خلاصه ی کلیدی:
· هم فعالیت بدنی سبک و هم فعالیت متوسط تا شدید با کاهش خطر مرگ ناشی از همه علل در مقایسه با رفتار بی تحرک مرتبط بودند.
· هر میزان فعالیت بدنی، خطر بروز عوارض قلبیعروقی شدید را کاهش داد.
12 اوت 2025- بر اساس داده های یک مطالعه ی جدید، بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ که فعالیت بدنی دارند، در مقایسه با افراد بی تحرک، با خطر کمتری برای بروز عوارض شدید قلبیعروقی، مرگ ناشی از بیماری های قلبی و مرگ کلی مواجه هستند.
در یافته هایی که قرار است در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت ارائه شود، پژوهشگران خطر قلبیعروقی و پیامدهای مرگومیر را در میان ۱۱۳۵۵بزرگسال که سطح فعالیت بدنی خود را گزارش کرده بودند، بررسی کردند. نتایج نشان داد افرادی که فعالیت بدنی سبک یا متوسط تا شدید داشتند، در مقایسه با کسانی که ورزش نمی کردند، با خطر کمتری برای بیماری های قلبیعروقی و مرگ مواجه بودند.
دکتر سیدسل لوئیز دومازت، پژوهشگر ارشد در مرکز دیابت استنو در اودنس دانمارک، و لاین اریکسن، دانشجوی پزشکی در دانشگاه جنوب دانمارک، گفتند:«مطالعه ی ما نشان می دهد که فعالیت بدنی اهمیت دارد، حتی در سطوح سبک. این یعنی افراد بیشتری می توانند از فواید قلبیعروقی بهره مند شوند و از مرگ زودرس جلوگیری کنند، حتی اگر به توصیه های فعلی فعالیت بدنی عمل نکنند».
پژوهشگران یک مطالعه آینده نگر روی بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲از سال ۲۰۱۰تا ۲۰۲۳انجام دادند که در گروهDD2 ثبت شده بودند. فعالیت بدنی به صورت خوداظهاری گزارش شد و شرکت کنندگان در سه گروه دسته بندی شدند: بی تحرک، فعالیت سبک، و فعالیت متوسط تا شدید. داده های مربوط به مرگومیر و عوارض شدید قلبیعروقی جمعآوری شد. پیامدهای قلبی شامل سکته قلبی، سکته مغزی ایسکمیک، بازسازی عروق کرونر، نارسایی قلبی و مرگ ناشی از بیماری قلبیعروقی بود. پیگیری تا زمان اولین رخداد پیامد، مهاجرت یا پایان مطالعه در ۳مه ۲۰۲۴ادامه یافت.
از میان شرکتکنندگان، ۶۲٫۵ درصدفعالیت سبک داشتند، ۱۹٫۵ درصدفعالیت متوسط تا شدید انجام می دادند و ۱۸درصدبی تحرک بودند.
در طول پیگیری با میانگین ۸٫۴سال، ۱۱۴۹نفر دچار عارضه شدید قلبیعروقی شدند و ۱۰۴۸نفر فوت کردند.
پس از تعدیل متغیرها و عوامل خطر قلبیعروقی، مشخص شد که افراد با فعالیت سبک(HR=0.8؛ فاصله اطمینان ۹۵ درصد: 0.68 تا 0.95) و فعالیت متوسط تا شدید(HR =0.7؛ فاصله اطمینان ۹۵درصد: 0.57 تا 0.87)در مقایسه با افراد بی تحرک، با خطر کمتری برای عوارض شدید قلبیعروقی مواجه بودند. همچنین خطر مرگ ناشی از همه علل نیز در گروه های فعال کمتر بود: فعالیت سبک(HR =0.78؛ فاصله اطمینان ۹۵ درصد: 0.65 تا 0.94)و فعالیت متوسط تا شدید(HR =0.69؛ فاصله اطمینان ۹۵ درصد: 0.54 تا 0.87).
با این حال، خطر پیامدهای قلبیعروقی خاص مانند سکته قلبی، سکته مغزی، بازسازی عروق کرونر و نارسایی قلبی، تفاوت معناداری بر اساس سطح فعالیت بدنی نداشت.
دومازت و اریکسن اشاره کردند که کاهش خطر عوارض شدید قلبیعروقی و مرگومیر در افراد فعال، در بزرگسالان بالای میانگین سنی ۶۱٫۷سال و در زنان، برجسته تر بود.
آنها افزودند:«حتی یک سؤال ساده درباره سطح فعالیت بدنی فرد در اوقات فراغت طی یک سال گذشته می تواند تفاوت های قابل توجه در خطر بیماری قلبیعروقی و مرگومیر را در افرادی با تشخیص اخیر دیابت نوع ۲آشکار سازد. این نتایج بار دیگر تأکید می کند که انجام مقداری فعالیت بهتر از بی تحرکی است».
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20250812/any-amount-of-exercise-may-reduce-cvd-mortality-risk-for-adults-with-type-2-diabetes