن بر اعمال ترمز بر سیستم ایمنی ممانعت می کند، و در نتیجه این سلول های ایمنی بسیار کمتر نسبت به سیگنال های نرمال IL-10 پاسخ می دهند.
محققان با استفاده از سلول های برداشت شده از موش ها، کشف کردند که غلظت پروتئین P-STAT3 که متناسب با غلظت IL-10 است، در لنفوسیت هایT موش های دیابتی غیرچاق تا حدود نصف کاهش می یابد. علاوه بر این، پاسخ معیوب به IL-10 نه تنها در اوایل بیماری یا قبل از دیابت دیده می شود، بلکه به مدت حداقل چهار ماه – طول این مطالعه- ادامه می یابد.به نظر می رسد این چیزی است که در طول حیات حیوانات ادامه دارد، و نقطه ی واقعا مهمی برای ابداع یک درمان موثر برای این بیماری است.

هنگامی که دکتر Raimondi و همکارانش، موشهای دیابتی غیر چاق را با مهار کننده یJAK[1] درمان کردند( بخشی از یک طبقه از داروهایی که سیگنالینگ TI-INFرا مسدود می کند و برای درمان پسوریازیس، کولیت اولسراتیو و آرتریت روماتوئید استفاده می شود)، لنفوسیت های T توانایی طبیعی خود را برای پاسخ به IL-10 مجددا بدست آوردند.
مطالعه ی حاضر به بررسی تاثیر بازسازی علائم IL-10 بر غلظت انسولین در موش ها نپرداخته است. دکتر Raimondi هشدار داد که خیلی زود است که بگوییم که یک داروی مشابه می تواند برای این افراد موثر باشد یا اینکه مسدود نمودن کلی یا جزئیTI-INF  مضر خواهد بود یا خیر؟
اما او می گوید: مطالعات آینده نشان می دهد که چگونه مسدود کردن TI-INF می تواند برای درمان دیابت استفاده شود.
دکتر Raimondi در انتها گفت: بدن ما باید بتواند تا حدودی به اینترفرون های نوع I پاسخ دهد. این نوع از اینترفرونها، عنصری اساسی برای توانایی سیستم ایمنی بدن در مبارزه با عفونت ها هستند، بنابراین ما قطعا نباید تمام اینترفرونهای نوع I را در بدن مسدود کنیم.

منبع و سایت خبر:

Frontiers in Immunology, 2018; 9 DOI: 10.3389/fimmu.2018.01565

www.sciencedaily.com/releases/2018/08/180829114904.htm