۱۴سپتامبر ۲۰۲۵ - زخم های مزمن دیابتی، از جمله زخم های پای دیابتی، بار سنگینی برای بیماران محسوب می شوند، زیرا رشد ضعیف رگ های خونی روند بهبود را مختل می کند. یک دستاورد علمی اخیر امید تازه ای را ایجاد کرده است: ترکیب وزیکول های خارج سلولی کوچک(sEVs) حاوی miR-221-3p با هیدروژل GelMA برای هدف گیری پروتئین TSP-1 که مانع رگ زایی می شود. این پانسمان زیستی جدید نه تنها روند بهبود را تسریع می کند، بلکه تشکیل رگ های خونی را نیز تقویت می کند و رویکردی نویدبخش برای درمان یکی از پیچیده ترین عوارض دیابت ارائه می دهد.
زخم های دیابتی، به ویژه زخم های پا، به دلیل جریان خون ضعیف و اختلال عملکرد سلول های اندوتلیال، به کندی و اغلب ناقص بهبود می یابند. یکی از عوامل اصلی این مشکل، پروتئین TSP-1 است که رشد رگ های جدید را که فرآیندی حیاتی برای ترمیم بافت است، مهار می کند. با وجود درمان های موجود، چالش مقابله با این مانع همچنان حل نشده باقی مانده است. با افزایش جهانی موارد دیابت، درمان هایی که علل اصلی تأخیر در بهبود زخم را هدف قرار می دهند، به حوزه ای حیاتی در پژوهش تبدیل شده اند. در این راستا، این مطالعه رویکردی جدید برای تحریک رگ زایی و تسریع روند ترمیم زخم ارائه می دهد.
در این مطالعه ی جدیدکه در نشریه ی Burns & Trauma منتشر شده است، تیمی از پژوهشگران مؤسسات برجسته چینی راه حل درمانی نوینی برای بهبود زخم های دیابتی معرفی کرده اند. آنها پانسمانی نوآورانه را معرفی کردند که ترکیبی ازmiR-221OE-sEVs - وزیکول های خارج سلولی مهندسی شده برای کاهش سطحTSP-1 - با هیدروژلGelMA است تا یک سیستم آزاد سازی پایدار ایجاد کند. این روش پیشرفته در آزمایش های حیوانی به طور قابلتوجهی بهبود زخم و تشکیل رگهای خونی را در موش های دیابتی افزایش داده و امیدی برای درمان های مؤثرتر در آینده فراهم کرده است.
پژوهشگران در مطالعه ی خود دریافتند که شرایط قند خون بالا که در زخم های دیابتی رایج است، سطحTSP-1 را در سلول های اندوتلیال افزایش می دهد و توانایی آن ها برای تکثیر و مهاجرت – فرآیندهای کلیدی در رگزایی – را مختل می کند. با استفاده ازmiR-221-3p، یک میکروRNA که بیانTSP-1 را هدف قرار داده و کاهش می دهد، عملکرد سلول های اندوتلیال بازیابی شد. وزیکول های مهندسی شدهmiR-221OE-sEVs درون هیدروژلGelMA قرار گرفتند تا آزاد سازی کنترل شده در محل زخم را تضمین کنند و ساختار ماتریکس خارج سلولی را شبیه سازی کنند. در آزمایش های حیوانی، این پانسمان ترکیبی روند بهبود زخم را به طور چشمگیری تسریع کرد، با افزایش قابل توجه رگ زایی و نرخ بسته شدن زخم تا ۹۰ درصد در عرض تنها ۱۲روز، در مقایسه با روند کندتر در گروه های کنترل.
دکتر چوانآن شن، یکی از پژوهشگران اصلی این مطالعه، درباره تأثیر بالقوه این نوآوری ابراز هیجان کرد و گفت: «نتایج ما قدرت ترکیب مهندسی پیشرفته با زیستشناسی مولکولی را نشان می دهد. با هدف گیری TSP-1 از طریقmiR-221OE-sEVs درون GelMA، نه تنها عملکرد سلول های اندوتلیال را بهبود بخشیدیم، بلکه اثر درمانی پایدار و موضعی را نیز تضمین کردیم. این دستاورد می تواند رویکرد ما در مراقبت از زخم های دیابتی را متحول کند و کیفیت زندگی بیماران را به طور چشمگیری ارتقاء دهد».
موفقیت این هیدروژل مهندسی شده در درمان زخم های دیابتی، افق های هیجانانگیزی را گشوده است. فراتر از زخم های پای دیابتی، این فناوری می تواند برای درمان سایر زخم های مزمن مانند زخم های ناشی از بیماری های عروقی یا حتی در بازسازی بافت هایی مانند استخوان و غضروف نیز به کار گرفته شود. با پیشرفت تحقیقات و آزمایش های بالینی، ترکیب درمان های مبتنی بر miRNA با هیدروژل های زیست سازگار می تواند به سنگ بنای پزشکی بازساختی تبدیل شود و راه حل هایی مؤثر و پایدار برای ترمیم زخم ها در اختیار بیماران قرار دهد.
منبع:
https://medicaldialogues.in/surgery/news/new-bioactive-dressing-promises-faster-diabetic-wound-healing-reveals-research-155210