30 نوامبر ۲۰۲۵- یک مطالعه ی جدید نشان داده است که ۴۰ درصد از بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲(T2D) دچار آلبومینوری هستند و ممکن است از داروهای محافظت کننده ی قلب و کلیه سود ببرند. این مطالعه همچنین تأکید می کند که ۶۰ درصد باقی مانده با وضعیت نرموآلبومینوری همچنان در معرض خطر قابل توجه بیماری های قلبی–عروقی قرار دارند و نیازمند توجه بیشتر هستند.
این یافته ها در مجله یJournal of the American College of Cardiology (JACC) Advances منتشر شده اند.
آلبومینوری به عنوان نشانگر خطر
آلبومینوری، یک نشانگر شناخته شده است که با بیماری ها و مرگ و میر قلبی–عروقی و کلیوی ارتباط دارد. با وجود توصیه ی گایدلاین ها برای غربالگری سالانه دفع آلبومین ادراری در بیماران دیابت نوع ۲، پایبندی در دنیای واقعی کمتر از حد مطلوب است. در همین حال، کلاس های درمانی جدید – از جمله مهارکننده های SGLT2، آگونیست های گیرنده ی GLP-1 و آنتاگونیست های غیراستروئیدی گیرندهی مینرالوکورتیکوئید(MRA) ،در افراد با نسبت آلبومین به کراتینین ادرار(UACR) بالا سودمند بوده اند. با این حال، شواهد جدید نشان می دهد که آسیب ساختاری کلیه و عروق ممکن است حتی در سطح UACR کمتر از ۳۰میلی گرم بر گرم(نورموآلبومینوری) نیز وجود داشته باشد. دستورالعمل های فعلی این خطر باقی مانده در بیماران با آلبومینوری نرمال را به طور کامل در نظر نمی گیرند و پزشکان را بدون چارچوب روشن برای مدیریت خطر در محدوده ی به اصطلاح طبیعی باقی می گذارند.
هدف از این مطالعه
این مطالعه برای تعیین شیوع آلبومینوری در بیماران دیابت نوع ۲در دانمارک، شناسایی افراد واجد شرایط برای درمان های محافظت کننده ی قلب و کلیه، و ارزیابی خطر مطلق ۴ساله ی پیامدهای عمدهی قلبی–عروقی و کلیوی در طیف UACR انجام شد.
با استفاده از پایگاه های ملی دانمارک، پژوهشگران بزرگسالان بالای ۱۸سال مبتلا به دیابت نوع ۲ را تا تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۵ شناسایی کردند. بیماران در صورتی وارد مطالعه شدند که طی سال گذشته اندازه گیری UACR و کراتینین داشتند. افراد مبتلا به سرطان در یک سال اخیر، نارسایی قلبی شناخته شده، eGFR کمتر از 25میلی لیتر/دقیقه/1.73 مترمربع یا بیماری کلیوی مرحله ی پایانی (ESRD) کنار گذاشته شدند. جمعیت نهایی مطالعه شامل ۷۴۰۱۴ بیمار از چهار منطقه ی دانمارک بود که داده های آزمایشگاهی آنها در دسترس بود. بیماران به دو گروه آلبومینوری (UACR ≥30 mg/g) و نورموآلبومینوری(UACR <30 mg/g) تقسیم شدند. ویژگی های پایه، بیماری های همراه و داروها از پایگاه های معتبر ملی استخراج شد.
پیامد اولیه ترکیبی از بستری شدن به دلیل نارسایی قلبی (HF)، سکته ی قلبی (MI)، سکته ی مغزی یا مرگ ناشی از همه ی علل بود. پیامد ثانویه شامل بیماری کلیوی مرحله ی پایانی (ESRD) یا کاهش پایدار نرخ فیلتراسیون گلومرولی(eGFR) به میزان 50 درصد یا بیشتر بود. خطر مطلق طی چهار سال با روشهایKaplan–Meier و Aalen–Johansen برآورد شد.
نتایج اصلی
· از میان ۷۴۰۱۴ بیمار، ۲۹۵۸۱نفر(۴۰درصد) آلبومینوری داشتند و در ۴۴۴۳۳نفر(۶۰ درصد) آلبومینوری نرمال بود. افراد در گروه آلبومینوری، مسن تر، بیشتر مرد، با مدت طولانی تر دیابت نوع ۲،HbA1c بالاتر و eGFR پایین تر بودند. بیماری های همراه و مصرف داروهای قلبی–عروقی در این گروه بیشتر دیده شد.
· خطر مطلق ۴ساله ی پیامد ترکیبی اولیهدر بیمارانی که دچار آلبومینوری بودند ۲۸٫۶ درصد و در بیماران با آلبومینوری نرمال ۱۸٫۷ درصد بود.
· خطر پیامدهای منفرد در گروه آلبومینوری نسبت به نورموآلبومینوری: نارسایی قلبی(۷٫۰ درصددر برابر۴٫۰ درصد)، سکته ی قلبی(۴٫۴ درصد در برابر۳٫۲ درصد)، سکته مغزی(۷٫۶ درصد در برابر۵٫۵ درصد).
· مرگ ناشی از همه علل:۱۶٫۶درصد در برابر۹٫۳ درصد.
· پیامدهای کلیوی: پیامدهای ثانویه ترکیبی در ۸٫۷ درصد از بیمارانی که دچار آلبومینوری بودند و در ۲٫۹ درصد از بیماران با آلبومینوری نرمال رخ داد. خطرESRD:۲٫۵ درصد در برابر۰٫۴درصد.
نتیجه گیری
این مطالعه بار دیگر آلبومینوری را به عنوان یک نشانگر قوی آسیب پذیری قلبی–کلیوی تأیید کرد، در حالی که نشان داد افراد با آلبومینوری نرمال نیز همچنان در معرض خطر قابل توجه مشکلات قلبی–عروقی هستند. با وجود این یافته ها، تنها ۴۹ درصد از بیماران دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ طی یک سال UACR اندازه گیری شده داشتند که نشان دهنده ی شکاف بزرگ در اجرای دستورالعمل ها می باشد. با توجه به اینکه ۴۰ درصد از بیماران آزمایش شده واجد شرایط درمان های جدید محافظت کنندهی قلب و کلیه بودند، غربالگری روتین و مداخله ی زودهنگام برای کاهش روند پیشرفت آسیب قلبی–کلیوی در دیابت نوع ۲ضروری است.
منبع:
https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/albuminuria-in-type-2-diabetes-and-risk-of-cardiorenal-outcomes-insights-from-latest-jacc-advances-study-including-74000-patients-159060