افراد مبتلا به دیابت نسبت به جمعیت عمومی سالهای کمتری عمر می کنند

22سپتامبر 2020 - یک مطالعه ی جدید با کمک مدل سازی که در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) ارائه شد، نشان می دهد که یک ​​فرد معمولی مبتلا به دیابت نوع 1 (T1DM) در انگلیس امروزه تقریباً هشت سال کمتر از یک فرد معمولی جامعه بدون دیابت زندگی خواهد کرد، در حالی که مبتلایان به دیابت نوع 2 (T2DM) تقریباً 2 سال کمتر زندگی می کنند. این مطالعه توسط متخصص مدل سازی Mike Stedman، از کنسرسیومRes ، از آندوور در انگلیس و دکتر Adrian Heald، از دانشگاه منچستر در انگلیس و همکارانش انجام شده است.

برای این تجزیه و تحلیل، نویسندگان از داده های ممیزی ملی دیابت انگلستان(NDA) ، برای سالهای 2015 تا 2016 ، که در آن نسبت مرگ و میر استاندارد شده برای همه ی افراد مبتلا بهT1DM  وT2DM ، همراه با اطلاعات مربوط به سن و جنس آنها منتشر شده بود و داده های اداره آمار ملی(ONS) ، که نرخ واقعی مرگ و میر جمعیت عمومی برای هر سن و جنس را برای سالهای 2015 تا 2017 منتشر نموده بود، استفاده کردند.

در این مدل، نویسندگان نرخ نسبی مرگ و میرممیزی ملی دیابت انگلستانرا با نرخ نسبی مرگ و میر در جمعیت برای هر سن و جنس در این مدل اعمال کردند و سپس امید به زندگی در آینده را برای جمعیت های T1DM / T2DM  و افراد غیر دیابتی محاسبه نمودند. تفاوت بین امید به زندگی کل جمعیتT1DM   وT2DM به تفکیک سن و جنس و جمعیت غیر دیابتی همسان آنها، برابر با "کل سالهای از دست رفته زندگی (LLY)" است.

در این مدل ، برای یک فرد متوسط مبتلا بهT1DM (سن 42.8سال) امید به زندگی 32.6 سال (زندگی تا 75.4سال) بود در حالیکه برای یک فرد متوسط از جمعیت غیر دیابتی با جنسیت مشابه، برابر با 40.2سال (زندگی تا 83.0 سال) محاسبه شد. بر این اساس به میانگین LLY برابر با 7.6 سال برای یک فرد متوسط مبتلا به دیابت نوع 1 می رسیم.

این مدل نشان داد که برای یک فرد متوسط مبتلا بهT2DM (سن 65.4 سال) امید به زندگی 18.6سال (زندگی تا 84.0 سال) است در حالیکه برای یک فرد متوسط از جمعیت غیر دیابتی(زندگی تا 85.7 سال)  با جنسیت مشابه برابر با 20.3سال می باشد که مطابق باLLY برابر با 1.7 سال برای یک فرد متوسط مبتلا به دیابت نوع 2 است.

در مقایسه با میانگین LLY برای مردان، میانگین LLY برای زنان مبتلا به دیابت نوع 1 به میزان 21 درصد و برای زنان مبتلا به دیابت نوع 2، به میزان 45 درصد بالاتر بودف یعنی زنان کمتر از مردان عمر می کنند.

نویسندگان همچنین افزودند كه NDA گزارش می دهد كه 70٪ از بیماران T1DM و 33٪ از بیمارانT2DM ، دارای هموگلوبین گلیکوزیله ی بالاتر از 58میلی مول در مول بودند، بنابراین در معرض خطر بالاتری از نتایج ضعیف قرار داشتند. با اختصاصLLY کل به امید به زندگی آینده ی هر دو گروه خطرT1DM وT2DM ، این مدل نشان می دهد که به ازای هر سالی که یک فرد مبتلا به هر دو نوع دیابت با هموگلوبین A1c بالاتر از 58میلی مول در مول زندگی می کند، 100 روز از عمر او کاسته می شود. نویسندگان می گویند: آگاهی از این موضوع ممکن است انگیزه ای برای پزشکان باشد تا اطمینان حاصل کنند که همه ی بیماران با بهترین روش درمانی به کنترل بهینه ی قند خون خود دست می یابند و برای افراد مبتلا به دیابت، انگیزه ای باشد که با شدت بیشتری به درمان و توصیه های سبک زندگی خود بپردازند.

نویسندگان برخی از محدودیت های مطالعه خود را ذکر کرده اند، یکی از این اشکالات استفاده از داده های مرگ و میر در سطح ملی و نه داده های حاصل از مطبهای پزشکان عمومی بود. همچنین، احتمالاً عوامل دیگری مانند سیگار کشیدن، کم تحرکی، اضافه وزن، فشار خون بالا و مصرف استاتین ها نیز در این نتایج موثر هستند. این نتایج با تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده از مطب پزشکان عمومی، در آینده کامل می شوند. با این حال، نویسندگان می گویند به احتمال زیاد سطحHbA1c ، یک عامل تعیین کننده مستقل و قوی برای مرگ و میر است.

آنها نتیجه گیری کردند که ارتباط کنترل قند خون ضعیف با مرگ و میر مورد انتظار به طریق کمّی ممکن است باعث ایجاد انگیزه در پزشکان و افراد دیابتی با کنترل ضعیف قند خون می شود تا تلاش های خود را برای رسیدن به اهداف افزایش دهند. برای درک اینکه چرا زنان سالهای زندگی بیشتری را نسبت به مردان از دست می دهند به تحقیقات بیشتری نیاز است.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2020-09-average-person-diabetes-years.html