یک مطالعه ی ژنتیکی نشان داد که انسولین باعث چاقی می شود

 3 ژانویه 2018-یک مطالعه ی ژنتیکی جدید شواهدی را ارائه داده است که ثابت می کند غلظت بالاتر انسولین عامل اصلی افزایش وزن است.

 روشی که برای این مطالعه انتخاب گردید، ابزار مفیدی است برای فکر کردن به این موضوع که چرا برخی افراد چاق می شوند و برخی دیگر لاغر می مانند. همچنین اطلاعاتی را برای چگونگی محدود نمودن افزایش وزن که تقریباً در تمام کشورها شایع است؛ به اطلاعات موجود افزود.

دو نظریه برای علت بروز چاقی در افراد وجود دارد: یکی از آنها علت چاقی را دریافت بیش از حد کالری و کاهش بسیار شدید سوزاندن یا مصرف کالری عنوان می کند و نظریه ی دیگر مصرف مقادیر زیاد کربوهیدراتها را علتی برای افزایش انسولین و در نتیجه ذخیره ی بیشتر چربی و افزایش وزن می داند.

نظریه ی عدم تعادل کالری دریافتی و مصرفی نظریه ای است که توسط اکثر متخصصان پزشکی، موسسات خیریه و رسانه ها در مورد آن صحبت می شود. با این حال، این نظریه دارای منتقدانی است زیرا نمی تواند دلیل قانع کننده ای برای لاغر ماندن عده ای از افراد که همچنان کالری زیادی دریافت می کنند و یا چاقی برخی دیگر با وجود دریافت کالری کمتر و فعالیت بدنی ارائه دهد.

مدل کربوهیدرات - انسولین که کمتر در مورد آن در رسانه ها صحبت شده است، توجه محققان را به خود جلب نموده است. در حقیقت مدل کربوهیدرات – انسولین، اساس برنامه ی غذایی Low Carb است که در سایت دیابت بریتانیا برای کمک به افراد دیابتی و چاق راه اندازی شده است.

 در این مطالعه ی ژنتیکی، محققان بیمارستان کودکان بوستون از تکنیکی بنام Mendelian randomization یا روش تصادفی مندلی برای بررسی عوامل مختلف ژنتیکی تأثیر گذار بر چاقی استفاده کردند.

روش تصادفی مندلی یک روش تحقیق موثر برای کشف علت ها است زیرا در کنترل علیت معکوس و عوامل مخدوش کننده بسیار قوی تر عمل می کند. علیت معکوس و عوامل مخدوش کننده دو دلیل اصلی برای بسیاری از مطالعاتی هستند که علت اثرات احتمالی را جستجو می کنند. این دو عامل سبب می شوند این مطالعات تنها به کشف ارتباطات بپردازند و قادر به ارائه شواهد علیتی قوی نباشند.

محققان ترشح انسولین بالاتر به دلیل خصوصیات ژنتیکی تعیین شده را بر نمایه ی توده ی بدنی و تأثیر نمایه ی توده ی بدنی بالاتر به دلیل خصوصیات ژنتیکی تعیین شده را بر ترشح انسولین بیشتر، ارزیابی نمودند. نتایج نشان داد که داشتن استعداد ژنتیکی برای ترشح  انسولین بالاتر منجر به داشتن BMI  بالاتر می شود، اما داشتن استعداد ژنتیکی برای BMI بالاتر، منجر به ترشح انسولین بیشتر نمی گردد.

 دکتر David Ludwig در مورد این یافته ها اظهار داشت: ما دریافتیم که استعداد ژنتیکی ترشح انسولین بیشتر، نمایه ی توده ی بدنی را با اعتماد بسیار بالا پیش بینی می کند و یک هدف بالقوه به منظور مقابله با چاقی در جمعیت است.

با انجام تجزیه و تحلیل دو جهته، محققان توانستند نشان دهند که ترشح انسولین بیشتر منجر به افزایش BMI می شود درحالیکه بر عکس این موضوع صحت و کاربرد ندارد.

این نتایج شواهد قویتری در مورد نقش بالا بودن میزان انسولین در افزایش وزن نسبت به مطالعات اپیدمیولوژی معمولی ارائه داد.

دکتر Ludwig افزود: موضوعی که اهمیت ویژه ای دارد این است که رابطه ی معکوس بین انسولین و BMI در این تحقیق رد گردید. به این معنا که در افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد داشتن نمایه ی توده ی بدنی بالا هستند به هیچ وجه نمی توان میزان ترشح انسولین را پیش بینی کرد.

نتایج این تحقیق در مجله  ی Clinical Chemistry منتشر شد.

منبع:

www.diabetes.co.uk/news/2018/jan/genetic-study-shows-evidence-that-insulin-causes-obesity-90446176.html