۷ اوت ۲۰۲۵ - براساس پژوهش جدیدی که قرار است در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابتEASD)-وین، اتریش ،۱۵تا ۱۹سپتامبر) ارائه شود، در میان افرادی که به تازگی دیابت نوع ۲در آن ها تشخیص داده شده و سابقه ی بیماری قلبیعروقی ندارند، بین میزان فعالیت بدنی گزارش شده توسط خود فرد و خطر مرگومیر کلی و رویدادهای قلبی جدی(MACE) مانند حمله قلبی و سکته مغزی، ارتباط واضحی وجود دارد.
مطالعات متعدد پیشین نشان داده اند که فعالیت بدنی باعث بهبود حساسیت به انسولین، کنترل قند خون و ترکیب بدنی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲میشود و با کاهش خطر بیماری های قلبی عروقی در جمعیت عمومی مرتبط است. در این مطالعه جدید، پژوهشگران دانمارکی بررسی کردند که آیا فعالیت بدنی گزارش شده توسط خود فرد می تواند به عنوان شاخصی برای پیش بینی خطر مرگومیر و بیماری قلبی عروقی در افرادی با تشخیص جدید دیابت نوع ۲و بدون سابقه ی بیماری قلبیعروقی عمل کند یا خیر.
این پژوهش از داده های گروه تحقیقاتی استراتژیک دیابت نوع ۲در دانمارک (DD2) استفاده کرده و شامل شرکت کنندگانی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ بود که در دو سال گذشته به دیابت نوع ۲مبتلا شده بودند. فعالیت بدنی توسط ۱۱۳۵۵نفر گزارش شد و در سه دسته ی کم تحرک، فعالیت سبک، و فعالیت متوسط تا شدید(MVPA) طبقه بندی شد.
نتایج اصلی شامل مرگومیر کلی و رویدادهای قلبیعروقی جدی مانند حمله قلبی، سکته ی ایسکمیک، بازسازی عروق کرونری، نارسایی قلبی و مرگ ناشی از بیماری قلبیعروقی بود. مدل سازی آماری با در نظر گرفتن عوامل مخدوش کننده برای برآورد خطر مرتبط با سطوح مختلف فعالیت بدنی انجام شد. شرکت کنندگان تا زمان وقوع اولین رویداد قلبی، مرگ، مهاجرت یا پایان مطالعه (۳مه ۲۰۲۴) پیگیری شدند. افراد دارای سابقه ی بیماری قلبیعروقی (۱۶۷۱نفر) از مطالعه حذف شدند.
پژوهشگران دریافتند که ۱۸ درصد از شرکت کنندگان کم تحرک بودند، در حالی که ۶۲ درصد فعالیت سبک و ۲۰ درصد فعالیت متوسط تا شدید داشتند. در طول میانگین زمان پیگیری ۸٫۴ سال، ۱۱۴۹رویداد قلبی عروقی و ۱۰۴۸ مورد مرگ رخ داد. سطح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر مرگومیر کلی و رویدادهای قلبی عروقی مرتبط بود.
پس از تنظیم برای عوامل مخدوش کننده مانند سن، جنسیت، سال ورود به مطالعه، مدت زمان دیابت، سیگار کشیدن، مصرف الکل و اندازه دور کمر، مشخص شد که افراد دارای فعالیت سبک و متوسط تا شدید به ترتیب ۲۳ درصد و ۲۸ درصد کاهش خطر رویدادهای قلبی عروقی، و ۲۷ درصد و ۳۳ درصد کاهش خطر مرگومیر کلی نسبت به افراد کم تحرک داشتند.
این ارتباط عمدتاً ناشی از کاهش مرگ ناشی از بیماری قلبی عروقی بود. حتی پس از تنظیم برای عوامل خطر کلاسیک بیماری قلبی مانند کلسترول LDL، هموگلوبین گلیکوزیله(HbA1c)، فشار خون سیستولیک، نرخ تصفیه خون توسط کلیه و نسبت آلبومین به کراتینین در ادرار، کاهش خطر برای فعالیت متوسط تا شدید همچنان از نظر آماری معنادار بود: ۳۰ درصدکاهش در رویدادهای قلبی و ۳۱ درصدکاهش در مرگومیر کلی نسبت به افراد کم تحرک.
کاهش خطر برای فعالیت سبک نیز همچنان معنادار باقی ماند: ۲۰ درصد کاهش در رویدادهای قلبی و ۲۲ درصد کاهش در مرگومیر کلی.
نویسندگان نتیجه گیری کردند که «فعالیت بدنی گزارش شده توسط خود فرد، پیش بینی کننده ی مستقل مرگومیر کلی و رویدادهای قلبی عروقی جدی در افراد دارای تشخیص جدید دیابت نوع ۲و بدون سابقه ی بیماری قلبیعروقی بود. این ارتباط حتی پس از تنظیم برای عوامل خطر کلاسیک بیماری قلبیعروقی نیز پابرجا بود».
آن ها افزودند: «حتی فعالیت سبک نیز خطر رویدادهای قلبی جدی و مرگومیر کلی را مستقل از عوامل خطر کلاسیک بیماری قلبی کاهش می دهد. این موضوع نشان دهنده ی فواید بالقوه ی سلامتی ناشی از انجام حداقل مقدار فعالیت بدنی به جای هیچ فعالیتی در پیشگیری از بیماری های قلبیعروقی و مرگ زودرس در افراد با تشخیص جدید دیابت نوع ۲است».
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2025-08-linked-decreased-mortality-heart-events.html