خلاصه ی کلیدی:

· بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ و چاقی که از تیرزپاتاید استفاده کردند، کاهش قابل‌ توجهی در HbA1c و وزن بدن داشتند.

· ۸۷.۷ درصد از شرکت ‌کنندگان پس از ۶ماه همچنان مصرف دارو را ادامه دادند.

۲سپتامبر ۲۰۲۵ - پژوهشگران گزارش دادند که استفاده از داروی تیرزپاتاید در شرایط واقعی بالینی، در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ و چاقی، منجر به بهبود کنترل قند خون و کاهش وزن در مدت ۶ ماه شده است.

تیرزپاتاید(با نام‌ های تجاری Mounjaro/Zepbound از شرکت Eli Lilly) در حال حاضر توسط FDA برای دیابت نوع ۱ تأیید نشده است، اما داده‌ های واقعی از مرکز دیابتBarbara Davis  در دانشگاه کلرادو نشان داده ‌اند که استفاده خارج از دستور این دارو می ‌تواند مزایای متعددی برای این گروه از بیماران داشته باشد. یافته ‌های جدیدی که قرار است در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعات دیابت ارائه شوند، مزایای مشابهی را در کلینیکهای بریتانیا تأیید کرده ‌اند.

دکتر سایمون بری و دکتر احمد اقبال از دانشگاه شفیلد اعلام کردند: «پس از شروع تیرزپاتاید، کاهش وزن، بهبود زمان حضور قند خون در محدوده هدف، کاهش HbA1c و کاهش نیاز به انسولین مشاهده شد. نکته مهم این است که هیچ افزایش در موارد هیپوگلایسمی و هیچ موردی از پانکراتیت گزارش نشد».

نتایج مطالعه

در این مطالعه ی گذشته ‌نگر، داده‌ های ۵۷ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ که بین مارس تا اکتبر ۲۰۲۴ در بیمارستان‌های شفیلد مصرف تیرزپاتاید را آغاز کرده بودند، بررسی شد.

میانگین سنی شرکت ‌کنندگان ۳۹ سال بود و ۶۶.۷ درصد ازآن ‌ها زن بودند.در پایان ۶ ماه، ۷۴ درصد از شرکت‌ کنندگان دوز ۵ میلی ‌گرم هفتگی و ۱۸درصد دوز ۲.۵ میلی ‌گرم هفتگی دریافت می ‌کردند. در میان ۳۳ نفر با داده‌ های HbA1c، این شاخص از ۷.۷ درصد به ۷.۴ درصد کاهش یافت(P=0.008). در ۳۶ نفر با داده ‌های پایش مداوم گلوکز، زمان حضور در محدوده ۷۰ تا ۱۸۰ میلی گرم در دسی لیتر از ۵۵.۱ درصد به ۶۲.۳ درصد افزایش یافت(P=0.022)  و زمان حضور در محدوده دقیق ‌تر ۷۰ تا ۱۴۰میلی گرم در دسی لیتر نیز از ۳۱.۹ درصد به ۳۸.۲ درصد رسید(P=0.004). زمان بالاتر از محدوده(بیش از ۱۸۰mg/dL) از ۴۲.۸ درصد به ۳۶.۳ درصد کاهش یافت(P=0.042)، اما زمان زیر محدوده تغییر معناداری نداشت.

در میان ۴۲ نفر با داده‌ های وزن، کاهش میانگین وزن ۹.۳ درصد گزارش شد(P < 0.001).  همچنین، در ۲۷ نفر با داده‌ های دوز انسولین، کاهش ۲۵.۲ درصدی در دوز روزانه انسولین مشاهده شد(P < 0.001).

شایع‌ ترین عارضه جانبی، تهوع و استفراغ بود که در ۲۶.۳ درصد از شرکت‌ کنندگان رخ داد. درد شکمی در ۱۴ درصد از شرکت کنندگان گزارش شد و سه نفر به ‌طور غیرمنتظره بستری شدند (میانگین مدت بستری: ۱روز). در پایان ۶ ماه، ۸۷.۷ درصد از شرکت‌کنندگان همچنان مصرف این دارو را ادامه می‌ دادند.

نیاز به تحقیقات بیشتر

دکتر بری و دکتر اقبال این یافته‌ ها را «امیدبخش» توصیف کردند، اما تأکید کردند که برای ارزیابی دقیق ایمنی، انجام کارآزمایی ‌های تصادفی با توان آماری کافی ضروری است. آن ‌ها افزودند که تیرزپاتاید ممکن است گزینه ‌ای بالقوه برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۱با مقاومت انسولینی باشد، اما فعلاً فقط در موارد خاص و با مشاوره دقیق درباره خطرات، همراه با درمان انسولینی استاندارد توصیه می ‌شود.

همچنین، آن ‌ها پیشنهاد کردند که مطالعات آینده باید بررسی کنند که آیا مزایای تیرزپاتاید فقط در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱و چاقی دیده می‌ شود یا برای گروه‌ های گسترده‌ تری از بیماران نیز مؤثر است. به ‌ویژه، تمرکز بر بزرگسالان جوان می ‌تواند به کاهش خطرات تجمعی در بلند مدت کمک کند.

منبع:

https://www.healio.com/news/endocrinology/20250902/tirzepatide-provides-wideranging-benefits-for-adults-with-type-1-diabetes-and-obesity