هیپوگلایسمی  شبانه اغلب درکودکان و بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 رخ می‌دهد

4 نوامبر 2016- نظارت بر قندخون نزدیک به مقدار طبیعی و بدون بروز هیپوگلایسمی، در مدیریت دیابت، یک چالش بزرگ است. حتی با پمپ‌های انسولین و انسولین‌های آنالوگ طولانی الاثر، هیپوگلایسمی شدید شبانه در میان بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 بویژه افراد جوانتر شایع است. اطلاعات پژوهش‌های قبلی بنیاد تحقیقات دیابت جوانان(JDRF) نشان داده است بیش از نیمی از وقایع هیپوگلایسمی در هنگام  خواب اتفاق می‌افتد و شیوع حوادث هیپوگلایسمی شدید شبانه در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 بیشتر است.

در مطالعه ی اخیر محققان بنیاد تحقیقات دیابت جوانان با استفاده از سیستم‌های مانیتورینگ مداوم قندخون(CGM) در یک کارآزمایی بالینی تصادفی، میزان هیپوگلایسمی شبانه بررسی و فاکتورهای مرتبط با هیپوگلایسمی شبانه در میان افراد بزرگسال و کودکان مبتلا به دیابت نوع 1 بصورت گذشته‌نگر و در زمان واقعی ارزیابی شد.

افراد 8 تا 72 ساله‌ی مبتلا به دیابت نوع 1 که حداقل یک سال به این بیماری مبتلا بودند و از پمپ انسولین یا تزریقات چندگانه‌ی روزانه (حداقل 3 بار تزریق) برای کنترل بیماری خود استفاده می‌کردند و مقدار هموگلوبین A1c آنها کمتر از 10 درصد بود، واجد شرایط برای شرکت در این مطالعه بودند. در مجموع 176 شرکت کننده با معیارهای مورد نظر در این تحقیق شرکت کردند، این افراد بصورت تصادفی برای استفاده از سیستم the FreeStyle Navigator ساخت شرکت Abbott یا سیستم مانیتورینگ مداوم مدترونیک و پمپ انسولین the MiniMed Paradigm REAL-Time  ثبت نام شدند.

یک دستگاه CGM که نوع آن برای شرکت کنندگان مشخص نشده بود، در ابتدای آزمایش به مدت یک هفته در اختیار شرکت کنندگان قرار گرفت. سپس، دستگاه CGM با مشخصات معلوم به  شرکت کنندگان داده شد. محققان اطلاعات گردآوری شده توسط سیستم‌های CGM(مانیتورینگ مداوم قندخون) را از نیمه‌ شب تا 6 صبح، برای 36467 شب با کمتر یا مساوی 4 ساعت خوانش قندخون توسط CGM ارزیابی نمودند.

 بنا به تعریف یک رویداد هیپوگلایسمی شامل حداقل وقوع 2 بار خوانش قندخون توسط دستگاه   CGMاست که مقادیر آن مساوی یا کمتر از 60 میلی گرم در دسی لیتر در طول 20 دقیقه باشد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که هیپوگلایسمی شبانه در بیشتر اوقات اتفاق می‌افتد و مدت آن  غالباً در افراد بالغ و کودکان مبتلا به دیابت نوع 1 طولانی است، وقایع هیپوگلایسمی در این مطالعه در 8.5درصد از شبها ( 3083 شب از مجموع 36467 شب) و با درصد متوسط شبانه ی 7.4درصد برای هر فرد اتفاق می‌افتد. در طی 47 درصد از شبهای هیپوگلایسمی، حوادث هیپوگلایسمی (قندخون ≤60میلی گرم دردسی لیتر) حداقل برای مدت 1 ساعت اتفاق می‌افتد، برای 23 درصد از شبها، این حوادث برای حداقل 2 ساعت و برای 11 درصد از شب‌ها، حداقل به مدت 3 ساعت اتفاق افتاده بود.

تنها 3 درصد از افراد شرکت کنندگان در این تحقیق در هیچ شبی به هیپوگلایسمی مبتلا نشده بودند (تعداد شب‌ها برای این افراد از 55 تا 235 بود و مقدار HbA1cآنها در شروع تحقیق بین 7.7 تا 8.9  درصد بود) .

علاوه بر این، در این مطالعه اعلام گردید میانگین مدت زمان وقایع هیپوگلایسمی در بیماران بالای 25 سال کوتاهتر از بیماران کمتر از 25 سال است، این امر نشان می‌دهد که هیپوگلایسمی شبانه بیشتر در بیماران جوانتر اتفاق می‌افتد.

نتایج این مطالعه همچنین نشان داد که بیمارانی با میزان HbA1c پایین‌تر در شروع تحقیق با وقوع حوادث هیپوگلایسمی  بیشتری روبرو بودند(P< 0.001).

حوادث هیپوگلایسمی شبانه و هیپوگلایسمی شبانه‌ی طولانی مدت در این افراد حتی با وجود استفاده از پروفایل‌های CGM در شب برای تنظیم دوز انسولین بازال در طول شب و دوزهای انسولین انالوگ طولانی‌الاثر و آلارم‌های حسگر برای محدود کردن مدت زمان وقوع حوادث هیپوگلایسمی شبانه، همچنان بالا بود.

اگرچه سنسور CGM ممکن است در بعضی شب‌ها میزان حوادث هیپوگلایسمی را به صورت ناصحیح گزارش دهد، در مطالعه‌ای که توسط شبکه‌ی تحقیقات دیابت در کودکان برای راستی آزمایی دستگاه FreeStyle Navigator انجام گردید، مشخص شد که نرخ هیپوگلایسمی شبانه‌ی مثبت کاذب و منفی کاذب تقریباً با هم برابر است، بنابراین بعید بنظر می‌رسد که  نادرستی عملکرد حسگر در این دستگاه‌ها بر تخمین هیپوگلایسمی شبانه در این  تحقیق تأثیر گذاشته باشد.

سایت خبر:

www.diabetesincontrol.com/nocturnal-hypoglycemia-occurs-frequently-in-children-and-adults-with-type-1-diabetes