۱ دسامبر ۲۰۲۵- افزایش سطح قند خون یک ساعت پس از تست تحمل گلوکز خوراکی(OGTT) نشان دهنده یک وضعیت متابولیک بحرانی است - حتی پیش از مرحله پیش دیابت. افرادی که این وضعیت را دارند، به ویژه به مداخلات سبک زندگی پاسخ خوبی می دهند. این شاخص می تواند به عنوان یک نشانگر زیستی جدید و بالینی مطرح شود و امکان پیشگیری هدفمندتر و زودتر از دیابت نوع ۲را فراهم کند. این نتیجه توسط تیمی از دانشگاه توبینگن، مرکز هلمهولتز مونیخ و مرکز تحقیقات دیابت آلمان(DZD) به دست آمده است. این پژوهش با همکاری پروفسور مایکل برگمن از دانشگاه نیویورک انجام شد و در مجله یMetabolism منتشر گردید.
پیش دیابت، به عنوان مرحله مقدماتی دیابت نوع ۲ شناخته می شود. با این حال، بیش از ۴۰درصد از افراد مبتلا به پیش دیابت طی یک دهه به دیابت مبتلا نمی شوند. مهم تر اینکه معیارهای پیش دیابت انجمن دیابت آمریکا(ADA) حدود ۲۰ درصد از افرادی را که بعدها دچار دیابت می شوند شناسایی نمی کند و در نتیجه هشدار زودهنگام برای آنها وجود ندارد. بنابراین پرسش اصلی این است که چگونه می توان افراد در معرض خطر را بهتر شناسایی و مؤثرتر درمان کرد؟
بررسی دقیق تر مراحل اولیه اختلال متابولیک
برای پاسخ به این پرسش، پژوهشگران به دنبال نشانگرهای دقیق تری بودند. غلظت قند پلاسما در یک ساعت(1h-PG) طی تست تحمل گلوکز خوراکی برای آنها اهمیت ویژه ای داشت. این همان سطح قند خونی است که پزشکان دقیقاً یک ساعت پس از مصرف محلول گلوکز توسط بیمار اندازه گیری می کنند.
طبق گزارش فدراسیون بین المللی دیابت (IDF)، قند خون برابر با ۱۵۵میلی گرم بر دسی لیتر یا بیشتر به عنوان شاخص اولیه اختلال در تنظیم گلوکز در نظر گرفته می شود – اغلب پیش از آنکه مقادیر ناشتا یا دو ساعته غیرطبیعی شوند. محققان امیدوارند که این اندازه گیری بتواند فرصت شناسایی زودهنگام افراد در معرض خطر و درمان هدفمند آنها را فراهم کند.
مداخله سبک زندگی با اثر قابل توجه
برای آزمون این فرضیه، پژوهشگران در برنامه مداخله سبک زندگی توبینگن(TULIP) به مدت ۹ ماه، ۳۱۷ فرد با درجات مختلف تحمل گلوکز را به طور دقیق پایش کردند. هدف این مداخله کاهش وزن حداقل پنج درصد از طریق رژیم غذایی متعادل و ورزش منظم بود.
شرکت کنندگان بر اساس پارامترهای متابولیک به سه گروه تقسیم شدند:
· افراد با تنظیم طبیعی گلوکز،
· افراد با افزایش جداگانه قند یک ساعته (در حالی که مقادیر ناشتا و دو ساعته هنوز طبیعی بودند)،
· افراد با اختلال کلاسیک در تنظیم گلوکز (پیش دیابت).
در آغاز مطالعه مشخص شد که افراد با قند یک ساعته بالا از نظر متابولیک بین سالم و ناسالم قرار دارند. حساسیت به انسولین و عملکرد سلول های بتا در آنها مختل شده بود و سطح چربی کبد و شکم افزایش یافته بود، هرچند هنوز قابل برگشت بود.
پس از ۹ماه مداخله، حساسیت به انسولین و عملکرد سلولهای بتا در گروه 1h-PG به طور قابل توجهی بهبود یافت و به سطح افراد سالم نزدیک شد. همزمان، چربی کبد نیز به حالت طبیعی بازگشت. این بهبودها در گروه پیش دیابت بسیار کمتر بود.
فواید بلند مدت: کاهش ۸۰ درصدی خطر
در پیگیری تا ۱۲سال، اثر چشمگیری مشاهده شد: افرادی با قند یک ساعته بالا که در مداخله شرکت کرده بودند، ۸۰درصد کمتر از افراد پیش دیابتی به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. تقریباً نیمی از آنها حتی به سطح قند خون طبیعی (نرموگلیسمی) رسیدند – دو برابر بیشتر از گروه پیش دیابت.
دکتر یییینگ وانگ، نویسنده اول مطالعه و دانشجوی پزشکی در بخش دیابتولوژی، غدد درونریز و نفرولوژی بیمارستان دانشگاه توبینگن و پژوهشگر بالینی درDZD، گفت:کاهش وزن و کاهش چربی کبد، هم حساسیت به انسولین و هم توانایی سلولهای بتا برای پاسخ به گلوکز را بهبود داد. این طبیعیسازی فرآیندهای کلیدی متابولیک میتواند برای دستیابی به متابولیسم پایدار و سالم گلوکز حیاتی باشد.
راهبرد جدید پیشگیری با پتانسیل عملی
ارزش قند یک ساعته، به عنوان حساس ترین نشانگر برای تشخیص زودهنگام اختلال تحمل گلوکز اثبات شد. این شاخص به طور قابل توجهی اطلاعات بیشتری نسبت به HbA1c، قند ناشتا یا قند دو ساعته ارائه داد. پروفسور آندریاس بیرکنفلد، نویسنده ارشد این مطالعه، مدیر بخش دیابتولوژی، غدد درونریز و نفرولوژی بیمارستان دانشگاه توبینگن، گفت:این شاخص ظاهراً بهترین زمان برای طبیعی سازی متابولیسم را نشان می دهد.
به گفته ی بیرکنفلد، این تست می تواند امکان شناسایی زودهنگام و درمان مؤثر افراد در معرض خطر را فراهم کند، مدت ها پیش از آنکه پیش دیابت تشخیص داده شود. این یافته می تواند قند یک ساعته پس از تست تحمل گلوکز خوراکی(1h-PG) را به عنوان یک نشانگر زیستی جدید و بالینی تثبیت کند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/one-hour-blood-glucose-level-a-better-chance-to-prevent-diabetes-159734