۳۰ سپتامبر۲۰۲۵- یک مطالعه ی جدید در نشریه ی JAMA، اثربخشی مصرف مایو-اینوزیتول در دوران بارداری را از نظر کاهش خطر مجموعه ای از عوارض شامل پره اکلامپسی، دیابت بارداری و زایمان زودرس در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک(PCOS) بررسی کرده است.
عوارض بارداری و مایو-اینوزیتول
حدود یک چهارم از بارداری های زنان مبتلا به PCOS(۲۵ تا ۲۷ درصد در این مطالعه) با پره اکلامپسی، دیابت بارداری یا زایمان زودرس همراه هستند. اگرچه مداخلات سبک زندگی و داروی متفورمین برای کاهش این خطرات تجویز می شوند، این راهکارها در بهبود نتایج بارداری موفق نبوده اند.
مایو-اینوزیتول در بسیاری از مواد غذایی سالم مانند مرکبات، طالبی، حبوبات، مغزها، غلات کامل و سبزیجات برگ دار یافت می شود. این ماده ی کربوهیدراتی اثرات مثبتی بر متابولیسم گلوکز دارد و در بدن انسان در فرآیندهای متابولیکی متعددی نقش دارد. پژوهش‌ه ا نشان داده اند که مصرف مکمل مایو-اینوزیتول در زنان مبتلا به PCOS ممکن است نرخ بارداری طبیعی، پروفایل های متابولیکی و حساسیت به انسولین را افزایش دهد. به دلیل اثرات ضد آندروژنی آن، فرض بر این است که زنان دارای فنوتیپ هایپرآندروژنیکPCOS -یعنی مواردی که عوارض بارداری بیشتر دیده می شود- ممکن است از مصرف آن سود ببرند. استفاده از مایو-اینوزیتول در دوران بارداری ایمن و قابل تحمل در نظر گرفته می شود.
مطالعات قبلی کاهش خطر دیابت بارداری را در افراد دارای اضافه وزن یا سابقه خانوادگی دیابت نوع ۲نشان داده اند. این گروه ها مانند بیماران PCOS مستعد اختلال در تنظیم گلوکز هستند. با این حال، تاکنون هیچ کارآزمایی تصادفی سازی شده ای با حجم مناسب برای بررسی اثرات بالقوه مایو-اینوزیتول در دوران بارداری در زنان مبتلا به PCOS انجام نشده بود.
درباره ی این مطالعه
مطالعه یMYPP (مایو-اینوزیتول برای پیشگیری از عوارض بارداری در زنان مبتلا به PCOS) یک کارآزمایی دوسوکور، چند مرکزی و کنترل شده با دارونما در هلند بود. زنانی با تشخیص قبلیPCOS و بارداری تک قلویی بین هفته های ۸ تا ۱۶ بارداری وارد مطالعه شدند و به طور تصادفی در گروه مداخله یا کنترل قرار گرفتند. شرایطی مانند دیابت یا نارسایی کلیه از جمله معیارهای خروج بودند.
این مطالعه در ۱۳ بیمارستان هلند بین ژوئن ۲۰۱۹ تا مارس ۲۰۲۳ انجام شد. گروه مداخله روزانه ۴ گرم مایو-اینوزیتول همراه با ۰.۴میلی گرم اسید فولیک دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل فقط اسید فولیک دریافت کرد. پایبندی به مصرف مکمل بین هفته های ۲۴ تا ۲۸ بارداری و ۶ هفته پس از زایمان ارزیابی شد. پیامد اولیه شامل مجموعه ای از مشکلات شامل پره اکلامپسی، دیابت بارداری یا زایمان زودرس بود. همچنین مجموعه ای از پیامدهای ثانویه مادرانه و مامایی بررسی شد.
یافته های این مطالعه
در مجموع ۴۶۴ شرکت کننده وارد مطالعه شدند که ۴۹.۶ درصد در گروه مایو-اینوزیتول قرار گرفتند. میانگین سنی ۳۱.۵ سال و میانگین شاخص توده بدنی قبل از بارداری ۲۴.۷ کیلوگرم بر متر مربع بود. حدود ۸۶ درصد از شرکت کنندگان سفیدپوست بودند، ۶۷.۵ درصد از طریق روش های کمک باروری باردار شده بودند و ۶۶ درصد برای نخستین بار زایمان می کردند.
داده های پیامد اولیه برای ۹۷.۴ درصد از شرکت کنندگان هر دو گروه در دسترس بود. ویژگی های پایه در دو گروه مشابه بودند، به جز یک مورد: شیوع هایپرآندروژنیسم بیوشیمیایی در گروه مایو-اینوزیتول ۲۹ درصد بود، در حالی که در گروه دارونما ۱۸.۵ درصد گزارش شد.
پیامد اولیه در ۲۵ درصد از زنان گروه مایو-اینوزیتول و ۲۶.۸ درصد از گروه دارونما رخ داد، بدون تفاوت معنادار. نرخ سزارین در هر دو گروه مشابه بود، اگرچه سزارین برنامه ریزی شده در گروه مداخله ۶ درصد و در گروه دارونما ۱۱.۶ درصد بود، تفاوتی که نویسندگان آن را احتمالی و تصادفی می دانند. سایر پیامدهای مادرانه تفاوت معناداری نداشتند.
پایبندی به مصرف مکمل در هر دو گروه مشابه بود؛ نرخ پایبندی ۸۰ درصد یا بیشتر در ۳۰.۷ درصد از گروه دارونما و ۳۸.۹ درصد از گروه مایو-اینوزیتول مشاهده شد. نرخ پایبندی ۶۰ درصد یا بیشتر در حدود ۷۰ درصد از گروه دارونما و ۷۶ درصد از گروه مایو-اینوزیتول گزارش شد. حدود ۹درصد از شرکت کنندگان گروه دارونما و ۷ درصد از گروه مایو-اینوزیتول عوارض جانبی را گزارش کردند.
سطح هموگلوبین گلیکوزیله بین گروه ها تفاوتی نداشت و در طول بارداری پایدار بود. اندازه های آنتروپومتریک نوزاد، سن بارداری در زمان تولد، بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان و سایر پیامدها تفاوت معناداری نداشتند. در گروه های مختلف BMI نیز تفاوتی مشاهده نشد.
نتیجه گیری
این مطالعه نشان داد که مصرف مکمل مایو-اینوزیتول با بهبود پیامدهای بارداری در زنان مبتلا به PCOS همراه نیست و بنابراین نباید به عنوان گزینه درمانی برای این گروه توصیه شود.
یکی از محدودیت های مهم این مطالعه، شیوع بالاتر هایپرآندروژنیسم بیوشیمیایی در گروه مداخله بود که ممکن است بر نتایج تأثیر گذاشته باشد. همچنین، نرخ وقوع پیامد اولیه کمتر از حد انتظار بود، که نویسندگان آن را به تفاوت های جمعیت شناختی نسبت به گروه های ارجاعی و اثرات مشارکت در مطالعه مانند پایش دقیق تر و پیگیری ساختارمند نسبت می دهند.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250930/Myo-inositol-fails-to-lower-pregnancy-risks-in-women-with-PCOS.aspx