23 ژانویه 2023 - دکتر Hagelqvist و تیمش در یک مطالعه جدید دریافتند که در افراد مبتلا به دیابت نوع 1، هم هیپوگلایسمی ناشی از ورزش و هم هیپوگلایسمی ایجاد شده در هنگام استراحت می‌توانند فواصل QTc وTpeرا افزایش دهند.

یافته های این مطالعه در مجله Diabetes Obesity and Metabolism منتشر شد.

تعداد فزاینده ای از تحقیقات نشان داده اند که هیپوگلایسمی به دلیل اثرات پروترومبوتیک و پرو آریتموژنیک آن، یک عامل خطر مستقل برای بیماری های قلبی عروقی است که خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی را در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و خطر آریتمی قلبی را افزایش می دهد. این تحقیق به منظور بررسی تغییرات ریپلاریزاسیون قلبی در حین هیپوگلایسمی مرتبط با ورزش تا هیپوگلایسمی ایجاد شده در حالت استراحت در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1، انجام شد.

پانزده مرد مبتلا به دیابت نوع 1، دو آزمایش کلمپ هایپرانسولینمیک و کلمپ یوگلایسمی-هیپوگلایسمی مجزا را در حین دریافت مانیتورینگ هولتر-ECG ، به عنوان بخشی از یک تحقیق متقاطع تصادفی انجام دادند. در یک مرحله، کاهش سطح گلوکز پلاسما با انجام یک دوره 60 دقیقه‌ای فعالیت دوچرخه‌سواری با شدت متوسط(PG؛کلمپ-ورزش) بررسی شد. در آزمایش دیگر، افراد در حالی که دچار هیپوگلایسمی در حالت استراحت شده بودند (کلمپ- استراحت) بررسی شدند. هر سه فاز نوار قلب در ابتدا(قند پلاسما 4.0 تا 8.0 میلی مول بر لیتر)، در فاز هیپوگلایسمی(قند پلاسما 3.0 میلی مول در لیتر) و در فاز ریکاوری(قند پلاسما 4.0 تا 8.0 میلی مول بر لیتر) و همچنین فاصلهQTc ، فاصلهT-peak تاT-end یا Tpeو پاسخ های هورمونی، مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته های کلیدی این مطالعه عبارت بودند از:

·        در طول فاز هیپوگلایسمی، هر دو فاصله QTc و فاصله Tpeبه طور چشمگیری از نقطه شروع خود افزایش یافتند، اگرچه هیچ تفاوت قابل تشخیصی در بین روزهای آزمایش وجود نداشت.

·        در هر دو روز، به دنبال این تغییرات افزایش آدرنالین پلاسما و کاهش پتاسیم پلاسما مشاهده شد.

·        فاصله QTc در طول کلمپ استراحت در مقایسه با کلمپ ورزش در مرحله بی ریکاوری طولانی تر بود، در حالی که فاصله Tpe در دو روز آزمایش ثابت بود.

محققان به این نتیجه رسیدند که مردان جوان مبتلا به دیابت نوع 1 که هیپوگلایسمی مرتبط با ورزش و هیپوگلایسمی در حالت استراحت را تجربه کردند، شاهد افزایش قابل توجه فاصلهQTc و طولانی شدن فاصلهTpeبودند که ممکن است به طور موقت آسیب پذیری آنها را در برابر آریتمی های بطنی افزایش دهد. بنابراین، مطالعه حاضر بر اهمیت اجتناب از هیپوگلایسمی بدون توجه به سطح فعالیت بدنی قبل از رویداد هیپوگلایسمی، تاکید می کند.

مقاله ی رفرانس و منبع:

Hagelqvist, P. G., Andersen, A., Maytham, K. B., Andreasen, C. R., Engberg, S., Lindhardt, T. B., Faber, J., Holst, J. J., Forman, J. L., Pedersen‐Bjergaard, U., Knop, F. K., & Vilsbøll, T. (2023). Exercise‐related hypoglycaemia induces QTc ‐interval prolongation in individuals with type 1 diabetes. In Diabetes, Obesity and Metabolism. Wiley. https://doi.org/10.1111/dom.14964

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/exercise-related-hypoglycaemia-may-increase-qtc-interval-in-type-1-diabetes-patients-106057