بلوغ زودرس در مردان با احتمال بیشتر برای ابتلا به دیابت نوع 2 همراه است

23 مارس 2020-  یک مطالعه ی مشاهده ای با نظارت بر بیش از 30،600 مرد سوئدی- که بین سالهای 1945 تا 1961 متولد شده بودند-، نشان داد احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 در بزرگسالی برای پسرانی با بلوغ زودرس، نسبت به پسرانی با بالغ طبیعی، صرفنظر از وزن آنها در هنگام بلوغ، بیشتر است. نتایج این تحقیق در Diabetologia منتشر گردید.

به طور خاص، محققان دریافتند که احتمال ابتلای زودهنگام به دیابت نوع 2 (در سن 57 سالگی یا جوانتر) برای پسرانی که در سن 9.3 تا 13.4 سالگی دارای جهش رشدی بلوغ یا Pubertal Growth Spurt بودند(جوانترین گروه) ، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی است که جهش رشدی بلوغ در آنها در سنین بالاتر رخ داده بود( سن 14.8 تا 17.9 سال، بزرگترین افراد در این گروه). این نتایج پس از تنظیم داده ها برای شاخص توده بدنی این کودکان (BMI) حاصل شد(به جدول 3 در مقاله ی اصلی مراجعه کنید).

علاوه بر افزایش خطر ابتلای زودهنگام به دیابت نوع 2 ، پسرانی که در جوانترین گروه، بلوغ را پشت سر گذاشتند، همچنین 27٪ افزایش خطر ابتلای دیر هنگام به دیابت نوع 2 (بعد از 57 سالگی) را داشتند ، البته نه به شدت احتمال ابتلای زودهنگام به دیابت نوع 2 .

 سن 57.2 سال، مرز یا cut-off point دیابت "زودهنگام" و "دیرهنگام" بود، زیرا 57.2، متوسط سن ​​ابتلا به دیابت در این مطالعه، با تعداد مساوی از مبتلایان به دیابت قبل و بعد از این سن، بود. ارتباط بین بلوغ زودرس و ابتلای زودهنگام و دیر هنگام به دیابت نوع 2 پس از تعدیل برای طیف وسیعی از عوامل از جمله سال تولد، کشور تولد، وزن تولد و سطح تحصیلات همچنان حفظ شد.

افزایش BMI در بزرگسالی یک عامل خطر شناخته شده برای دیابت نوع 2 است. مطالعات قبلی نشان داده اند که پسرانی که در کودکی دچار اضافه وزن می شوند یا در دوران بلوغ وزن زیادی به دست می آورند، در بزرگسالی بیشتر به دیابت نوع 2 مبتلا می گردند. علاوه بر این، شواهد حاکی از ارتباط بین شروع زودرس بلوغ در دختران (شروع قاعدگی) و خطر ابتلای بالاتر به دیابت است، اما امکان انجام مطالعات گذشته نگر در مورد پسران به دلیل عدم وجود نشانگرهایی که به راحتی زمان بلوغ را مشخص نماید، وجود نداشت. هدف از این مطالعه جدید، تعیین ارتباط زمان بلوغ با خطر ابتلا به دیابت در مردان بود، حتی پس از تعدیل نتایج برای تغییرات نمایه ی توده ی بدنی یا BMI، که یک معیار عینی از زمان بلوغ است.

در این مطالعه ، دکتر Kindblom و پروفسور Ohlsson از دانشگاه گوتنبرگ سوئد و همکارانش، پرونده ی سلامت 303097 مرد سوئدی متولد شده در فاصله ی سالهای 1945 تا 1961 را که BMI کودکی (8 سال) و جوانی(20 سالگی) آنها اندازه گیری شده بود را به عنوان بخشی از مطالعه اپیدمیولوژی BMI گوتنبرگ - یک مطالعه مبتنی بر جمعیت در سوئد- مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. زمان بلوغ با استفاده از سن رسیدن به اوج سرعت افزایش قد (PHV) محاسبه شد، زمانی که پسران سریعترین رشد را در طول جهش رشدی بلوغ خود دارند، که حدود 2 سال پس از بلوغ رخ می دهد. سن متوسط ​​بلوغ در میان این گروه 14 سال بود.

