۲مه ۲۰۲۵ - یک مطالعه جدید که در مجله BMC Diabetology and Metabolic Syndrome منتشر شده است، نشان داد که قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا با خطر بالاتر ابتلا به بیماری‌ های قلبی عروقی (CVD) در افراد میانسال و مسن مبتلا به دیابت مرتبط است. محققان همچنین دریافتند که نسبت چربی التهابی(ILR)  این خطر را تشدید می‌ کند.

دیابت علاوه بر تأثیر بر متابولیسم گلوکز، باعث تعدادی از اختلالات متابولیکی می ‌شود که خطر ابتلا به بیماری‌ های قلبی عروقی را افزایش می ‌دهد. بر اساس مطالعات، افراد مبتلا به دیابت به مراتب بیشتر از افراد بدون این بیماری در معرض ابتلا به انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی هستند. بیماران دیابتی میانسال یا مسن ‌تر در برابر اثرات منفی آلودگی هوا آسیب ‌پذیرتر هستند.

در سطح جهانی، آلودگی هوا به عنوان یک خطر جدی برای سلامت عمومی، به ویژه در مناطقی که شهرنشینی سریع را تجربه می‌ کنند، شناخته شده است، جایی که اثرات مضر آن بر سلامت انسان بیشتر قابل توجه است. با این وجود، مطالعاتی که به طور سیستماتیک تأثیر دقیق آلودگی هوا بر خطر ابتلا به بیماری ‌های قلبی عروقی در بیماران دیابتی میانسال و مسن را بررسی کنند، کمیاب هستند.

بنابراین، برای درک این تعامل و ارائه یک مبنای علمی برای مداخلات بهداشتی هدفمند برای بیماران دیابتی، مطالعه حاضر به دنبال بررسی رابطه بین قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا و خطر ابتلا به بیماری‌ های قلبی عروقی در این جمعیت و همچنین عملکرد نسبت چربی التهابی[1] یا ILR به عنوان یک تعدیل ‌کننده بود.

این مطالعه با استفاده از داده ‌های مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین(CHARLS) ، 5430 نفر را طی 4 سال پیگیری کرد. قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا در برابر PM1، PM2.5،PM10  وO3 (اوزن) با استفاده از داده‌ های با وضوح بالا ارزیابی شد و وضعیت اولیه بیماری‌ های قلبی عروقی و دیابت مشخص شد. برای در نظر گرفتن وضعیت‌ های التهابی و متابولیک لیپید، نسبت چربی التهابی(ILR)  محاسبه شد[2]. تأثیر آلودگی هوا وILR بر خطر ابتلا به بیماری ‌های قلبی عروقی مرتبط با دیابت با استفاده از یک مدل خطی تعمیم ‌یافته (GLM) بررسی شد.

در جمعیت سالم، شیوع بیماری‌های قلبی عروقی 8.5٪ بود، اما در گروه دیابتی، 13.8٪ بود. قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا به طور قابل توجهی با خطر بالاتر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی در افراد مبتلا به دیابت مرتبط بود.

در گروه دیابتی، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی (CVD) به ازای هر افزایش دامنه ی بین چارکی(IQR)  در غلظت آلاینده‌های O3، PM1،PM10  و PM2.5، به ترتیب ۲۱، ۱۹، ۲۸و ۱۹درصد افزایش یافت. یک ارتباط غیرخطی بین سطح ILR و خطر بیماری‌ های قلبی عروقی یافت شد و مقادیر بالاتر ILR با بروز بیماری‌های قلبی عروقی همبستگی مثبت داشتند. این نشان می ‌دهد که مقادیر بالاترILR ، اثرات آلودگی هوا بر افراد دیابتی را بدتر می ‌کند.

به طور کلی، نتایج بر نیاز به بهبود درمان‌ های بالینی و محیطی در جامعه دیابتی برای کاهش قرار گرفتن در معرض آلاینده ‌های هوا و مدیریت التهاب سیستمیک به منظور کاهش خطر بیماری ‌های قلبی عروقی در این جمعیت مستعد، تأکید می‌ کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/air-pollution-exposure-may-increase-cardiovascular-disease-risk-among-diabetes-patients-study-147032