دانشگاه نوتردام بودجه ی لازم برای آزمایش داروی زخم دیابتی و عبور از دره مرگ را دریافت کرد

 8اکتبر 2019 - هزاران ساختار شیمیایی جدید به امید کشف یک دارو برای معالجه ی یک بیماری آزمایش می شوند. از 5،000 تا 10،000 ترکیب آماده شده، فقط حدود 250 مورد از آنها به مرحله پیش بالینی می رسند، و به طور بالقوه ممکن است تنها پنج مورد از آنها وارد فاز آزمایشات بالینی برای آزمایش دارو بر روی انسان شوند.

شکاف بین کشف و تحقیقات بالینی به دره مرگ (Valley of Death) معروف شده است، جایی که ترکیبات امیدوارکننده به دلیل کمبود بودجه در آزمایشگاه های دانشگاهی و شرکت های نوپا، وارد مراحل بعدی نمی شوند. اما اخیراً یکی از ترکیبات توسعه یافته در دانشگاه نوتردام بودجه ی لازم را از وزارت دفاع برای ورود به فاز پیش بالینی دریافت کرده است، این بودجه به داروی محققان نوتردام اجازه می دهد تا فراتر از مرحله ی کشف رفته و به سمت آزمایشات بالینی بر روی انسان حرکت کند.

این ترکیب با نام (R) -ND-336، یک ژل موضعی برای درمان زخم پای دیابتی است که توسط پرفسور Mayland Chang، استاد گروه شیمی و بیوشیمی، و شهریار مباشری، استاد شیمی بیوارگانیک و بیوشیمی در دانشگاه نوتردام تهیه شده است. هر دوی این اساتید وابسته به شرکت  Advanced Diagnostics & Therapeutics  و مرکز تحقیقات خانواده Warren برای کشف و توسعه ی دارو هستند.

حدود 25 درصد از کل بیماران مبتلا به دیابت دچار زخم پا خواهند شد. قند خون بالا باعث بی حسی در اندام ها می شود و بیماران نمی توانند زخم شدن اندامهای انتهایی بویژه پاهای خود را احساس کنند، بهبودی اینگونه از زخمها بسیار دشوار است.

کمک مالی 4،6 میلیون دلاری وزارت دفاع به بودجه ی مطالعات گران قیمت مورد نیاز قبل از ارسال برای دریافت تأییدیه ی  FDA بمنظور آزمایش دارو بر روی افراد کمک خواهد کرد. پرفسور چانگ و پرفسور مباشری انتظار دارند که این مرحله ی پیش بالینی دو سال به طول بیانجامد و هر دو پیش بینی می كنند كه این دارو به سمت آزمایشات انسانی پیش خواهد رفت. علاوه بر این، آنها نشان داده اند که این دارو سبب سرطان یا عوارض جانبی سمی دیگر نمی شود.

پرفسور چانگ گفت: بارها و بارها برخی از داروها وارد بازار شده اند و شرکتهای داروسازی ممکن است فقط بدانند که دارویشان بر روی انسان کار می کند، اما آنها واقعاً نمی دانند که مکانیسم عمل آن دارو چیست، اما ما یک رویکرد سیستمیک را برای رسیدگی به این مسئله اتخاذ کردیم.

آنها اثر بخشی داروی بکاپلرمین، تنها داروی تأیید شده توسط FDA را برای درمان زخم های دیابتی، که از 20 سال پیش معرفی شده است، ارزیابی کردند. این ماده از یک فاکتور رشد برای تحریک بهبودی بافت استفاده می کند و نسبتاً مؤثر است، اما بر روی جعبه ی این دارو هشداری در مورد افزایش سرطان و مرگ نوشته شده است. آنها اثر آن را با (R) -ND-336 در موشهای دیابتی مقایسه کردند و نشان دادند که (R) -ND-336 مؤثرتر از بکاپلرمین است.

پرفسور چانگ و مباشری به بررسی آنزیمهای خاصی به نام متالوپروتئینازهای ماتریسی(MMPs) ، درگیر در بافتهای بازسازی شده، پرداخته و کشف کردند که دو MMP مرتبط با هم در بهبود زخمهای دیابتی نقش دارند. یکی از این آنزیم ها، MMP-9 است که سرعت ترمیم را آهسته می کند، و دیگری MMP-8 است که بهبودی و ترمیم را تقویت می کند. بنابراین، طیف گسترده ای از داروهایی که هر دوی اینMMP ها را مهار می کنند، با مسدود کردن خواص درمانی MMP-8، از بهبود زخم جلوگیری می کنند. ترکیب (R) -ND-336 تنها MMP-9 را مهار می کند و تأثیرات مفید MMP-8 را حفظ می کند. این عملکرد، آن را به یک داروی برتر در بهبود زخم دیابتی تبدیل کرده است.

پرفسور چانگ گفت: ما صدها مهارکننده با خاصیت انتخابی( selectivity) مختلف را سنتز کردیم و این ترکیبات را آزمایش کردیم تا بفهمیم کدام یک بهتر عمل می کنند و در نهایت دریافتیم که (R) -ND-336 بهترین است.

آنها حضور آنزیمMMP-9  هدف را در بافتهای اهدا شده برای تحقیقات توسط بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی از بیمارستان عمومی Elkhart، آزمایش کردند. پرفسور چانگ و مباشری مشخص كردند كه شدیدترین و آلوده ترین زخم ها دارای سطوح بالاتری از این آنزیم مضر هستند، مشاهده ای كه موفقیت احتمالی داروی آنها را در آزمایشات بعدی انسانی نشان می دهد.

مباشری انتظار دارد که این بودجه آنها را از سقوط در دره مرگ نجات دهد، اما باید منابع مالی بیشتری برای ورود این ترکیب به نخستین دور از آزمایشات بالینی جمع آوری شود.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20191008/University-of-Notre-Dame-receives-funding-to-help-launch-diabetic-ulcer-drug-over-Valley-of-Death.aspx