28 اوت 2022 - برای حدود ده درصد از جمعیت مناطق پردرآمد مانند اروپا و ایالات متحده، یک یا چند اختلال خودایمنی تشخیص داده شده است. به عنوان مثال می توان به آرتریت روماتوئید، پسوریازیس، اسکلروز سیستمیک، لوپوس اریتماتوز و دیابت نوع 1 اشاره کرد. اگرچه تحقیقات قبلی ارتباط بین برخی از این اختلالات و خطر بالای بیماری های قلبی عروقی را پیشنهاد کرده اند، اما آن مطالعات اغلب بسیار کوچک بوده و به شرایط انتخابی خودایمنی یا انتخاب شده ی قلبی عروقی برای به دست آوردن شواهد قطعی در مورد لزوم پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی در میان بیماران مبتلا به بیماری خودایمنی محدود بودند.

در کنگره سالانه انجمن اروپایی قلب و عروق، که در بارسلونا برگزار شد، یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی به رهبری دانشگاهKU Leuven ، نتیجه ی یک بررسی اپیدمیولوژیک کامل را در مورد ارتباط احتمالی بین 19 مورد از شایع‌ترین اختلالات خودایمنی و بیماری‌های قلبی عروقی ارائه کرد. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که بیماران مبتلا به بیماری خودایمنی نسبت به افراد بدون اختلال خودایمنی در معرض خطر بیشتری (بین 1.4 تا 3.6 برابر بسته به شرایط خودایمنی) برای ابتلا به بیماری قلبی عروقی هستند. این خطر بیش از حد قابل مقایسه با خطر دیابت نوع 2 به عنوان یک عامل خطر شناخته شده برای ابتلا به بیماری های قلبی عروقی است.

کل طیف بیماری های قلبی عروقی

در این مقاله ی تحقیقاتی که در ژورنال Lancet منتشر خواهد شد، نویسندگان نشان دادند که گروهی متشکل از نوزده اختلال خودایمنی مورد مطالعه، مسئول حدود 6 درصد از حوادث قلبی عروقی هستند. موضوع مهمتر این بود که خطر بیش از حد قلبی عروقی در کل طیف بیماری های قلبی عروقی، فراتر از بیماری کلاسیک عروق کرونر قلب است و شامل اختلالات قلبی مرتبط با عفونت، التهاب قلب، و همچنین اختلالات ترومبوآمبولیک و دژنراتیو قلبی می باشد که نشان می دهد پیامدهای خودایمنی بر سلامت قلب و عروق احتمالاً بسیار گسترده تر از تخمینهای قبلی است. همچنین، این خطر اضافی با عوامل خطر سنتی قلبی عروقی مانند سن، جنس، وضعیت اجتماعی و اقتصادی، فشار خون، BMI، سیگار کشیدن، کلسترول و دیابت نوع 2 توضیح داده نشد.

یکی دیگر از یافته های قابل توجه در این بررسی، خطر بیش از حد بیماریهای قلبی عروقی به ویژه در میان بیماران کمتر از 55 سال مبتلا به اختلالات خودایمنی است، که نشان می دهد بیماری خودایمنی به ویژه در ایجاد بیماری قلبی عروقی زودرس اهمیت ویژه ای دارد و بطور بالقوه منجر به از دست دادن نامتناسب سال های زندگی و ناتوانی می شود.

این مطالعه بر اساس سوابق سلامت الکترونیکی از پایگاه داده‌های تحقیقات بالینی بریتانیا(CPRD)، یک پایگاه داده بسیار بزرگ از داده‌های ناشناس بیماران از حدود یک پنجم جمعیت فعلی بریتانیا بود. در میان 22 میلیون سوابق سلامت بیماران، محققان داده های گروهی از بیماران را گردآوری کردند که به تازگی یکی از 19 اختلال خود ایمنی در آنها تشخیص داده شده بود. آنها سپس به بروز دوازده پیامد قلبی عروقی - یک طبقه بندی بی سابقه که با اندازه بسیار بزرگ مجموعه داده ها ممکن شد - در سال های بعد زندگی این افراد نگاه کردند و آن را با یک گروه کنترل همسان مقایسه نمودند. خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی برای بیماران مبتلا به یک یا چند اختلال خودایمنی به طور متوسط ​​1.56 برابر بیشتر از بیماران بدون بیماری خودایمنی بود. آنها همچنین دریافتند که این خطر بیش از حد با تعداد اختلالات خودایمنی مختلف در هر بیمار افزایش می یابد. از جمله اختلالاتی که بیشترین خطر را داشتند، اسکلروز سیستمیک، بیماری آدیسون، لوپوس و دیابت نوع یک بودند.

