درک مکانیسم های درد نوروپاتیک

اول فوریه 2019- در مدل های حیوانی به جای یک عصب محیطی کاملا تخریب شده، یا آکسون های آسیب دیده، یک عصب سالم دوباره رشد می کند. اما انسان به ندرت از تخریب کامل آکسون رنج می برد. در عوض، آکسون هایی که تا حدی آسیب می بینند سبب ایجاد درد نوروپاتیک - دردی که به سختی درمان می شود، درد مزمن مرتبط با آسیب عصبی، شیمی درمانی و دیابت- می شوند. در یک مطالعه ی جدید، به رهبری پرفسور Michael Costigan، در بیمارستان کودکان بوستون، نقش سلول های ایمنی در تخریب اعصاب آسیب دیده بررسی شد. این یافته ها می تواند درک ما از دردهای نوروپاتیک و نحوه ی درمان آن تغییر دهد.این مطالعه در تاریخ 31 ژانویه در مجله ی Cellبصورت آنلاین منتشر شد.

تخریب هدفمند

همکاران پرفسور Costigan در سئول، در اوایل کار خود متوجه شدند که نوعی از سلول های ایمنی به نام سلول های قاتلطبیعی(NK) به تدریج آکسون های سلول های عصبی را در پتری دیش از بین می برند. سلول هایNK بخشی از پاسخ ایمنی سریع و ذاتی بدن ما به تهدیداتی مانند ویروس ها و سرطان هستند.

سپس محققان شروع به رشد نورونهای حسی در پتری دیش(ظرف آزمایشگاه) کردند. آنها متوجه شدند که این نورون های جدا شده، شروع به بیان مقادیر زیادی ازپروتئینی بنام RAE1 می کنند که سلول هایNK  را به حمله دعوت می کند. هنگامی که این نورون ها با سلول هایNK  فعال شده در پتری دیش رشد داده شدند، سلول های NK شروع به تخریب اعصاب آسیب دیده نمودند.

پرفسورCostigan نویسنده ارشد این مقاله گفت: ما دریافتیم که سلول های قاتل طبیعی آکسون های نورون ها را خورده اما جسم سلولی آنها را نابود نمی کنند، این موضوع بسیار هیجان انگیز بود زیرا امکان رشد آکسونهای جدید و سالم را به این اعصاب می دهد.

تماشای اندرکنش سلول های ایمنی و نورون ها در موش زنده

سپس محققان تصمیم گرفتند تا این اتفاق را در یک حیوان زنده بررسی کنند. آنها عملکرد سلول های NK را در موش ها افزایش داده و سپس بخشی از عصب سیاتیک موشها را تخریب کردند. سپس آنها منتظر مانده و اتفاقات بعدی را تماشا کردند.

پرفسور Costiganمی گوید: به نظر می رسید که نورون ها می دانند که چه اتفاقی می افتد. آنها شروع به بیان گیرنده هایی کردند که آنها را در معرض حمله ی سلول های NK قرار می داد و سلول های قاتل طبیعی به این گیرنده ها پاسخ می دادند، به سمت عصب می رفتند و آکسون های آسیب دیده را می خوردند.

در عرض چند روز پس از انهدام عصب، آزمونها نشان داد که حساسیت در پایی که عصب آن تخریب شده بود در موشهایی با سیستم ایمنی تحریک شده، به طور قابل توجهی کاهش یافته است. اما هنگامی که آکسون های آسیب دیده، توسط سلولهای قاتل طبیعی پاک شدند، آکسونهای سالم به جای آنها رشد کردند. در حدود دو هفته پس از انهدام عصب، حس به پنجه ی موشها باز گشت.

سایر موش هایی که عملکرد NK آنها افزایش نیافته بود، یک جدول زمانی بهبودی مشابهی داشتند. اما از آنجایی که آکسونهای آسیب دیده ی آنها به خوبی از محل ضایعه پاک نشده بود، درد ناشی از تخریب عصب با لمس کردن محل تخریب تا30 روز یا بیشتر ادامه داشت. این سناریو مشابه با دردهای نوروپاتیک در انسان است که در آن اعصاب آسیب دیده که به طور کامل از محل آسیب پاک نمی شوند، ممکن است به ارسال سیگنال های درد به مغز ادامه دهند و موجب درد مزمن و حساسیت بیش از حد شوند.

نگاه به آینده

دخالت در سیستم ایمنی همیشه خطراتی را بهمراه دارد، اما کار این گروه از محققان نشان داد که پیدا کردن راهی برای تعدیل عملکرد سلول های NK ممکن است به از بین بردن آکسون های آسیب دیده کمک کرده، و اجازه دهد که آکسون های سالمی دوباره بجای آنها رشد کنند که این اتفاق به طور بالقوه می تواند درد مزمن نوروپاتیک را کاهش دهد. در نهایت، درک بیشتر نقش سلول های NK در تخریب انتخابی آکسونال، درک بیشتر از مکانیسم های درد نوروپاتیک را بهمراه خواهد داشت و با افزایش اطلاعات در این زمینه، دانشمندان قادر به ابداع درمانهای بهتری خواهند بود.

منبع و سایت خبر:

http://www.childrenshospital.org/

https://www.news-medical.net/news/20190201/Study-may-lead-to-a-greater-understanding-of-the-mechanisms-behind-neuropathic-pain.aspx