کاناگلیفلوزین و نتایج کلیوی و نفروپاتی در دیابت نوع 2

14آوریل 2019- دیابت نوع 2 یکی از علل اصلی نارسایی کلیوی در سراسر جهان است، اما تنها تعداد کمی درمان طولانی مدت موثر برای آن در دسترس است.  نتایج مطالعات قلبی و عروقی مهارکننده های سدیم گلوکز کوترانسپورتر 2 (SGLT2) نشان می دهد که این داروها ممکن است نتایج کلیوی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 را بهبود بخشند.

روش مطالعه

در این کارآزمایی تصادفی دوسوکور، به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری کلیوی مزمن آلبومینوریک، یا داروی کانگلیفلوزین( یک مهارکنندهSGLT2 خوراکی) با دوز 100 میلی گرم در روز یا دارونما داده شد. GFR یا فیلتراسیون گلومرولی تخمینی این گروه از بیماران بین 30 تا کمتر از90 میلی لیتر در دقیقه بر 1.73 متر مربع از سطح بدن، بود و آلبومینوری آنها (نسبت آلبومین به میلی گرم به کراتینین به گرم) کمتر از 300 تا 5000 بود و همگی تحت درمان مهار سیستم رنین-آنژیوتانسین قرار داشتند. نتیجه ی اولیه در این تحقیق، ترکیبی از بیماری کلیوی در مرحله پایانی(دیالیز، پیوند یا GFR تخمینی پایدار <15 میلی لیتر در دقیقه بر 1.73 مترمربع)، دو برابر شدن سطح کراتینین سرم و یا مرگ ناشی از علایم کلیوی یا قلبی و عروقی بود. نتایج ثانویه ی از قبل تعیین شده نیز بطور سلسله مراتبی مورد آزمایش قرار گرفتند.

نتایج

این کارآزمایی به زودی پس از یک تجزیه و تحلیل موقت برنامه ریزی شده به توصیه ی کمیته نظارت بر داده ها و ایمنی متوقف شد. در آن زمان، 4401 بیمار به طور تصادفی مورد بررسی قرار گرفته بودند که پیگیری متوسط ​​آنها 2.62 سال بود. خطر نسبی در نتیجه ی اولیه 30٪ در گروه کانگلیفلوسین کمتر از گروه دارونما بود، نرخ رویدادها به ترتیب 43.2 و 61.2 در 1000 بیمار سال بود(نسبت خطر، 0.70، 95٪ فاصله اطمینان[CI]، 0.59 تا 0.82؛P = 0.00001 ). خطر نسبی کامپوزیت خاص کلیوی در بیماری کلیوی مرحله ی پایانی، دو برابر شدن سطح کراتینین یا مرگ ناشی از علل کلیوی 34٪ کاهش یافته بود(نسبت خطر، 0.66، 95٪ CI، 0.53تا 0.81، P <0.001  ). خطر نسبی بیماری کلیوی مرحله پایانی به میزان 32٪ کاهش یافته بود(نسبت خطر، 0.68، 95٪ CI، 0.54 تا 0.86، P = 0.002 ). در گروه کانگلیفلوزین همچنین خطر مرگ و میر به دلایل قلبی عروقی، انفارکتوس میوکارد یا سکته ی مغزی (نسبت خطر، 0.80، 95٪ CI، 0.67تا 0.95، P = 0.01 ) و بستری شدن برای نارسایی قلبی پایین تر بود (نسبت خطر، 0.61، 95٪ CI، 0.47تا 0.80؛P <0.001 ) . تفاوت آماری در میزان قطع عضو یا شکستگی مشاهده نشد.

نتیجه گیری

در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری کلیوی، خطر ابتلا به نارسایی کلیوی و حوادث قلبی عروقی در گروه کانگلیفلوزین کمتر از گروه دارونما بود( در طی میانگین زمانی پیگیری 2.62 سال).

منبع:

https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa1811744