نیاز به اقدامات پیشگیرانه هدفمند

دکتر ناتالی کنراد، نویسنده اصلی این مطالعه، دارنده ی مدرک مهندسی و دکترای اپیدمیولوژی، که این مطالعه را در طی دو سال فلوشیپ فوق دکتری ماری کوری در KU Leuven انجام داد، گفت: این نتایج نشان می‌دهد که به اقدامات پیشگیرانه نیاز داریم. ما دریافتیم که این خطر اضافی، با خطری که دیابت نوع 2 برای ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی ایجاد می کند، قابل مقایسه است. اگرچه ما اقدامات خاصی را برای بیماران دیابتی به منظور کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی (از نظر پیشگیری و پیگیری) داریم، اما هیچ اقدام مشابهی برای بیماران مبتلا به اختلالات خودایمنی نداریم.

دکتر کنراد به دستورالعمل‌های انجمن اروپایی قلب و عروق در مورد پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی اشاره کرد، که هنوز از خودایمنی به عنوان یک عامل خطر قلبی عروقی نام نمی‌برد (این گایدلاین ها فقط به برخی اختلالات خاص مانند لوپوس اشاره می‌کنند) و هیچ گونه اقدامات پیشگیرانه خاصی را برای بیماران مبتلا به بیماری خودایمنی ذکر نکرده‌اند.

دکتر کنراد امیدوار است که این مطالعه باعث افزایش آگاهی بیماران مبتلا به بیماریهای خودایمنی و پزشکانی شود که از این بیماران مراقبت می کنند، که شامل بسیاری از تخصص های مختلف مانند متخصصان قلب، روماتولوژیست ها یا پزشکان عمومی می باشد. او افزود: ما باید اقدامات پیشگیرانه هدفمندی را برای این بیماران تدوین کنیم و باید تحقیقات بیشتری انجام دهیم تا دلیل یا دلایل افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی را در بیماران مبتلا به اختلالات خود ایمنی کشف کرده و بتوانیم از آنها جلوگیری کنیم.

دکتر کنراد گفت: صحبت از پاتوفیزیولوژی، یا مکانیسم های زیربنایی است که هنوز به خوبی شناخته نشده اند. فرضیه کلی این است که التهاب مزمن و سیستمیک، که مخرج مشترک در همه ی اختلالات خودایمنی است، که می‌تواند باعث ایجاد انواع بیماری‌های قلبی عروقی شود. اثرات بیماری خودایمنی بر بافت‌های همبند، عروق کوچک و کاردیومیوسیت‌ها و احتمالاً برخی از درمان‌هایی که معمولاً برای درمان خودایمنی استفاده می‌شوند، نیز احتمالاً در خطر قلبی عروقی بیماران نقش دارند. این واقعا نیاز به بررسی کامل تری دارد.

پرفسور John McMurray، متخصص برجسته ی قلب از دانشگاه گلاسکو و عضو این تیم تحقیق، ضمنستایش از دامنه بسیار گسترده ی این تحقیق، گفت: این مطالعه مبتنی بر جمعیت نشان می‌دهد که طیف وسیع‌تری از اختلالات خودایمنی نسبت به آنچه قبلاً شناخته شده بود، با انواع مختلفی از مشکلات قلبی عروقی مرتبط است. این متخصص قلب در ادامه به راه حل احتمالی این مشکل در کوتاه مدت اشاره کرده و گفت: برخی از این مشکلات با استفاده از درمان های در دسترس مانند استاتین ها به طور بالقوه قابل پیشگیری هستند.

منبع:

https://www.sciencedaily.com/releases/2022/08/220828150105.htm