مدت زمان بی تحرکی با خطر زخم پا در نوروپاتی محیطی دیابتی مرتبط است

8  اکتبر 2021- بر اساس مطالعه جدیدی که در مجلهDiabetes Research and Clinical Practice منتشر شده است، زمان کم تحرکی یک عامل خطر مستقل در ایجاد زخم پا در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی است.

نوروپاتی محیطی - آسیب عصبی بر اندام ها، به ویژه ساق پا و بخش پایینی پا - یک عارضه شایع دیابت است که خطر ابتلا به زخم پا یا زخم هایی که به راحتی بهبود نمی یابند را افزایش می دهد. همه افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی دچار زخم پا نمی شوند، اما کاهش احساس در پاها می تواند صدمه به آنها را آسان تر کرده یا آسیب های موجود را تشدید کند و سبب شود که براحتی ترمیم نشوند. در عین حال، جریان خون در پاهای بسیاری از افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی به دلیل بیماری شریانی محیطی (که به آن بیماری عروق محیطی نیز می گویند و به طور نامتناسبی بر افراد مبتلا به دیابت تأثیر می گذارد)، کاهش می یابد. این کاهش جریان خون می تواند بهبود زخم های پا را بسیار دشوار کند.

در مطالعه ی اخیر، محققان 175 فرد مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی را که در یک مطالعه بزرگتر به نامSAMBA ، شرکت داشتند، مورد بررسی قرار دادند. این ارزیابی شامل سوالات مختلفی در یک نظرسنجی در مورد رفتارهای مرتبط با سلامت، از جمله فعالیت بدنی و رفتار کم تحرکی بود. عملکرد عصبی و عروقی شرکت کنندگان نیز مورد ارزیابی قرار گرفت و از نظر زخم پا بررسی شدند و در مورد تشخیص قبلی زخم پا از آنها سوال شد. میانگین سنی شرکت کنندگان 72.6 سال بود و 165 نفر از آنها به دیابت نوع 2 و 10 نفر به دیابت نوع 1 مبتلا بودند. محققان به دنبال، تشخیص جدید یک زخم در پا بودند.

در طول هفت سال پیگیری، 62 نفر از 175 شرکت کننده ی مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی (35.5 درصد) دچار زخم پا شدند. چهار زخم پای جدید در سال اول ( که 6.5 درصد از شرکت کنندگان را تحت تأثیر قرار داد)، 12زخم جدید در سال دوم(در 19.4 درصد از شرکت کنندگان)، 10زخم جدید پا در سال سوم ( در16.1 درصد از شرکت کنندگان) ، هشت زخم جدید در سال چهارم (در 12.0 درصد از شرکت کنندگان)، 12 زخم جدید در طول سال پنجم (در 19.4 درصد از شرکت کنندگان) ، شش زخم جدید در سال ششم (در 9.7 درصد از شرکت کنندگان) و 10 زخم جدید در سال هفتم (در 16.1 درصد از شرکت کنندگان). در پای راست شرکت کنندگان در مجموع 42 زخم و در پای چپ در مجموع 22 زخم ایجاد شده بود. در 10 مورد نیاز به قطع عضو وجود داشت- 9 مورد قطع جزئی (مانند یک انگشت یا قسمتی از پا) و یک قطع عضو زیر زانو-، و بروز قطع عضو کلی  در میان شرکت کنندگان 5.7 درصد بود.

زمان بی تحرکی گزارش شده در شرکت کنندگان مبتلا به زخم پا به طور قابل توجهی بیشتر بود- به طور متوسط ​​12.8 ساعت در روز، در مقایسه با 9.4 ساعت در روز در افرادی که زخم پا نداشتند. در حالی که سایر عوامل بر خطر ابتلا به زخم پا تأثیر می گذارند- از جمله اقدامات خاصی در عملکرد عصب و رگ های خونی، و همچنین تغییر شکل پا و خشکی پوست - زمان کم تحرکی یکی از قوی ترین پیش بینی کننده های ایجاد زخم پا در بین افراد شرکت کننده در این مطالعه بود.

محققان نتیجه گیری کردند که این داده ها به نقش تعیین کننده ی رفتار بی تحرک در ایجاد زخم پا در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی اشاره می کند. نظارت بر زمان بی تحرکی با راهکارهایی برای کاهش آن باید در مراقبت های استاندارد بیماران دیابتی گنجانده شود.

منبع:

https://www.diabetesselfmanagement.com/news-research/2021/10/08/sedentary-time-linked-to-foot-ulcer-risk-in-diabetic-peripheral-neuropathy/