اطلاعات شرکت کنندگان در مورد قد و وزن در دوران کودکی و نوجوانی بر اساس داده های ثبت ملی و پس از پایان سال 2016 یا تا زمانی که به دیابت نوع 2 مبتلا شدند یا مهاجرت کردند یا فوت کردند، جمع آوری و بررسی شد. در طی میانگین 30.7 سال پیگیری (از 30 سالگی)، 851 مرد با سن متوسط ​​(median) 57.2 سال، به دیابت نوع 2 مبتلا شده بودند.

برای هر سال بلوغ قبل از جهش رشدی بلوغ ، خطر ابتلای زودهنگام به دیابت 28 درصد افزایش یافته ، در حالی که خطر ابتلای دیرهنگام به دیابت 13 درصد افزایش یافته است. این ارتباطات پس از تنظیمBMI  در سن 8 سالگی (24٪ در مقابل 11٪) مشابه بود.

با این حال، هنگامی که محققان تجزیه و تحلیل را با تنظیم نتایج بر اساسBMI   بعد از بلوغ انجام دادند (یعنی در سن 20 سالگی)، این ارتباط ها ضعیف شده و ارتباط معنی دار بلوغ زودهنگام، با ابتلای دیر هنگام به دیابت نوع 2 بکلی از بین رفت. نکته ی مهم این بود که هنوز هم بلوغ زودرس به طور قابل توجهی با ابتلای زودهنگام به دیابت نوع 2 مرتبط بود، بعد از تعدیل BMI در 20 سالگی، افزایش خطر ابتلا به دیابت زودهنگام به ازای هر سال بلوغ زودتر قبل از سن بلوغ طبیعی، 16 درصد بود. در مقابل، جهش رشدی بلوغ در سنین بالاتر (پس از 15 سالگی، بالاترین 20 درصد از افراد) با کاهش 30 درصدی خطر ابتلا به دیابت زودهنگام همراه بود، در مقایسه با کسانی که بلوغ آنها در سن متوسط ​​(20٪ میانی این افراد که در سن 13.8 تا 14.3 سالگی بلوغ را پشت سر گذاشته بودند) صورت گرفته بود(جدول 5).

مردانی که جهش رشدی بلوغ آنها زودهنگام بود، در صورت ابتلا به دیابت نوع 2 ، همچنین احتمالاً بیشتر نیاز به درمان با انسولین داشتند.بطوریکه افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 وابسته به انسولین، برای هر سال بلوغ زودتر، 25٪ بود.

دکتر Kindblom می گوید: یافته های ما نشان می دهد که بلوغ زودرس می تواند یک عامل خطرزای مستقل و جدید برای دیابت نوع 2 در مردان باشد. اگرچه مکانیسم های ارتباط بین بلوغ زودرس و خطر بالاتر دیابت نوع 2 مشخص نیست، اما ممکن است شروع بلوغ در سنین پایین تر منجر به تجمع چربی های اضافی در شکم شود، که به نوبه خود عوامل خطر قلبی متابولیکی نظیرفشار خون بالا، دیابت و لیپید غیر طبیعی را افزایش می دهد.

وی در پایان گفت: این یافته ها این مفهوم را تقویت می کنند که بلوغ زودرس بخشی از یک مسیر نامطلوب در دوران کودکی و نوجوانی است و داشتن BMI بالا، قبل و بعد از بلوغ در آن نقش دارد. یک نظارت مداوم بر رشد و افزایش وزن در طول دوران کودکی و همچنین نوجوانی و جوانی از اهمیت زیادی برخوردار است و ممکن است به شناسایی افراد پر خطر کمک کند.

نویسندگان اذعان می كنند كه یافته های آنها نشانگر ارتباطات مشاهده ای است و اثبات نمی كنند كه بلوغ زودرس باعث افزایش دیابت نوع 2 می شود. آنها با محدودیت های زیادی در این مطالعه روبرو بودند، از جمله اینكه داده ها شامل BMI Iافراد در مراحل بعدی زندگی نبود و در این مطالعه سابقه ی خانوادگی دیابت و استعمال دخانیات بررسی نشد. آنها همچنین خاطرنشان كردند كه بیشتر مشاركت كنندگان سفید پوست بودند كه این امر می تواند تعمیم یافته ها را به سایر اقوام با شیوع بالاتر دیابت نوع 2 محدود كند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2020-03-men-diabetes-puberty-early.html