۱۷ژوئیه ۲۰۲۶ - مطالعۀ منتشر شده در نشریه «غدد درون‌ریز و متابولیسم بالینی» نشان می‌دهد که تعداد گام‌های روزانه مورد نیاز برای کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲(T2D)، بسته به استعداد ژنتیکی هر فرد متفاوت است.

این پژوهش به رهبری دکتر حفیظ‌ الرحمن، از مؤسسه سلامت جمعیت و پزشکی دقیق دانشگاه شیکاگو، نشان می‌دهد که ترکیب داده‌های فعالیت بدنیِ به‌دست‌آمده از گجت‌های پوشیدنی با «نمرات خطر پلی‌ژنیک(PRSs)»، قدرت پیش‌بینی ابتلا به دیابت نوع ۲را بهبود بخشیده و از رویکردی شخصی‌سازی‌شده‌تر برای پیشگیری از این بیماری حمایت می‌کند.

اگرچه اهداف روزانه‌ای مانند ۷۰۰۰یا ۱۰۰۰۰گام معمولاً توصیه می‌شوند، اما شواهد علمی که از اهداف فعالیت بدنیِ یکسان برای همه حمایت کند، محدود بوده است. همچنین تا پیش از این مشخص نبود که آیا ادغام داده‌های عینی فعالیت بدنی با خطر ژنتیکی می‌تواند به شناسایی زودهنگام افرادی که در معرض خطر بالاتر دیابت نوع ۲هستند کمک کند یا خیر. برای رفع این خلأهای علمی، محققان یک مطالعه کوهورت آینده‌نگربا استفاده از داده‌های برنامه پژوهشی « NIH All of Us»انجام دادند.

این تحلیل شامل ۴,۵۸۹بزرگسال با میانگین سنی ۵۸سال بود که داده‌های معتبر گام‌شماری فیت‌بیت(Fitbit)  را برای حداقل ۱۵روز در ماه ثبت کرده بودند و نمرات خطر پلی‌ژنیک(PRS) حاصل از کل ژنوم آن‌ها در دسترس بود. افرادی که از قبل به دیابت نوع ۲مبتلا بودند یا ظرف ۱۸۰روز پس از اولین ثبتِ معتبر گام‌شماری، دیابت نوع 2 برای آنها تشخیص داده شده بود، از مطالعه حذف شدند. سطح پایه فعالیت بدنی، میانگین تعداد گام‌های روزانه در یک دوره ۱۸۰روزه اولیه تعریف شد. شرکت‌کنندگان به طور میانگین به مدت ۲.۹۲سال تحت پیگیری بودند و دیابت نوع ۲با استفاده از معیارهای بالینی استاندارد، از جمله سطحHbA1c بالا، سطح بالای گلوکز پلاسما یا تشخیص مستند در پرونده‌های الکترونیک سلامت شناسایی شد.

یافته‌های کلیدی:

·  در طول دوره پیگیری، ۲۶۵شرکت‌کننده به دیابت نوع ۲مبتلا شدند که نشان‌دهنده بروز تجمعی ۵.۷۷درصدی است.

·  کاهش خطر ابتلا به دیابت به‌طور کلی در حدود ۷,۰۰۰گام در روز مشاهده شد.

·  آستانه تعداد گام برای کاهش خطر، بسته به استعداد ژنتیکی متفاوت بود.

·  افراد دارای نمرات خطر پلی‌ژنیک بالا، برای دستیابی به کاهش معنی‌دار خطر، به حدود ۷,۸۰۰گام در روز نیاز داشتند.

·  شرکت‌کنندگانی که خطر ژنتیکی پایین‌تری داشتند، در حدود ۵,۸۰۰گام در روز از مزایای کاهش خطر بهره‌مند شدند.

·  پس از تعدیل عوامل بالینی، هر ۱,۰۰۰گام اضافی در روز با ۱۷درصد کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲همراه بود.

·  هر یک واحد انحراف معیار افزایش در نمره خطر پلی‌ژنیک، با بیش از دو برابر شدن خطر دیابت مرتبط بود.

·  تعداد گام‌های روزانه و نمرات خطر پلی‌ژنیک، اطلاعات مستقل و مکمل را برای ارزیابی خطر دیابت ارائه دادند.

·  دقت پیش‌بینی خطر، زمانی که داده‌های پوشیدنی و ژنتیکی به مدل‌های بالینی اضافه شدند، به طور قابل‌توجهی بهبود یافت. گنجاندن تعداد گام‌های روزانه باعث افزایش قدرت تشخیص مدل شد و افزودن نمراتPRS منجر به پیشرفت اساسی بیشتری گردید.

نویسندگان نتیجه‌گیری کردند که اهدافِ تعداد گام روزانه نباید برای همه یکسان باشد و ترکیب داده‌های فعالیت بدنی با خطر ژنتیکی می‌تواند از تجویزهای شخصی‌سازی‌شده برای فعالیت بدنی، مداخلات سلامت دیجیتال و راهکارهای پیشگیرانه هدفمند برای دیابت نوع ۲پشتیبانی کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/wearable-step-counts-and-genetic-risk-improve-prediction-of-type-2-diabetes-study-shows-174854