مطالعه ی دوقلوها سرنخ های دیابت نوع 2 را در تغییرات اپی ژنتیک پیدا کرد

22نوامبر 2021- دوقلوهای همسان DNA مشابهی دارند، اما یکی از دوقلوها ممکن است از دیابت نوع 2 رنج ببرد، در حالی که دوقلوی دیگر به این بیماری مبتلا نشوند. مطالعه‌ای که توسط دانشگاه لوند در سوئد انجام شد، اکنون کشف کرده است که تفاوت‌هایی در فعالیت ژنی در دوقلوهایی وجود دارد که تنها یکی از آنها به این بیماری مبتلا هستند. کشف محققان می تواند به توسعه روش های درمانی جدید کمک کند.

دکتر نیلسون، محقق اپی ژنتیک و دیابت در دانشگاه لوند و یکی از نویسندگان اصلی این مطالعه می گوید: دوقلوهای همسان زمینه ژنتیکی، جنس و سن یکسانی دارند و بنابراین مطالعه آنها برای محققانی که به دنبال درک مکانیسم های پشت بیماریها هستند، جالب است. ما یک تغییر اپی ژنتیکی را در دوقلوهایی که یکی از آنها به دیابت نوع 2 مبتلا شده است، پیدا کردیم که سرنخ های جدیدی از این بیماری در اختیار ما قرار می دهد.

برای این مطالعه، 14 جفت دوقلو از سوئد و دانمارک انتخاب شدند. در میان جفت خواهرها و برادرها، یکی از دوقلوهای همسان به دیابت نوع 2 مبتلا شده بود. میانگین سنی شرکت کنندگان 68 سال بود و BMI دوقلوهایی که به دیابت مبتلا شده بودند در مقایسه با خواهر و برادرشان، تا حدودی بالاتر بود.

تغییرات اپی ژنتیکی از طریق متیلاسیون DNA رخ می دهند، که یک فرآیند شیمیایی است که عملکرد ژن ها را کنترل می کند. این فرآیند تحت تأثیر عوامل محیطی مختلف مانند رژیم غذایی، ورزش و استرس قرار دارد. محققان متیلاسیون DNA و microRNA را در بیوپسی های چربی از جفت دوقلوها تجزیه و تحلیل کردند تا دانش خود را در مورد اینکه چرا تنها یکی از دوقلوها به دیابت نوع 2 مبتلا شده است، افزایش دهند.microRNAها، تولید پروتئین ها را در سلول ها تنظیم می کنند.

بر اساس تجزیه و تحلیل محققان، ژنی که مسئول تولید یکmicroRNA خاص، به نام microRNA-30  است، در یکی از دوقلوهایی که مبتلا به دیابت نوع 2 است، کمتر فعال می باشد. این باعث می شود که آنها سطوح کمتری از microRNA-30 را در بافت چربی خود نسبت به خواهر و یا برادرشان داشته باشند. همین الگو در گروه کنترل(غیردوقلوها که از نظر بیولوژیکی نسبتی با یکدیگر نداشتند) نیز وجود داشت، که شامل 28 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 و 28 فرد بدون این بیماری بود.

دکتر نیلسون گفت: ما توانستیم نتایج خود را در افرادی که خواهر و برادر دوقلو نبودند، نیز تأیید کنیم و این ثابت می‌کند که نتایج ما به همه افراد مربوط می‌شود و نه تنها به دوقلوهای همسان.

محققان همچنین آزمایشاتی را انجام دادند که در آن میزان microRNA-30 را در سلول‌های چربی کشت‌شده کاهش دادند، تا ببینند چگونه بر توانایی سلول‌ها برای جذب گلوکز تأثیر می‌گذارد.

در دیابت نوع 2، بدن در پردازش قند خون بد عمل می کند. این تا حدی به دلیل حساسیت کمتر سلول ها به انسولین است. مقاومت به انسولین باعث افزایش سطح قند خون می شود. آزمایش محققان نشان داد که سلول هایی که دارای مقدار کمتری از microRNA-30 بودند، نیز توانایی کاهش غلظت گلوکز را ندارند.

دکتر نیلسون گفت: ما همین الگو را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مشاهده نمودیم. این مطالعه یک قطعه ی مهم از پازل در کار ما برای درک مکانیسم های پشت دیابت نوع 2 است. هر چه قطعات بیشتری از این پازل را پیدا کنیم، داروهای جدید بهتری می توانیم داشته باشیم. افزایش دانش ما در مورد مکانیسم های پشت این بیماری می تواند منجر به درمان موثرتر دیابت نوع 2 شود. بسیاری از بیماران عوارض جانبی این بیماری را تجربه می کنند، یا به سختی می توانند قند خون خود را با داروهای موجود کنترل کنند.

دکتر نیلسون گفت: ما قصد داریم در مطالعات آتی یافته های خود را پیگیری کنیم، مطالعه ما می تواند گامی در راه گزینه های درمانی جدیدی باشد که در آن microRNA به عنوان یک ماده فعال در داروها برای درمان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 استفاده می شود. برای مثال هم اکنون مجموعه ای از مطالعات بالینی در حال انجام است که در آنmicroRNA ، به عنوان داروی ضد سرطان آزمایش می شود.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2021-11-twins-diabetes-clues-epigenetic.html