تأثیر لیراگلوتاید بر بافت چربی اپیکارد در افراد مبتلا به دیابت نوع 2

در این مطالعه، محققان اثر لیراگلوتاید را بر ضخامت بافت چربی اپیکارد (EAT) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 (T2DM) که به چاقی شکمی نیز مبتلا بودند، بررسی کردند.

محققان از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با چاقی شکمی و کنترل قند خون ضعیف، ثبت نام و آنها را با لیراگلوتاید تحت درمان قرار دادند. تغییرات قند خون، چربی خون، دور کمر، شاخص توده بدنی (BMI) و ضخامتEAT ، پس از 3 ماه درمان با لیراگلوتاید، بررسی شد. محققان برای اندازه گیری ضخامتEAT ، از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی قلبی (MRI) استفاده کردند.

پس از 3 ماه درمان با لیراگلوتاید، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) آنها کاهش یافت ( از9.81±1.46  درصد به  1.29 ±6.94 درصد رسید). وزن آنها از 16.29± 91.67 کیلوگرم به  16.43± 87.29 کیلوگرم، کاهش یافت. متوسط اندازه ی دور کمر آنها قبل از درمان 9.14±103.69 سانتی‌متر بود که بعد از درمان به 8.42±96.42 سانتی‌متر رسید. کلسترول تام (TC)، تری گلیسیرید (TG) و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL-C) به طور قابل توجهی به کمتر مقادیر قبل از درمان رسید. کلسترول تام از 1.05± 5.34 میلی مول در لیتر، به 0.97±4.86 میلی مول در لیتر کاهش یافت.  تری گلیسیرید آنها که بین3.17 تا 1.48 بود(متوسط 1.89) به 0.69±1.92 رسید(0.03=p). .کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم از3.39± 0.84 میلی مول در لیتر به 3.01± 0.74 میلی مول در لیتر کاهش یافت. کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا(HDL-C) پس از درمان 1.7٪ افزایش یافت، با این حال نسبت به مقدار قبل از درمان تفاوت معنی داری نداشت(0.062=p) . مهمتر از آن، ضخامت EAT از 5.0 (5.0-7.0) میلی متر به 3.95±1.43 میلی متر، پس از 3 ماه درمان با لیراگلوتاید، کاهش یافت.

 محققان نتیجه گیری نمودند که لیراگلوتاید به طور قابل توجهی ضخامت EAT را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 با چاقی شکمی کاهش می دهد، که از مزایای قلبی عروقی لیراگلوتاید پشتیبانی نظری می کند.

برای مطالعه ی متن کامل این مقاله به آدرس منبع مراجعه کنید.

منبع:

https://www.hindawi.com/journals/jdr/2021/5578216/