مقاومت به انسولین در مبتلایان به بیماری پارکینسون کمتر تشخیص داده می شود

2 اوت 2018 - دانشمندان اعلام کردند تقریبا دو سوم بیماران غیر دیابتی مبتلا به بیماری پارکینسون (PD) به رغم داشتن قند خون طبیعی ممکن است به انسولین مقاوم باشند. یافته های آنها نشان می دهد که مقاومت به انسولین دربیماران مبتلا به پارکینسون، به ویژه در میان بیماران دارای اضافه وزن، یک مشکل رایج و عمدتا ناشناخته است. نتایج این تحقیق در مجله ی Parkinson's Disease منتشر شد.

کاهش تحمل گلوکز از مدتها پیش به عنوان یک عامل خطر بالقوه برای بیماری پارکینسون شناخته شده است و بررسی های موشکافانه در مورد مقاومت به انسولین به عنوان یک عامل پاتولوژیک در بروز تخریب اعصاب در حال افزایش است. به نظر می رسد ارتباطی کلیدی بین دو وضعیت وجود دارد، مقاومت به انسولین، یک شرایط بالقوه برگشت پذیر است که نه تنها افراد را مستعد ابتلا به دیابت نوع 2(DM2)  می کند، بلکه با تخریب اعصاب نیز همراه است.با این حال، شیوع مقاومت به انسولین دربیماری پارکینسون مشخص نیست.
دکتر Michele Tagliati، رهبر این تحقیقات از دپارتمان نورولوژی در مرکز پزشکی Cedar-Sinai ، در لس آنجلس، گفت: تحقیقات در مورد این رابطه و استفاده از داروهای دیابت برای درمان بیماری پارکینسون، در حال افزایش است. با این حال، اطلاعات کمی در مورد شیوع مقاومت به انسولین درمیان بیماران مبتلا به پارکینسون وجود دارد. این مطالعه برای اولین بار، به بررسی این موضوع در میان جمعیت زیادی از بیماران غیر دیابتی پرداخته است.
محققان قند خون و انسولین ناشتای 154 فرد غیر دیابتی مبتلا به پارکینسون را اندازه گیری کردند تا میزان مقاومت به انسولین این افراد را تعیین کرده و ارتباط مقاومت به انسولین را با سایر شاخص های متابولیکی، علائم حرکتی و غیر حرکتی بیماری پارکینسون و کیفیت زندگی این بیماران بررسی نمایند. محققان بر اساس شاخص مقاومت به انسولين که بنام شاخصHOMA ، شناخته می شود تعداد بیمارانی که واکنش کمتری نسبت به انسولین تولید شده در بدن خود نشان می دادند را مشخص نمودند.در میان سایر اندازه گیری ها، وزن و قد این افراد نیز ثبت شد و حرکت و عملکرد شناختی آنها اندازه گیری گردید.
نتایج نشان داد که تقریبا دو سوم از بیماران (58.4 درصد) به رغم داشتن قند خون طبیعی در حالت ناشتا و در بسیاری موارد علیرغم داشتن هموگلوبین A1c طبیعی (HbA1c)، نسبت به انسولین مقاوم هستند و مقاومت به انسولین آنها تاکنون تشخیص داده نشده است. داده های آنها با تایید نتایج مطالعات قبلی نشان داد که مقاومت به انسولین در افراد چاق نسبت به افراد لاغر بیش از دو برابر است، اما محققان همچنین دریافتند که درصد قابل توجهی (41٪) از بیماران لاغر نسبت به انسولین مقاوم هستند.آنها هیچ ارتباطی بین مقاومت به انسولین و کاهش عملکرد شناختی نیافتند.
تاثیر بالقوه ی این مطالعه دو برابر است: اول این کهافزایش وزن و چاقی یک چالش عمده ی بهداشت عمومی محسوب می شود و مقاومت به انسولین با وزن بدن ارتباط دارد.این یافته ها می تواند منجر به افزایش غربالگری بیماران مبتلا به پارکینسون برای تشخیص و اصلاح مقاومت به انسولین شود.
دومین و خاصترین تأثیر آن این است که شناسایی بیماران پارکینسونی مقاوم به انسولین میتواند تجویز داروهای اختصاصی برای هر بیمار را امکان پذیر کند؛ بدین معنی که بیماران پارکینسونی که به انسولین مقاوم هستند را میتوان با داروهایی که هدفشان معکوس نمودن مقاومت به انسولین است، درمان نمود. تحقیقاتی در مورد استفاده از داروهای دیابت مانند آگونیست های GLP-1 (از جمله اگزناتید و لیراگلوتید) برای بیماران مبتلا به پارکینسون، در حال انجام است.
دکتر   Tagliatiاظهار داشت: اکنون، برای اولین بار، ما از میزان شیوع مقاومت به انسولین در میان بیماران غیر دیابتی مبتلا به پارکینسون مطلع شده ایم، بنابراین می توانیم شروع به حل این چالش بهداشت عمومی نماییم. این باعث افزایش اهمیت درمان های جدید و مداخلات شیوه زندگی برای رسیدگی به این اختلال متابولیکی می شود که با پیامدهای متعددی، از دیابت تا اختلالات نوروژنیک مانند بیماری دیابت و آلزایمر همراه است.

منبع و سایت خبر:

Journal of Parkinson's Disease, 2018; 8 (2): 259 DOI: 10.3233/JPD-181305

www.sciencedaily.com/releases/2018/08/180802151525.htm