یک مقاله ی مروری که اخیراً در مجله ی غدد درون ریز منتشر شده است، بینش جدیدی در مورد تاثیر دیابت بارداری مرتبط با چاقی مادر (GDM) بر سلامت باروری فرزندان ارائه کرد. این مقاله در مورد مکانیسم‌های احتمالی، آخرین اطلاعات و برجسته کردن زمینه‌هایی که نیاز به بررسی بیشتر دارند، بحث می‌کند.

این مرور که توسط دکتر نیاریکا سینها، پرفسور گرچن لیدیا واکر؛ و پرفسور Aritro Sen، از دانشگاه ایالتی میشیگان در ایست لنسینگ، انجام شد، خاطرنشان می کند که زنان چاق در مقایسه با زنان با وزن طبیعی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا بهدیابت بارداریهستند و GDM بر 7٪ از بارداری ها در ایالات متحده و 10٪ از بارداری ها در سراسر جهان تأثیر می گذارد و با افزایش نرخ چاقی در میان زنان در سنین باروری، شیوع بیشتری پیدا می کند.

در حالی که تمرکز زیادی بر تأثیر محیط هایپرگلایسمی قبل از تولد و سلامت فرزندان، به ویژه در ایجاد چاقی، دیابت نوع 2، و اختلالات متابولیک صورت گرفته است، مطالعات بسیار محدودی در مورد باروری و سلامت باروری فرزندان متولد شده از زنان مبتلا به هایپرگلایسمی در دوران بارداری انجام شده است.

نویسندگان این مقاله نوشتند: اینکه چگونه چاقی و عوارض جانبی مرتبط با GDM در محیط‌ رحم، منجر به تغییر در برنامه ی تکوین جنین یا بافت‌های جنینی می شود و فرزندان را مستعد ابتلا به بیماری‌های مختلف می‌کند، هنوز به درستی درک نشده است. به طور مشابه، مکانیسم اساسی تفاوت جنسیتی مشاهده شده در تظاهرات بیماری(های) در مراحل بعدی زندگی فرزندان متولد شده از زنان مبتلا بهGDM ، نیاز به بررسی بیشتری دارد.

در این مرور، نویسندگان شواهدی را از مدل‌های حیوانی مختلف و مطالعات اپیدمیولوژیک انسانی برای ارائه بینش مولکولی و درک اینکه چگونه برنامه‌ریزی مجدد اپی ژنتیکی ژن‌ها به اختلال عملکرد تولید مثل و مشکلاتی در باروری یا ناباروری فرزندان در سنین بزرگسالی ختم می‌شود، بررسی کردند.

این بررسی موارد زیادی را پوشش می‌داد، از جمله پدیده ی دو ضربه ای یا two-hit، که در آن محیط نامطلوب دوران بارداری مرتبط با GDM به عنوان اولین ضربه عمل می‌کند که تخمدان فرزندان (یا محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد) را به استرس ناشی از رژیم غذایی (رژیم غذایی پرچرب و یا پرچرب و قند بالا) در مراحل بعدی زندگی برنامه‌ریزی مجدد کرده و حساس می‌کند. رژیم غذاییرژیم غذایی پرچرب و یا پرچرب و قند بالا به عنوان "ضربه دوم" در مراحل بعدی زندگی عمل می کند و باعث تسریع و/یا تشدید اختلال عملکرد تولید مثل در فرزندان می شود.

نویسندگان نوشتند که مطالعات حیوانی در مورد این پدیده نشان می دهد که برنامه ریزی در رحم همچنین می تواند یک اثر بین نسلی داشته باشد، برای مثال، مطالعات نشان داده اند که نسل های بعدی زنان چاق/هایپرگلایسمی، مستعد ابتلا به بیماری های متابولیک هستند، حتی اگر مستقیماً در معرض آسیب متابولیکی قرار نگیرند. در مطالعات آتی اثرات بین نسلی GDM بر سلامت باروری باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد.

مجدداً این مرور به زمینه هایی اشاره می کند که نیاز به مطالعات بیشتری دارند. به عنوان مثال، در نتیجه گیری این مقاله، نویسندگان نوشتند که پیش آگهی طولانی مدت سلامت باروری فرزندان متولد شده از زنان مبتلا به دیابت بارداری در گروه های انسانی برای ایجاد ارتباط بین سلامت مادر و سلامت وابسته به جنس فرزندان مورد نیاز است، زیرا اختلال عملکرد تولید مثلی، یک نگرانی برای مردان و زنانی است که مادرانشان در دوره ی بارداری دچار هایپرگلایسمی بودند.

آنها افزودند: تغییر در علائم اپی ژنتیک ممکن است یک رویداد اولیه در پاتوژنز و پیشرفت اختلالات مختلف باشد. بنابراین، مطالعات بر روی مکانیسم‌های تغییرات اپی ژنتیکی می‌تواند به درک ما از اثرات طولانی مدت قرار گرفتن در معرض عوامل خاصی در رحم کمک کند و راه را برای پیشگیری/درمان بیماری‌ها باز نماید.

منبع:

https://endocrinenews.endocrine.org/review-examines-relationship-between-gestational-diabetes-and-offspring-fertility/